1960s  เปลี่ยนชะตานางเอก

1960s เปลี่ยนชะตานางเอก

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-14
โดย:  จินเหมยเทียนจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 การให้คะแนน. 3 ความคิดเห็น
53บท
4.4Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อสาวจากยุค 2020 ได้หลุดเขาไปในหนังสือนิยายที่ตัวเองชอบอ่าน อ่านไปลุ้นไป ลุ้นจนตัวเองหลุดเข้าไปเป็นนางเอกในนิยายเรื่องนั้น! ซึ่งไม่ใช่นางเอกจริง ๆ ของเรื่อง เพราะนางเอกตัวจริงคือนางร้ายของเรื่องนี้

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 เยว่หรู

私、浅見清香(あさみ さやか)は、高城凛人(たかぎ はやと)と結婚して七年になるが、夫に対して数億円という巨額の借金を背負っている。この家では、食事を一口多く食べるだけで借用書を書かされるのだ。

泣いて抗議したこともあったが、凛人の表情は冷淡なままだった。

「あの日、妙子の身代わりとして無理やり嫁いできたのはお前だろう。金目当てかどうか試しているだけだというのに、もう我慢の限界か?」

浅見妙子(あさみ たえこ)。彼女こそが浅見家の本物の令嬢であり、私はその婚約を掠め取った偽物の令嬢に過ぎない。

彼のその一言で私は反論する気力を失い、従順に彼の子を産むことさえ受け入れてきた。

だが、実の母の桐谷明美(きりたに あけみ)が重病に倒れた今、私は彼にひざまずき、震える声でもう二千万円の借用書を書かせてほしいと懇願している。

七歳になる息子の高城湊斗(たかぎ みなと)は、あからさまに軽蔑した様子で顎をしゃくった。

「ママって、お金をせびる手口ばっかりだね。パパからの信用限度額はもうゼロだってば!

妙子ママに席を譲るって約束するなら、パパに申請を通してもらえるよう説得してあげてもいいよ」

父子揃って妙子のために心血を注いでいる様子は、かつて私が重病を患った際に見せてくれた献身そのものだった。

私はもう、涙を一滴も流さなかった。ただ静かに離婚協議書を彼らの前に置いた。

協議書に重さなどないはずなのに、まるで巨大な岩が空気を押し潰したかのように、呼吸することさえ苦しくなるほどの圧迫感を放っていた。

凛人は指を絡ませ、その瞳からは一切の感情を読み取ることができなかった。

湊斗は腕を組み、不満げに顔を歪めた。

「子供だと思って馬鹿にしないでよ。ママは貧乏な実家に帰りたくなくて、高城家のお金は一円も使わないって契約してまでパパと結婚したんでしょ。今さら高城夫人の座を捨てるわけないじゃない!

