บทที่ 1 เยว่หรู

บทที่ 1 เยว่หรู

เยว่หรูนอนหลับสนิทในห้องพักของตัวเอง เธอกำลังฝัน... ในความฝัน… มีคนคนหนึ่งกำลังเรียกชื่อเธอ...

'เยว่หรู… '

เธอกำลังจะตอบรับ แต่ถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกเสียก่อน เธอฝันแบบนี้ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว ไม่รู้เพราะนิยายที่เธอกำลังอ่านหรือเปล่าถึงทำให้เธอฝันแบบเดิมติดต่อกัน เยว่หรูถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำให้เรียบร้อย

วันนี้เธอนัดคนไข้แต่เช้า จึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม เยว่หรูเรียนจบแพทย์แผนจีนและเปิดคลินิกเป็นของตัวเอง อาจไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายนัก ถือว่าพออยู่ได้แบบไม่เดือดร้อน

เธอเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่จากไปแล้ว... เหลือบ้านและเงินไว้ก้อนหนึ่ง พอที่จะให้เธอได้เรียนจนจบ ส่วนบ้านเธอก็เปิดเป็นคลินิกในชั้นล่าง ส่วนชั้นบนเป็นที่พักอาศัย และหลังบ้านทำเป็นเรือนกระจกปลูกผักปลูกสมุนไพรเพื่อนำมาใช้ เธอชอบที่จะนั่งบดสมุนไพรด้วยตัวเอง ไม่รู้เพราะอะไรถึงชอบปลูกชอบทำทั้งที่มันมีขาย ง่ายและสะดวกมากมายแต่กลับชอบทำเอง บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน...

คนไข้ที่มาหาส่วนมากจะเป็นคนสูงอายุ อากง อาม่า ทั้งหลายที่ยังเชื่อมั่นในการรักษาแบบโบราณ ส่วนคนหนุ่มสาวส่วนมากจะเข้าโรงพยาบาลกันมากกว่า เพราะยุคนี้เป็นยุค 2020 ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีมีมากขึ้น การรักษาแบบปัจจุบันจึงเป็นที่นิยม แต่แพทย์แผนจีนก็ยังมีอยู่ตามโรงพยาบาลทั่วไปเหมือนกัน 

แพทย์แผนจีนหรือ หมอแมะ ตามที่คนนิยมเรียกกัน ส่วนมากการรักษาจะเน้นการปรับสมดุลของร่างกายเป็นหลัก การรักษาจะเป็นฝังเข็ม การครอบแก้ว กัวซา และการรักษาด้วยการเปิดตำราจีน การใช้ยาสมุนไพรจีน การรักษาจะเลือกใช้วิธีเดียวหรือผสมผสานหลาย ๆ วิธี ขึ้นอยู่กับโรคและอาการของผู้ป่วย

ช่วงว่างหลังจากตรวจคนไข้แล้ว เยว่หรูก็เดินออกมาหาผู้ช่วยที่เคาน์เตอร์ เพื่อที่จะสั่งซื้ออาหารและสิ่งของที่จำเป็น เพราะเธอชอบสั่งมาทีละเยอะ ๆ เพื่อกินใช้ในเวลาที่ต้องทำงานติดต่อกันหลายวัน เธอต้องตุนอาหารเพราะไม่อยากเสียเวลาในการออกไปซื้อ

"พี่เหมยคะ นี่คือรายการค่ะ" เยว่หรูยื่นรายการใบสั่งซื้อให้กับผู้ช่วยทันที

"ทำไมคุณเย่วสั่งซื้อเยอะมากกว่าเดิมคะ หรือว่าครั้งนี้จะบดสมุนไพรพร้อมกับคิดค้นอะไรเพิ่มเหรอคะ... " รายการอาหารที่สั่งซื้อในครั้งนี้มันมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว จึงทำให้เหมยสงสัย เพราะคุณเย่วอยู่คนเดียว ทานอาหารน้อยนิด แต่ที่สั่งมานี่เหมือนตุนอาหารหนีน้ำท่วมหรือหนีพายุเลย ไม่ว่าจะเป็นข้าวสาร อาหารแห้ง อาหารสด ผลไม้ และยังมีธัญพืชอีกมากมายหลายอย่าง จะไม่ให้เธอสงสัยได้อย่างไร

