บทที่ 6 รักลูกไม่เท่ากัน

บทที่ 6 รักลูกไม่เท่ากัน

ในภาพความทรงจำที่กำลังฉายชัด อู๋หลิวเห็นภาพแม่ของจินเซี่ยเดินนวยนาดเข้ามาด้วยท่าทางวางอำนาจ ไม่ได้เข้ามาเพื่อห้ามปรามเหมือนอย่างที่คนเป็นแม่สมควรทำ แต่ผู้หญิงคนนั้นเลือกเดินเข้ามาเพื่อเหยียบขยี้ลูกสาวคนเล็กอย่างจินเหยาให้จมดิน 

'จินเหยา! แกเป็นน้องประสาอะไรถึงได้กล้าแย่งของรักของพี่สาว? จินเซี่ยสวยกว่าแก เหมาะสมกับฟ่านอี้มากกว่าแกตั้งเยอะ แกน่ะถอยไปซะ อย่าให้แม่ต้องลงไม้ลงมือ!' 

อู๋หลิวถึงกับอ้าปากค้างให้กับความลำเอียงของจื่อเหลียน เพราะคนเป็นแม่มีนิสัยที่บิดเบี้ยวแบบนี้นี่เอง ถึงได้ส่งต่อความบิดเบี้ยวมาให้ลูกสาวคนโตอย่างจินเซี่ย พอได้รู้อย่างนี้แล้วอู๋หลิวไม่แปลกใจเลยสักนิด ว่าทำไมจินเซี่ยถึงกลายเป็นผู้หญิงที่ร้ายกาจได้ขนาดนั้น

จื่อเหลียนคอยให้ท้าย และคอยเข้าข้างลูกสาวคนโตอยู่เสมอ หล่อนน่ะรักลูกไม่เท่ากัน ในสายตาของหล่อนลูกสาวคนโตเปรียบได้ดั่งหงส์ ส่วนลูกสาวคนเล็กเป็นได้แค่ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ไม่ว่ายังไงก็ดูไม่เข้าพวก

ด้วยแรงกดดันจากทั้งแม่และพี่สาว ในที่สุดจินเหยาก็ต้องยอมจำนนให้กับความพ่ายแพ้ และยอมถอยหลังให้พี่สาวทั้งน้ำตา หล่อนยอมหลีกทางให้พี่สาวได้แย่งผู้ชายที่ตัวเองรักไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่สามารถคัดค้านอะไรได้อีก ซึ่งมันเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้จริง ๆ 

"โอ้โห...นี่มันครอบครัวนรกแตกชัด ๆ" อู๋หลิวสบถออกมาอย่างคันปาก 

"แต่นี่… คงยังไม่ใช่จุดพีคสินะ..." และแล้วความทรงจำม้วนต่อไปก็ฉายภาพที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นขึ้นมา

หลังจากเขี่ยจินเหยาพ้นทางแล้ว จินเซี่ยก็เดินหน้าเต็มกำลังเพื่อจับฟ่านอี้ให้อยู่หมัด แต่ฟ่านอี้ในตอนนั้นแม้จะยังหนุ่มแน่นอนาคตไกล แต่เขาเป็นสุภาพบุรุษ มั่นคงในรัก พยายามตีตัวออกห่างและปฏิเสธจินเซี่ยอย่างสุภาพในทุก ๆ ทาง 

เอาล่ะ! เมื่อมารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนใช้ไม่ได้ผล จินเซี่ยจึงวิ่งโร่กลับไปฟ้องแม่บังเกิดเกล้า แถมยังร้องห่มร้องไห้อย่างกับมีใครตาย

'แม่คะ! อีตาฟ่านอี้มันไม่เล่นด้วย มันเอาแต่ถามหาจินเหยาอยู่ได้ทั้งวัน หนูไม่ยอมนะคะ หนูอยากได้เขาค่ะแม่ แม่ต้องช่วยหนูนะคะ!'

จื่อเหลียนพยักหน้าเข้าใจปัญหา หล่อนล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ หยิบห่อกระดาษสีมอซอออกมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

'แม่รู้อยู่แล้วล่ะ ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาแบบนี้ แต่ไม่ต้องร้องนะลูกรัก...แม่เตรียมของดีมาให้แล้ว' 

หญิงวัยกลางคนแสยะยิ้มมุมปากอย่างมาดร้าย ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบพลางยัดห่อกระดาษใส่มือลูกสาวด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ

'นี่คือยาเสน่ห์ ส่วนนี่คือยาเสียตัวชนิดเข้มข้น แม่สั่งมาจากตลาดมืด สรรพคุณรุนแรงอย่าบอกใคร แกแค่เอายานี่ผสมกับยาปลุกอารมณ์ทางเพศที่แกมีเอาให้มันกินซะ พอยาออกฤทธิ์… ต่อให้มันเป็นอิฐหินดินปูนมันก็ทนไม่ไหวหรอก เชื่อแม่สิ!' 

อู๋หลิวรู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมาเมื่อได้รับรู้ถึงแผนการต่ำช้าของสองแม่ลูกนั่น

จินเซี่ยรับยานั้นมาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย อันดับแรกเธอผสมยาเสน่ห์ลงไปในอาหารให้ฟ่านอี้กินก่อน แต่ก็ดูเหมือนว่ายาเสน่ห์นั่นจะใช้ไม่ได้ผล เพราะฟ่านอี้ไม่มีวี่แววว่าจะหันมาสนใจในตัวเธอเลย

ด้วยไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว จินเซี่ยจึงเลือกใช้แผนสอง หล่อนไม่ลังเลที่จะผสมยาเสียตัวและยาปลุกอารมณ์ทางเพศลงไปในอาหารของฟ่านอี้ตามคำแนะนำของแม่

และแล้วผลลัพธ์ก็ได้ผลเร็วทันใจเกินคาด จินเซี่ยตกเป็นของฟ่านอี้ดังใจหวัง ค่ำคืนนั้นเป็นค่ำคืนที่แสนสุขสำหรับเธอจริง ๆ 

"จินเซี่ย!! ฉันไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหนมาด่าทอคนอย่างเธอแล้วจริง ๆ" อู๋หลิวบ่นพึมพำด้วยความหัวเสียพร้อมกับยกมือขึ้นมานวดขมับที่เต้นตุบ ๆ เบา ๆ 

"มิน่าล่ะ ฟ่านอี้ถึงได้มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น สายตาที่ทั้งขยะแขยงและเกลียดชัง แต่ฟ่านอี้ก็ยังต้องทนอยู่ เพราะเขาต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองในค่ำคืนนั้น" 

อู๋หลิวเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดอย่างแจ่มชัดแล้ว 

จินเซี่ยคนเก่าใช้ชีวิตอยู่บนความเห็นแก่ตัว เหยียบย่ำความรู้สึกของจินเหยาและฟ่านอี้เพื่อให้ตัวเองได้ในสิ่งที่ต้องการ โดยมีแม่อย่างจื่อเหลียนเป็นผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ แต่พอส่งลูกสาวแสนรักได้ถึงฝั่งแล้ว เจ้าตัวกับสามีก็หายเงียบไปดื้อ ๆ 

"เอาล่ะ...ในเมื่ออู๋หลิวคนนี้มาแทนที่แล้ว ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นอีก ฉันจะชะล้างเรื่องเหม็นคาวของร่างนี้ให้หมดจด! ส่วนยัยแม่ลำเอียงคนนั้น ถ้าโผล่หน้ามาเมื่อไหร่ ฉันจะฟาดให้หน้าหงายเลยคอยดู!"

อู๋หลิวสูดหายใจลึก พยายามขยับแขนขาและพยายามหยัดตัวลุกขึ้นจากเตียงอีกครั้ง แม้ขาจะยังเจ็บอยู่ก็ตาม แต่ไฟในการปฏิวัติชีวิตใหม่กลับเริ่มลุกโชนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์