そうやってパパの優しさに付け込んで、いじめてるんだ!」

私と凛人は幼馴染だ。実の母が私を訪ねてきたとき、唯一手放せなかったのが彼だった。

高城家は婚約の継続を認める条件として、私が高城家の金を一切使わず、外で働くことも禁じ、専業主婦として凛人に尽くすことを要求した。

月々に使える額はわずか一万円。

だが、たった一万円でどうやって家庭をやり繰りできるというのか。

私はてっきり、これが凛人の必死の説得の末に得られた妥協案だと思っていたが、実際は私の真心を試すための残酷な手段にすぎなかったのだ。

脇に垂らした手がゆっくりと握りしめられ、爪が深く手のひらに食い込む。だがその痛みも、心臓を抉られるような痛みに比べれば微々たるものだった。

凛人の表情がふっと緩み、その瞳に無関心の色が混じった。

「俺と妙子の関係を公表したところで、お前の高城夫人としての地位が揺らぐわけではない。今の俺の立場なら、面倒を見てくれる人間が複数いても不自然ではないだろう。

それに、お前はもう子供を産めない体なんだしな」

空気が一瞬、凍りついた。

かつて凛人が事業で重大な過失を犯し、家を追い出されたことがある。

その時、浅見家の反対を押し切り、彼と共に狭くて湿っぽい地下室で暮らしたのは私だ。

彼の負債を返すために朝から晩まで働き詰め、ついには医師から過労が原因で妊娠は難しいと宣告された。

借金を完済したあの日、彼は私の肩に顔を埋め、熱い涙をこぼした。

「清香、子供がいるかどうかなんて関係ない。お前だけが俺の唯一の妻だ」

しかし時は流れ、妙子が戻ってきてからというもの、凛人の真心は少しずつ移ろっていった。

私はそっと下腹部に手を当て、お腹に宿る小さな命の鼓動を感じた。再び身ごもったことを彼に伝える言葉を飲み込み、ただ離婚協議書をさらに前へと押し出した。

「サインして。もう、お互い自由にさせてもらいましょう」

湊斗が勢いよく書斎へ駆け込み、一束の紙切れを抱えて戻ってくるなり、それを私の体へと容赦なく叩きつけた。

【三月二十一日、義母の誕生日。金のネックレス一本の購入申請。借主:浅見清香】

【四月三日、湊斗の衣替え。費用六万円の申請。借主:浅見清香】

【五月十六日、凛人のプロジェクト成功祝賀会。開催費用四十万円の申請。借主:浅見清香】

湊斗は凛人そっくりの、冷ややかな視線を向けた。

「パパが言ってたよ。離婚したいなら、まずこのお金を返してからだって!」

親戚への付け届けの費用。

湊斗の医療費。

このすべてはこの家のために使ったものだというのに、今では私の首を絞める無形の縄となっている。

凛人はこの茶番を静かに見守り、その瞳の奥には湊斗の振る舞いに対する満足げな色が浮かんでいた。

あまりの理不尽さに眩暈を覚え、長年の積もり積もった悔しさで思わず目頭が熱くなる。

「このお金のうち、私自身のために使ったものが一円でもあるの?」

私は一着の古着を何年も着回しているというのに、湊斗と凛人には毎シーズンの新作を買い与えた。

私のファンデーションは容器の底を削り取るようにして使っているのに、彼らはカフスボタン一つでさえ二度と同じものは身に付けない。

凛人は眉を上げ、充血した私の目を見て何かを言いかけた。

その時、机の上のスマートフォンが鳴り、画面に妙子の名前が表示された。彼の目元が瞬時に優しく和らいだ。

私に対する態度とはあまりにも違うその姿を見て、私の心は完全に死んだ。

電話を切った凛人は、悪びれる様子もなく私の手を引いた。

「妙子が新人デザイン賞を受賞した。今夜はうちで一緒に祝いたいそうだ。準備をしておいてくれ。パーティーの費用については、借用書を書かなくてもいい」

妙子はデザインなど一日たりとも学んだことがない。それなのに、一体どうやって新人デザイン賞を取れたというのか?

数ヶ月の間、不眠不休で描き上げて提出したあのデザイン画が脳裏をよぎり、私は驚愕に目を見開いた。

「私のデザインの署名を書き換えたの?あの賞金が、お母さんの治療に必要だって知っていたはずなのに!」

凛人が唇を引き結び、反論すらしないその態度は、私の心の底に残っていた最後の希望の火を完全に消し去った。

私は目を赤く腫らしながら、力任せに凛人の頬を平手打ちした。笑いながら、ぼろぼろと涙が溢れ出した。

「凛人、あなたって人は……本当に最低ね!」

凛人は口の端から滲み出た血を拭い、顔色一つ変えなかった。

「もういい。お前は妙子を喜ばせさえすればいい。明美さんの医療費は俺が出してやる」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Anděl K
Anděl K
สนุกมากจ้า
2025-10-15 03:41:30
1
0
Nattery
Nattery
สนุกดี มีเรื่องราวน่าติดตาม ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2025-08-04 11:45:28
1
0
0001zhan
0001zhan
ขอบคุณค่ะ​ สนุกมากค่ะ
2025-05-14 12:04:39
1
0
53
บทที่ 1 เยว่หรู
บทที่ 1 เยว่หรูเยว่หรูนอนหลับสนิทในห้องพักของตัวเอง เธอกำลังฝัน... ในความฝัน… มีคนคนหนึ่งกำลังเรียกชื่อเธอ...'เยว่หรู… 'เธอกำลังจะตอบรับ แต่ถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุกเสียก่อน เธอฝันแบบนี้ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว ไม่รู้เพราะนิยายที่เธอกำลังอ่านหรือเปล่าถึงทำให้เธอฝันแบบเดิมติดต่อกัน เยว่หรูถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำอาบน้ำให้เรียบร้อยวันนี้เธอนัดคนไข้แต่เช้า จึงต้องเตรียมตัวให้พร้อม เยว่หรูเรียนจบแพทย์แผนจีนและเปิดคลินิกเป็นของตัวเอง อาจไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายนัก ถือว่าพออยู่ได้แบบไม่เดือดร้อนเธอเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่จากไปแล้ว... เหลือบ้านและเงินไว้ก้อนหนึ่ง พอที่จะให้เธอได้เรียนจนจบ ส่วนบ้านเธอก็เปิดเป็นคลินิกในชั้นล่าง ส่วนชั้นบนเป็นที่พักอาศัย และหลังบ้านทำเป็นเรือนกระจกปลูกผักปลูกสมุนไพรเพื่อนำมาใช้ เธอชอบที่จะนั่งบดสมุนไพรด้วยตัวเอง ไม่รู้เพราะอะไรถึงชอบปลูกชอบทำทั้งที่มันมีขาย ง่ายและสะดวกมากมายแต่กลับชอบทำเอง บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน...คนไข้ที่มาหาส่วนมากจะเป็นคนสูงอายุ อากง อาม่า ทั้งหลายที่ยังเชื่อมั่นในการรักษาแบบโบราณ ส่วนคนหนุ่มสาวส่วนมากจะเข้าโรงพยาบาลกันมากก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ปี 1960
บทที่ 2 ปี 1960"เยว่หรู... ตื่นเร็ว" เสียงเรียกชื่อเธอดังต่อเนื่อง จนจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเยว่หรูพยายามลืมตา... พอลืมตาแล้วเหมือนทุกอย่างมันพร่ามัวไปทั้งหมด เธอต้องกะพริบตาหลาย ๆ รอบ เพื่อที่จะได้มองเห็นทุกอย่างชัดมากกว่าเดิม"ที่ไหน... " เมื่อมองภาพข้างหน้าชัดเจนแล้ว... จนมั่นใจว่าสิ่งที่มองเห็นนั้นไม่ใช่ภาพลวงตา"กินยาก่อนลูก อดทนนิดหนึ่งจะได้หาย" เสียงของหญิงสาววัยกลางคนเอ่ยบอกเธออีกครั้ง"คุณไปรอข้างนอกก่อน... ฉันดูลูกเอง" ลู่หลิน หันไปบอกสามีที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ เยว่หรูมองที่มือของหญิงสาวคนนั้นก็ทำให้เธอถึงกับขมวดคิ้ว ทำไมมีแต่รอยเต็มไปหมดแบบนี้ เธอมาอยู่ที่ไหนหรือว่า... เธอกำลังฝัน เหมือนที่ก่อนหน้านี้เธอชอบฝันติดต่อกัน ก็มีบรรยากาศคล้าย ๆ แบบนี้"แม่ล้างมือแล้ว ไม่ต้องห่วง" หญิงสาวที่เห็นลูกสาวจ้องมองมาที่มือของตัวเองก็รีบบอกทันที เธอรู้ว่าลูกสาวไม่ชอบเธอสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ต้องรีบให้กินยาเสียก่อน "ไม่ใช่ค่ะ... ฉันแค่แปลกใจ ทำไมมือถึงมีแต่แผลล่ะคะ" เยว่หรูรีบบอกพร้อมกับอ้าปากกินยาเพื่อไม่ให้พี่สาวต้องกังวลใจ ที่เรียกพี่สาวเพราะจากที่ดูแล้วอายุเราไม่น่าจะห่างกันมากนัก... แทน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 ครอบครัว
บทที่ 3 ครอบครัวเยว่หรูที่ได้รับบทนางเอกปลอม ๆ หรือก็คือนางร้ายดี ๆ นี่เอง... เธอใช้เวลานานพอสมควรเพื่อสงบสติอารมณ์ มันไม่ใช่เรื่องง่าย... ที่คนคนหนึ่งจะทะลุมิติข้ามยุคมาแล้วสามารถใช้ชีวิตต่อได้เลย ถึงจะชอบพูดว่าอยากจะทะลุมิติเหมือนนิยายที่ตัวเองเคยอ่านก็ตาม แต่ทุกอย่างมันไม่ได้ง่าย ต้องปรับตัวใหม่ทั้งหมดทุกอย่าง สังคม สภาพแวดล้อม มันไม่ได้เหมือนที่เคยอ่านเจอในนิยายบางเรื่อง... ที่พอข้ามมาแล้วนางเอกเก่งเลย เยว่หรูห่างไกลจากคำนั้นมาก เพราะเธอคือนางเอกปลอม ๆ ถึงแม้ว่าจะเคยใช้ชีวิตในโลกก่อนมาเป็นอย่างดี แต่พอมาอยู่ที่ใหม่ก็ต้องเรียนรู้ใหม่และที่แห่งนี้แตกต่างจากที่จากมามากมายหลายอย่าง...สิ่งแรกที่เยว่หรูทำหลังจากตั้งสติได้... นั่นคือสำรวจตัวเองว่าเธอคือเยว่หรูคนที่เป็นนางเอกตัวปลอมจริงไหม และใช่!! ทุกอย่างบ่งบอกว่าเธอคือเยว่หรู มีแม่ชื่อ ลู่หลิน มีพ่อเลี้ยงชื่อ จางหยวนเยว่หรูไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของร่างเดิมนี้เลย ทุกอย่างที่เธอรู้ก็อ่านมาจากนิยายทั้งนั้น ตามเนื้อเรื่องบอกว่า... พ่อแม่ของเยว่หรูแยกทางกัน เยว่หรูอยากไปอยู่กับพ่อ แต่เพราะการทำงานของพ่อจะต้องย้ายไปต่างเมืองบ่อย ๆ เ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 ครอบครัวเดียวกันต้องช่วยเหลือกัน
บทที่ 4 ครอบครัวเดียวกันต้องช่วยเหลือกัน"พ่อกับแม่ไปทำงานก่อน เพิ่งจะหายไข้ อย่าออกมาตากลมข้างนอกเลย" จางหยวนบอกลูกสาวที่ออกมายืนส่งทั้งสองที่หน้าบ้าน"พ่อคะ... หนูหายดีแล้ว ไม่มีไข้มาหลายวันแล้วนะคะ" เยว่หรูบอกพ่อพร้อมกับหัวเราะที่พ่อดูเป็นห่วงเธอมากเกินไป"เดี๋ยวไข้มันกลับมาอีก เข้าบ้านได้แล้ว" ลู่หลินก็เป็นอีกคนที่บอกลูกสาวให้รีบเข้าไปอยู่ในบ้าน"เข้าใจแล้วค่ะ" เยว่หรูบอกพร้อมกับโบกมือลาพ่อกับแม่... แล้วค่อยเดินเข้าบ้านตามที่ทั้งสองคนต้องการเยว่หรูนั่งลงบนเตียงเตาแล้วมองรอบ ๆ ห้องก่อนถอนหายใจออกมา มาอยู่ที่นี่เกือบสองอาทิตย์แล้ว ไม่มีวี่แววว่าจะได้กลับโลกตัวเอง เคยอ่านแต่นิยายที่ตัวเอกข้ามมาแล้วมีมิติ บางเรื่องก็มีกำไลวิเศษ บางเรื่องมีปานที่จริง ๆ แล้วคือมิติจิต แต่เยว่หรูคนนี้แก้ผ้าสำรวจตัวเองจนทั่ว... หาปานหรือรอยสักไม่เจอสักที่!! อยากมีมิติ หรือไม่ก็ให้มิติฟาร์มแบบที่คนเขานิยมกัน ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ดี เล็ก ๆ ก็ได้ เธอจะไม่ติเลย ให้มีมาเถอะ... เธอจะเรียนรู้การใช้งานเอง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเธอคือนางเอกปลอม ๆ เท่านั้น เป็นไปได้ยากที่เธอจะมี... สิ่งของพวกนั้นคงเป็นนางเอกหรือคนที่สำคั
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5  ป้าข้างบ้านทั้งหลาย
บทที่ 5 ป้าข้างบ้านทั้งหลายนับเป็นเวลาเกือบเดือนแล้วที่เยว่หรูมาอยู่ที่นี่ คิดถึงบ้าน คิดถึงคลินิก คิดถึงอากง อาม่าทั้งหลายที่เป็นคนไข้ของเธอ คิดถึงพี่เหมยผู้ช่วยที่แสนดีที่คอยช่วยเหลือทุกอย่าง เยว่หรูคนนี้อยากบอกพี่เหมยเหลือเกินว่า... อย่าอ่านนิยายก่อนนอน ยิ่งอ่านยิ่งลุ้น ลุ้นไปลุ้นมาได้เข้ามาอยู่ในนิยายเองเลย... และที่เสียดายมากกว่าอย่างอื่นคือ สิ่งของที่มือลั่นซื้อตอน 8 เดือน 8 ก็ยังไม่ได้เห็นเลยว่าตัวเองมือลั่นซื้ออะไรมาบ้าง ไหนจะของที่สั่งพี่เหมยซื้ออีก มาอยู่ที่แบบนี้น่าจะมีมิติมาให้บ้าง... หรือว่านักเขียนลืมเขียนให้เยว่หรูคนนี้...เยว่หรูทำงานบ้านเรียบร้อยแล้ว เดินไปดูกระถางผักที่แขวนอยู่... ที่พ่อทำให้เธอลองปลูกผักจำนวนห้ากระถาง และสิ่งที่เธอลองปลูกคือผักบุ้ง เพราะเป็นผักที่ปลูกง่ายโตเร็ว จะได้มีผักกินเร็ว ๆ และสถานที่ปลูกผักของเธอก็ในครัวที่มีหลังคาคลุมเพียงเท่านั้นเมื่อรดน้ำเรียบร้อยแล้ว เธอก็เข้าไปต้มน้ำขิงและใส่น้ำตาลกรวดนิดหนึ่ง สิ่งนี้เธอจะเอาไปส่งให้พ่อกับแม่เธอที่ฝ่ายผลิต ตอนนี้ในบ้านพอที่จะมีเครื่องปรุงบ้างแล้ว จากเงินในกระปุกที่เธอบอกให้พ่อผ่ามันออกมาแล้วนำไปซื้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 ครอบครัวของพ่อเลี้ยง
บทที่ 6 ครอบครัวของพ่อเลี้ยงเยว่หรูมองบริเวณรอบ ๆ ใช้ความคิดว่าเธอจะสามารถทำงานหาเงินอะไรได้บ้าง จะเอาอาชีพเดิมมาใช้ก็ยังไม่ได้ ทุกอย่างจะต้องศึกษาและหาทางก่อน และยังมีพ่อแม่ที่รักจนไม่ให้ทำงานอีกด้วย ปัญหานี้ก็ต้องแก้ด้วยเช่นกัน..."ตาย ๆ รู้จักมาช่วยงานพ่อแม่แล้วเหรอเยว่หรู" กำลังถอนหญ้าไปด้วยใช้ความคิดไปด้วย ก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ แหลม ๆ ดังอยู่ไม่ไกล"แม่อย่าพูดแบบนั้น" จางหยวนพูดเสียงเบา"ทำไม!! มันวิเศษมาจากไหน แกก็แค่พ่อเลี้ยง โง่ดักดาน มันก็แค่ลูกติดเมีย แค่มันเอาข้าวมาส่งหน่อยนี่ออกรับแทนทุกอย่าง เป็นขี้ข้ามันไปเถอะ ไอ้ลูกเนรคุณ!! " ประโยคนี้ไม่ใช่เบา ๆ คนที่อยู่ทั่วบริเวณนั้นได้ยินกันหมด ต่างพากันลอบมองว่าจะมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นไหมเยว่หรูหันไปมอง แต่ไม่ได้ปริปากพูด เพราะตอนนี้มีสายตาหลายคู่มองมาที่ครอบครัวของเธอ หากพูดหรือแสดงท่าทางอะไรไป อาจทำให้พ่อแม่ของเธอเดือดร้อน เธอจึงได้แต่เงียบและก้มหน้าถอนหญ้าต่ออย่างไม่สนใจ"ดูสายตาลูกเลี้ยงของแก ดูที่มันมองฉันสิ!! " เมื่อเห็นว่านังเด็กกาฝากมันไม่มีท่าทีจะตอบโต้เหมือนแต่เก่าก็เริ่มจะโวยวายอีกรอบ หากเป็นแต่ก่อน ทุกครั้งที่พูดแบบนี้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 วันแรกของการไปเรียน
บทที่ 7 วันแรกของการไปเรียนวันนี้คือวันเปิดเรียนวันแรก โรงเรียนที่เยว่หรูเรียนตั้งอยู่ในเขตตัวเมือง ระยะทางระหว่างหมู่บ้านกับโรงเรียนอยู่ไม่ห่างกันมากนัก ต้องบอกว่าหมู่บ้านแห่งนี้อยู่ใกล้ตัวเมืองก็ว่าได้ และโชคดีที่ว่าสถานที่ตั้งของโรงเรียนนี้อยู่แถวชานเมือง เยว่หรูสามารถเดินเท้าไปเรียนได้ แต่เธอก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะได้ไปทันเข้าเรียนเยว่หรูอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนที่ทางโรงเรียนมีให้ ซึ่งอุปกรณ์การเรียนทุกอย่างรวมอยู่ในค่าเทอมทั้งหมดแล้ว พ่อเป็นคนเดินไปเอาชุดนักเรียนมาให้ก่อนเปิดเรียนเพียงไม่กี่วัน หากไม่บอกเรื่องเปิดเรียน เยว่หรูก็ไม่รู้เลย ต้องบอกว่านิยายที่เธออ่านนั้นไม่ได้บอกรายละเอียดขนาดนั้น บทนางเอกปลอม ๆ ของเธอจะมีบทบาทมากขึ้นก็ตอนที่เธอย้ายไปอยู่กับพ่อที่แท้จริงนั่นแหละช่วงเวลาที่เยว่หรูอยู่กับแม่นั้นจึงไม่มีรายละเอียดมากนัก บอกแค่อยู่อย่างยากลำบาก เยว่หรูเป็นคนที่ต้องการและโหยหาความรัก และคิดว่าการที่แม่แต่งงานใหม่จะทำให้แม่รักเธอน้อยลง จะโทษเยว่หรูทั้งหมดก็ไม่ได้เพราะไม่มีใครพูดให้เธอรู้และเข้าใจ แล้วเด็กที่เคยอยู่อย่างสุขสบาย แต่ต้องมาอยู่อย่างยากลำบาก มันเลยง่ายที
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 นี่คงเป็นข้อดีของการเป็นนางเอก
บทที่ 8 นี่คงเป็นข้อดีของการเป็นนางเอกเยว่หรูนั่งรอเวลา... แต่สายตาของเธอก็มองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวไปด้วย เธอมองไปทางด้านนอกหน้าต่าง เห็นหลังคาน่าจะเป็นอาคารขนาดใหญ่ แต่เธอมองไม่เห็นทั้งหมดเพราะมีกำแพงกั้นอยู่ หากในยุคนี้มีกำแพงรั้วรอบขอบชิด นั่นหมายถึงสถานที่แห่งนี้น่าจะสำคัญหรือไม่ก็บ้านตระกูลใหญ่ ๆ ส่วนมากคนที่นี่ทำกำแพงบ้านด้วยไม้กันทั้งนั้น แต่เท่าที่ดูก็น่าจะเป็นดินหรือไม่ก็อิฐบล็อก ทุกอย่างที่บอกนั้นเดาล้วน ๆไม่มีอะไรแน่นอนในนิยายเรื่องนี้เลย เดาอีกอย่างกลับเป็นอีกอย่าง อยู่มาเดือนกว่า เรียนรู้มาพอสมควร และจะให้หมอแผนจีนไปมองว่าบ้านนี่ทำด้วยอิฐหรือดินจบเลย เพราะเคยลองแล้ว บ้านทำด้วยอิฐแต่เอาดินมาทาเหมือนฉาบปูนไว้ก็มี อย่าเดาเกี่ยวกับอะไรในนิยายเรื่องนี้เลย..."นักเรียนทุกคนมาเข้าแถวหน้าห้องก่อน ครูจะได้ตรวจนับและแจกสมุดหนังสือ" ชายสูงวัยที่แทนตัวเองว่าครู เรียกนักเรียนที่อยู่ในห้องทั้งหมดให้ออกไปหน้าห้องเยว่หรูลุกขึ้นยืน กระชับกระเป๋าผ้าสะพายบ่าเดินออกไปตามที่ครูเรียก กระเป๋าที่เธอมีนั้นน่าจะมาจากพ่อที่แท้จริงซื้อให้ มันยังดูดีถึงแม้มันจะเก่าแล้ว แล้วเยว่หรูคนเก่าเก็บไว้ในตู้เสื
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 มองหาลู่ทาง
บทที่ 9 มองหาลู่ทาง"ครูคะ... หนูมีเรื่องอยากถามและขอคำแนะนำจากครู" เยว่หรูถามขึ้น... ตอนที่ครูเริ่มปล่อยนักเรียนให้ออกจากห้องเรียนเพื่อให้นักเรียนไปเบิกอุปกรณ์การเรียนและไปรับอาหารกลางวัน เนื่องจากวันนี้ไม่ได้มีการเรียนการสอน เลยปล่อยให้นักเรียนกลับบ้านเร็ว หากเปรียบเทียบกับโลกเดิม... เหมือนมาฟังครูแนะแนว ซื้ออุปกรณ์การเรียน จ่ายค่าเทอม เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเรียนในวันถัดไป "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าเยว่หรู" ครูถามกลับพร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดู น้อยนักที่จะมีนักเรียนหญิงมาเรียน และที่สำคัญ เขามองเยว่หรูแล้ว... ทำให้นึกถึงลูกสาวของเขาที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ... เลยทำให้เอ็นดูเยว่หรูพอสมควร"คือหนูไม่รู้ว่าชั้นเรียนนี้ต้องทำอะไรบ้าง... แบ่งเวลาแบบไหน แล้วถ้าหนูอยากรู้เรื่องการเมือง การเงิน การปกครอง ข้อห้าม ข้อบังคับต่าง ๆ หนูสามารถหาคำตอบได้จากที่ไหนคะ มีหนังสือให้หนูอ่านไหมคะ" เมื่อครูเปิดโอกาสให้ถาม... เยว่หรูก็ไม่รอช้า หากอยากลืมตาอ้าปากได้เร็ว อย่างแรกที่ต้องมีคือข้อมูล สิ่งไหนที่พวกเขาห้ามทำ ผิดกฎหรืออะไรยังไง... จะได้รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้บ้างในนิยายเรื่องนี้ที่เธอเข้ามาอยู่ อ้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 ทุกอย่างคือการลงทุน
บทที่ 10 ทุกอย่างคือการลงทุนเยว่หรูมาเรียนได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง ได้เรียนรู้แนวทางที่เธอจะเรียนเกี่ยวกับแพทย์แผนโบราณของที่นี่ จะต้องเรียนจบอะไร แล้วไปต่อที่ไหน มันดีตรงที่ว่าในนิยายเรื่องนี้สามารถสอบเทียบได้ ไม่ต้องเรียนตรงตามเวลาที่ทางโรงเรียนกำหนดก็ได้ แค่สอบผ่านระดับตามที่ทางโรงเรียนกำหนดก็พอ การเรียนในมหาวิทยาลัยก็เช่นกัน สามารถสอบเทียบได้ ทุกวันก่อนกลับบ้าน เยว่หรูจะหิ้วปิ่นโตใส่อาหารกลับไปด้วย อาหารที่ได้มาก็คืออาหารที่เธอใช้คูปองที่คุณครู หมิงเว่ย ให้มาและนำไปยื่นที่โรงอาหาร เธอก็ได้ปิ่นโตใส่อาหารหนึ่งเถากลับบ้าน ในปิ่นโตจะมีข้าวและกับข้าวหนึ่งอย่าง บางวันอาจมีผลไม้เพิ่มให้หนึ่งอย่าง แต่ไม่ได้มีทุกวัน อาหารที่ได้ไม่ได้เยอะมากนัก แต่มันสามารถทำให้ครอบครัวของเธอประหยัดขึ้นและมีอาหารกินเพิ่มขึ้น พอเช้าวันต่อมาค่อยเอาปิ่นโตเปล่ามาส่งที่โรงอาหาร เยว่หรูทำแบบนี้ติดต่อกันตั้งแต่วันแรกที่มาเรียนแล้วเยว่หรูเริ่มปรับตัวได้หลายอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องการเรียน การใช้ชีวิต วางแผนเพื่อที่จะเรียนในด้านที่ตัวเองถนัด วางแผนเรื่องช่วยเหลือครอบครัวเพื่อให้มีชีวิตดีขึ้นต
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status