"เผื่อว่าจะได้ข้ามมิติเหมือนในนิยายไง" เยว่หรูตอบกลับยิ้ม ๆ จริง ๆ เธอไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก แต่เพราะไหน ๆ ก็ซื้อแล้ว ซื้อมาไว้มันก็ไม่เสียหายอะไร เวลาหยิบใช้ก็ง่ายและสะดวก ไม่ใช่พอจะใช้อันนี้ก็ไม่มี... มันจะทำให้เสียอารมณ์ได้

"โอ๊ย คุณเย่วก็ช่างคิด… แล้วอ่านเรื่องใหม่หรือยัง... " เพราะทั้งสองคนชอบอ่านนิยายมาก ชอบที่สุดก็แนวทะลุมิติเนี่ยแหละ อยากไปเป็นตัวเอกของเรื่องกันทั้งนั้น อ่านแล้วอินจัด... พออ่านเจอตัวร้ายก็อยากตบตีแทนนางเอก...

"ยังเลยค่ะ... ฝากด้วยนะพี่เหมย และรับของให้ด้วยนะคะ ตอน 8 เดือน 8 มือลั่นสั่งไปเยอะเลย พอบอกส่งฟรีก็กดกระจายหลายอย่างเลยค่ะ" วันนี้วันที่ 12 แล้ว น่าจะเริ่มทยอยมาถึงวันนี้แหละ... ตอนกดไปจำไม่ได้ด้วยว่ามีอะไรบ้าง กดเพลิน บางอย่างไม่ควรกดก็มือลั่น เพราะราคามันถูกมากแถมส่งฟรีอีก รู้ทั้งรู้ว่าคือการตลาด แต่เธอก็เป็นแฟนพันธุ์แท้ เป็นทาสการตลาดอยู่แล้วด้วยเลยหมดเป็นหมื่น ขนาดว่าซื้อของลดราคา ดีที่ไม่มีครอบครัวไม่อย่างนั้นไม่อยากคิดเลยว่าจะเป็นแบบไหน...

"คุณเย่วควรหาแฟนนะคะ ซื้อของมาขนาดนี้เหมือนซื้อมาเผื่อครอบครัวเลย" ผู้ช่วยพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก คุณเย่วที่ชอบซื้อของมาเยอะแยะ แล้วไหนจะเรือนกระจกก็มีพืชผักสมุนไพรที่ปลูกไว้อีก จริง ๆ ไม่ต้องออกนอกบ้านไปซื้ออะไร คุณเย่วก็สามารถกินหรูอยู่ดีภายในบ้านได้หลายเดือนเลยทีเดียว เพราะของที่สั่งซื้อมานี้อยู่ได้นานหลายเดือนเลยแหละ

"จะข้ามมิติไปหาผู้ชายที่อกผายไหล่ผึ่ง หน้าคม หล่อเหล่า ผมยาว คลั่งรักแบบหัวปักหัวปำ แต่ ๆ มีเยว่หรูแค่คนเดียวนะคะ... เมียเอก เมียรอง หรืออนุไม่เอานะคะ" เยว่หรูบอกพร้อมกับหัวเราะคิกคักกับสิ่งที่คิด

"พี่ว่าคุณเย่วอาจทะลุไปในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเหมือนในนิยายที่ตัวเอกมีชื่อเหมือนคุณเย่วนะคะ" นิยายเรื่องล่าสุดที่แบ่งปันกันอ่านนั้นไม่ได้อยู่ในยุคจีนโบราณมากนัก มันอยู่ในยุค 60 - 70 ซึ่งเป็นยุคที่ประชาชนลำบากมาก อาหารการกินทุกอย่างต้องมีตั๋วมีคูปองถึงจะซื้อได้ ตามหนังสือที่อ่านมาบอกว่าแม้แต่เปลือกไม้ก็ต้องกินเพื่อประทังชีวิต

"หากเหมือนในนิยายและสามารถเลือกได้... อยากจะไปยุคจีนโบราณมากกว่าค่ะ สมุนไพรเยอะดี จะได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาด้วย" ยุคนั้นต้องสนุกมากแน่ ๆ ยิ่งเธอเรียนรู้เรื่องสมุนไพรยิ่งอยากไปอยู่ในยุคนั้น ทุกอย่างจะต้องแปลกใหม่ และสมุนไพรมีมากมาย 

"ขอให้คุณเย่วสมหวังนะคะ เพราะพี่ก็จะไปหาผู้ชายหล่อล่ำในยุคนั้นเหมือนกัน เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องนี้ให้ ไปพักผ่อนได้เลยค่ะ" ผู้ช่วยก็มีความคิดไม่แตกต่างกัน

และวันนั้นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งสองได้พูดคุยกัน... เพราะเยว่หรูได้หลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย…