Share

บทที่ 5 ต้นตอของปัญหา

last update publish date: 2026-07-07 20:00:44

บทที่ 5 ต้นตอของปัญหา

เมื่อก่อนฟ่านอี้เคยเป็นคนที่ร่ำรวยมาก เพราะตระกูลของเขาเป็นตระกูลค้าขายของเก่า ของเก่าที่ว่าก็ไม่ใช่เศษเหล็ก ไม่ใช่เศษกระดาษ และไม่ใช่เศษขยะที่ใคร ๆ ก็ไม่ต้องการ แต่ของเก่าที่ตระกูลฟ่านทำการค้าขายก็คือ ของสะสมที่ราคาสูงลิ่ว และเครื่องประดับที่ทำมาจากหยกเนื้อดี

ต่อมาฟ่านอี้ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทำให้พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตคาที่ มีแค่เขาคนเดียวที่รอดชีวิตกลับมาได้ เขารู้สึกผิด และโทษตัวเอง ฟ่านอี้พูดว่าเป็นเพราะเขาที่ขับรถไม่ดี ทำให้พ่อแม่ต้องเสียชีวิต หากวันนั้นเขาไม่ได้เป็นคนขับรถ พ่อแม่คงไม่จากไปเร็วขนาดนี้

พอเสร็จจากเรื่องงานศพ ฟ่านอี้ก็ต้องมาช้ำใจหนัก เพราะถูกญาติโกงสมบัติ และฮุบมรดกในส่วนที่ควรเป็นของเขาไปเกือบทั้งหมด ฟ่านอี้ได้รับส่วนแบ่งมาเพียงน้อยนิด 

เขาหวังใช้เงินก้อนนั้นในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ และเริ่มต้นทำธุรกิจใหม่อีกครั้ง แต่ทว่าชีวิตของฟ่านอี้ก็เหมือนมีกรรมหนัก เพราะภรรยาเพียงคนเดียวของเขาอย่างจินเซี่ย ทำการล้างผลาญเงินของเขาไปกับการเล่นพนัน ดื่มสุราและเที่ยวเตร่ตามสถานที่อโคจรของเมืองจนหมดเกลี้ยง 

สุดท้ายแล้วความผิดหวังในชีวิตก็เริ่มกัดกินหัวใจของฟ่านอี้ไปทั้งดวง ทำให้เขาไม่มีกระจิตกระใจที่จะลุกขึ้นมาทำอะไร ไม่อยากมีลมหายใจต่อไป ไม่อยากรับรู้ถึงวันพรุ่งนี้ หนักข้อเข้าก็ถึงขั้นไม่ยอมออกมาเจอหน้าใครเลย ทำให้ฟ่านอี้กลายเป็นเหมือนคนเสียสติไปโดยปริยาย

แม้เขาจะรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับชีวิตที่เป็นอยู่ แต่เขาก็ยังไม่เลือกจบชีวิตของตัวเอง นั่นเป็นเพราะเขายังมีห่วง เขาห่วงว่าลูกสาวตัวน้อยอย่างมี่อิงจะขาดพ่อ เขาไม่อยากให้ลูกสาวต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า 

ถ้าเขาไม่ห่วงลูกสาว เขาคงหาทางหย่าขาดกับจินเซี่ยไปนานแล้ว ที่ยังทนอยู่กินกับหล่อนในฐานะสามีภรรยา เป็นเพราะเขาเห็นแก่ลูกสาวล้วน ๆ ไม่ใช่เพราะมีใจรักใคร่ในตัวจินเซี่ยเลยแม้แต่น้อย

"ให้ตายเถอะอู๋หลิว...ชีวิตก่อนหน้านี้เธอสู้ชีวิตมาแทบตายกว่าจะสบาย พอได้มาเกิดใหม่ ดันต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่ซะงั้น...ไม่สิติดลบเลยต่างหาก!"

หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด พยายามขยับขาสองข้าง แม้ว่าการขยับหนึ่งครั้งมันจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งท่อนขาก็ตาม คาดว่าน่าจะขาหักหรืออย่างน้อยก็ข้อเท้าแพลงอย่างรุนแรงจากการตกบันไดในครั้งนั้น

"เอาเถอะ...ยังไงก็มาแล้ว จะให้นอนรอความตายอีกรอบก็คงไม่ใช่สไตล์ของผู้หญิงสู้ชีวิตอย่างฉัน" แววตาของอู๋หลิวเริ่มเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความมุ่งมั่น ดังเช่นตอนที่เธอกำลังจะปิดยอดขายในไลฟ์สด

"สวรรค์! ในเมื่อฉันได้ร่างนี้มาแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาตราหน้าด่าทอได้อีก จินเซี่ยคนเก่าตายไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่จินเซี่ยคนใหม่...ฉันจะเปลี่ยนพล็อตน้ำเน่านี่ให้กลายเป็นพล็อตนิยายสุดปังที่มีนางเอกสู้ชีวิตและสุดท้ายก็ได้กลายเป็นเศรษฐินีแห่งยุค และได้ขึ้นแท่นเป็นเจ้าแม่วงการหยกชื่อดังให้ดู!" อู๋หลิวพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้น ก่อนอื่น...เธอต้องจัดการกับความเจ็บปวดและสภาพแวดล้อมเน่า ๆ นี่ก่อน 

แต่ทว่า! อู๋หลิวยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ จู่ ๆ ก็มีอุปสรรคอีกระลอกหนึ่งซัดเข้ามาในหัวของเธอราวกับคลื่นเงียบที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ 

"โอ๊ย...ปวดหัวชะมัด ปวดหัวอีกแล้ว ใครก็ได้เอายาแก้ปวดมาให้กินที!"

เสียงโอดครวญของหญิงสาวดังสะท้อนอยู่ในห้องนอนที่เงียบเชียบ ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ นอกจากเสียงลมพัดสังกะสีบนหลังคาที่กระพือเบา ๆ ตามแรงลม

อู๋หลิวถอนหายใจเฮือกใหญ่พิงศีรษะที่หนักอึ้งลงกับหัวเตียงไม้แข็ง ๆ ไม่นานนักความเจ็บปวดทางกายที่โหมซัดขึ้นมาเป็นระลอกเหมือนคลื่นน้ำก็เริ่มทุเลาเบาบางลง แต่ทว่าความเจ็บปวดทางใจจากความทรงจำของร่างนี้กลับปะทุขึ้นมาไม่หยุดไม่หย่อน ราวกับจะทำอู๋หลิวเป็นบ้าเป็นบอให้ได้

"แต่แปลกอยู่อย่างหนึ่ง..." อู๋หลิวพึมพำกับตัวเองเสียงเบา คิ้วเรียวสวยของร่างนี้ขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบผูกเป็นปม 

"จากความทรงจำที่ได้รับมา… จินเซี่ยคนเก่าเป็นลูกรักหัวแก้วหัวแหวนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมป่านนี้พ่อแม่ของหล่อนถึงยังไม่โผล่หัวมาดูใจลูกสาวที่เจ็บปางตายบ้างล่ะ?"

คำถามที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของอู๋หลิว เปรียบเสมือนกุญแจดอกสำคัญที่ใช้ไขประตูแห่งความทรงจำบานใหญ่ที่ยังซ่อนตัวอยู่ให้เปิดออกช้า ๆ 

ภาพเหตุการณ์ในอดีตพรั่งพรูเข้ามาในโสตสมองของอู๋หลิวอีกครั้ง ราวกับฉากละครน้ำเน่าในทีวีที่เธอเคยดู ภาพในหัวฉายชัดถึงความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวระหว่างสองพี่น้องตระกูลจิน...

'จินเหยา! หลบไปซะ!'

เสียงตวาดแหลมสูงของจินเซี่ยดังขึ้นในความทรงจำ ภาพหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มแต่นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยากำลังยืนชี้นิ้วด่าน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเองที่กำลังยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นน่าสงสาร

'แต่พี่คะ...พี่ฟ่านอี้เขาบอกว่าเขาชอบฉัน เราสองคนใจตรงกัน พี่ตัดใจเถอะนะ' จินเหยาในวัยสาวสะพรั่งพยายามอ้อนวอนทั้งน้ำตา

แต่คนเป็นพี่สาวอย่างจินเซี่ยกลับไม่เห็นใจจินเหยาเลยสักนิด 

'ใจตรงกันแล้วไง? ฉันไม่สน! พี่ฟ่านอี้ต้องเป็นของฉันเท่านั้น' 

จินเซี่ยเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ประกาศก้องด้วยคติประจำใจที่เห็นแก่ตัวที่สุด 

'จำใส่สมองกลวง ๆ ของแกไว้ซะจินเหยา...ฉันเป็นพี่สาว ฉันเกิดก่อน ฉันเห็นโลกนี้มาก่อนแก เพราะฉะนั้น อะไรที่ฉันอยากได้ ฉันต้องได้ก่อน! ไม่ว่าจะเป็นของกิน เสื้อผ้า หรือแม้แต่ผู้ชาย!' 

'แต่เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้...' จินเหยาพูดด้วยเสียงสะอื้น

'ใครบอกว่าบังคับไม่ได้?' จินเซี่ยเค้นหัวเราะ ก่อนจะหันไปดึงแขนผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งให้เข้ามาร่วมวง ผู้หญิงวัยกลางคนที่ว่า… ก็คือแม่แท้ ๆ ของพวกเธอเอง 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทส่งท้าย (2) 

    บทส่งท้าย (2)เช้าวันต่อมาอากาศสดใสและเย็นสบาย ฟ่านอี้พาอู๋หลิวและมี่อิงขึ้นมายังเนินเขาท้ายเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฮวงซุ้ยบรรพชนตระกูลฟ่าน หลุมศพของพ่อแม่และคุณปู่ที่เคยรกร้างในช่วงที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ตอนนี้ได้รับการบูรณะใหม่จนสะอาดสะอ้าน ปูด้วยหินอ่อนสีขาวและประดับด้วยดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใสฟ่านอี้จุดธูป 3 ดอก จำนวน 3 ครั้ง รวมทั้งหมดเป็น 9 ดอก ตามหลักความเชื่อของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมายาวนาน ควันธูปลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าป้ายชื่อของบิดามารดาและปู่ทวด"พ่อครับ แม่ครับ คุณปู่ครับ" ฟ่านอี้เอ่ยเสียงทุ้มก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของท้ายเขา"วันนี้ผมพาหลิวหลิวกับมี่อิงมาเยี่ยมครับ ผมอยากบอกให้พ่อแม่กับคุณปู่ได้รู้ว่า คนร้ายที่ทำลายครอบครัวเรา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวอย่างป้าฟ่านเจาถัวครับ ตอนนี้คนผิดได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว ถูกประหารชีวิตไปนานแล้วล่ะครับ"ถึงจะเป็นคนตระกูลเดียวกัน แต่ฟ่านอี้ก็ไม่ยอมให้เอาร่างของป้าเจาถัวมาฝังไว้ที่สุสานของบรรพบุรุษ คนอย่างป้าเจาถัวสมคว

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทส่งท้าย (1)

    บทส่งท้าย (1)เย็นวันนี้…ที่สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลฟ่านไม่ได้จัดงานเลี้ยงหรูหราเอิกเกริกเพื่อธุรกิจ แต่จัดงานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก เพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 85 ปี ให้กับผู้อาวุโสของบ้านอย่างย่าทวดหมิงฉีโคมไฟกระดาษสีแดงถูกประดับตามกิ่งเหมย แสงไฟสีนวลตาขับเน้นบรรยากาศให้อบอุ่น มีเพียงสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับเชิญฟ่านอี้เข็นรถเข็นของย่าทวดออกมาที่กลางสวน โดยมีอู๋หลิวเดินเคียงข้างถือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักขนาดใหญ่มาด้วย"คุณย่าคะ ปีนี้หนูไม่ได้ซื้อของราคาแพงให้ แต่หนูตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณย่าด้วยมือของหนูเองค่ะ"อู๋หลิวยิ้มหวาน วางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงชรา แล้วค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงออกวิ้ง!แสงจันทร์ดูเหมือนจะหมองลงทันทีเมื่อเทียบกับความงดงามเบื้องหน้า มันคือ ‘หยกขาวเนื้อดีที่แกะสลักขึ้นรูปเป็นรูปคน’ ขนาดของมันคือ 9 นิ้วคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นย่าทวดสมัยยังสาว ส่วนข้าง

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2) 

    บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2)"อืม" มี่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำหน้าจริงจังแบบผู้ใหญ่ "พ่อคะ ป้ายราคานี้เขียนว่า 'เกรดน้ำแข็ง' เหรอคะ?""ใช่แล้ว ลูกว่าไง?" ฟ่านอี้กอดอกมองลูกสาวอย่างท้าทาย มี่อิงวางกำไลลง แล้วชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ ภายในเนื้อหยก"หนูว่าชิ้นนี้เนื้อยังไม่ใสเท่าน้ำแข็งนะคะคุณพ่อ"เด็กน้อยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงฉะฉานและแม่นยำ "ดูตรงนี้สิคะ แสงยังผ่านไม่สุด มีความขุ่นปนอยู่นิดหน่อย ถ้าจะขายราคานี้ลูกค้าตาถึงเขาอาจจะติเอาได้ หนูว่าต้องตั้งราคาลดลงมาหน่อย หรือไม่ก็จัดหมวดหมู่ใหม่เป็น 'เนื้อเทียนกึ่งน้ำแข็ง' จะเหมาะกว่านะคะ"ฟ่านอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจและภาคภูมิใจอย่างสุดขีด"ฮ่า ฮ่า ๆ ลูกสาวของใครครับเนี่ย ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทั้งน่ารัก โตขึ้นใครได้มี่อิงของเราไปครอง คงโชคดีไปทั้งชาติแน่นอน"ฟ่านอี้หันไปสั่งพนักงาน "ได้ยินที่คุณหนูใหญ่บอกไหม? ปรับราคาลง 10% แล้วแก้ป้ายกำกับสินค้าตามที่มี่อิงบอก ตาถึงจริง ๆ ลูกสาวพ่อ!"ฟ่านอี้ลูบหัวมี่อิงด้วยค

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)

    บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)ที่ริมถนนใหญ่ห่างจากชุมชนแออัด รถยนต์สีดำคันหรูจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่เงียบ ๆ ทันทีที่อู๋หลิวเดินไปถึงคันรถ ประตูรถก็เปิดออกอู๋หลิวก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูลงเพื่อตัดขาดเสียงด้านนอก ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคย ฟ่านอี้ที่นั่งรออยู่ ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ถึงรายละเอียดการสนทนา เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาบีบมือภรรยาเบา ๆ อย่างรู้ใจ"เรียบร้อยดีไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่รื่นหูอู๋หลิวพิงศีรษะลงกับเบาะรถ หลับตาลงชั่วครู่ แล้วระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมา มันคือลมหายใจที่สื่อถึงความโล่งอก"อื้ม เรียบร้อยดีค่ะ" อู๋หลิวลืมตาขึ้น หันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลอดโปร่ง "มันจบแล้วค่ะพี่ฟ่าน ฉันมอบเงินช่วยเหลือให้เธอแล้ว และฉันก็อโหสิกรรมให้เธอแล้วด้วย ต่อไปนี้ ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วค่ะ"ฟ่านอี้ยิ้มตอบ ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบา ๆ "เก่งมากครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว""กลับบ้านกันเถอะค่ะ มี่อิงกับคุณย่าคงรอกินข้าวแล้ว"

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2) 

    บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2)อู๋หลิวรอจนน้องสาวสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกจากกระเป๋าถือใบหรู ความหนาของซองบ่งบอกถึงมูลค่าของสิ่งที่อยู่ภายใน อู๋หลิววางมันลงบนตักของจินเหยาอย่างแผ่วเบา แล้วพูดว่า…"รับไปสิ" อู๋หลิวเอ่ยเสียงเรียบจินเหยาก้มมองซองนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดดูและพบปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลอยู่ภายใน ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในต่างอำเภอ หรือใช้เป็นทุนเปิดร้านค้าขายเลี้ยงชีพได้สบาย ๆ ไปอีก 5 ปี"ได้ยินข่าวว่าเธอตั้งท้องแล้ว อีกหน่อยก็จะแพ้ท้อง ออกไปทำงานไม่ได้ ในนี้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง พี่เตรียมมาให้เธอ" อู๋หลิวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจัง "เงินก้อนนี้ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพี่ รับไว้รักษาตัวและเริ่มต้นใหม่ซะ อย่าเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นผลาญจนหมดล่ะ เก็บไว้สร้างชีวิตของตัวเองและลูกนะ""พี่เซี่ย" จินเหยาเงยหน้ามองพี่สาว ริมฝีปากสั่นระริก "ทำไม… ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนที่พี่ลำ

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)

    บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)ความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จินเหยานั่งก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่กล้าเอ่ยปาก หล่อนเอาแต่บีบมือที่หยาบกร้านของตัวเองแน่น ยิ่งไม่กล้าสบตาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่จินเซี่ยยิ่งตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้ เธอคือหนูท่อสกปรก ส่วนพี่เซี่ยคือนกหงส์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า"พี่เซี่ย... พี่มาทำไม? ไหนพี่บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่นั่งเงียบล่ะ" เมื่ออดรนทนไม่ไหว ในที่สุดจินเหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบงัน เสียงของหล่อนสั่นเครือเล็กน้อย“หรือพี่มาที่นี่ก็เพื่อ… จะมาสมน้ำหน้าฉัน และมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำมากแค่ไหน?”จินเหยาเงยหน้าขึ้นมองจินเซี่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับไม่ใช่คำสมน้ำหน้า ไม่ใช่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่งราวกับคนที่ปล่อยวางแล้ว"เหยาเหยา… ฟังพี่นะ… พี่ไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเธอ และไม่ได้มาเพื่อสมน้ำหน้า" อู๋หลิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status