ตอนที่ 7-2 รอยยิ้มของแม่มด

“ไม่ครับ”

“วัยเด็กที่ไม่ได้เล่นสนุกเหมือนเด็กคนอื่น ฉันเข้าใจดีว่ามันรู้สึกยังไง อย่าลืมสิ... เราย้อนเวลากลับไปไม่ได้แล้ว”

ในนัยน์ตาของเธอหม่นลง เพราะเคยสูญเสียช่วงเวลาวัยเยาว์ไปเหมือนกัน ภาพจำในวัยสิบแปดปีที่เลือนราง แต่ไม่เคยจางหายไปความทรงจำของเธอเลยสักวัน

“หลังจากนี้ฉันจะทำให้ฝันอลิซเป็นจริงเอง แล้วนายก็เลิกขัดสักที มันเสียอารมณ์” แพรรัมภาจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ใส่ แต่พอหันมาหาอลิซก็เปลี่ยนโหมดยิ้มให้ทันที

แพรรัมภาเป็นพวกสองมาตรฐานชัดเจน

“แล้วผมต้องตอบแทนคุณยังไงถึงจะหมด”

“ฉันไม่ได้ทำเพราะอยากให้เป็นบุญคุณ”

เธอไม่ใช่พวกทำดีเพื่อหวังผลตอบแทน จำพวกเรื่องบุญคุณสุดคร่ำครึนี่เอาไปไว้ตรงอื่นได้เลย ทั้งชีวิตนี้แค่ได้ยินจากคนรอบตัวก็มากเกินพอแล้ว

“เดี๋ยวก็ได้สำลักคำว่าบุญคุณตายกันพอดี”

“คุณนางฟ้าสวยแล้วยังใจดีจริงด้วยอลิซ”

“เห็นไหมคะ อลิซบอกแล้วว่าพี่นางฟ้าใจดี”

มาร์ตินไม่เคยเจอใครใจดีเท่าเธอมาก่อน ครึ่งชีวิตเจอแต่คนเอาเปรียบไม่เว้นแม้แต่คนในครอบครัว การรับอลิซมาเลี้ยงดูก็เพราะไม่อยากให้เด็กน้อยเผชิญโลกลำพัง

ให้แม่ทอดทิ้งเขาแค่คนเดียวก็พอแล้ว เขาจะไม่ยอมให้อลิซต้องเจอชะตากรรมเดียวกันแน่นอน

“คุณรัมภาสวยไหมอลิซ” มาร์ตินยืนเต็มความสูงหลังถามความคิดเห็นของน้องสาว

“สวยที่สุดเลยค่ะ ทำไมพี่ไม่ขอเป็นแฟนคะ อลิซอยากให้พี่มาร์ตินมีแฟนสวยแล้วก็ใจดีแบบนี้” อลิซตอบอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด หลักฐานก็อยู่บนใบหน้าพี่นางฟ้าแล้วนี่ไง

แอสตันที่นั่งฟังอยู่ถึงกับหลุดขำพรืด ไม่ได้เถียงเรื่องความสวยของแพรรัมภา แต่ขำสิ่งที่เด็กน้อยไร้เดียงสาพูดต่างหาก

“พี่ไม่เหมือนแม่มดเหรอคะน้องอลิซ” แพรรัมภาถามเพราะได้คำตอบที่พึงใจ แต่แอสตันกลับพูดยั่วอารมณ์ขึ้นมา

“อลิซเคยเห็นแม่มดจำแลงกายหรือยังครับ”

“ปากนายมันแกว่งหาเสี้ยนตลอดเลยสินะแอสตัน”

ชายเรือนผมสีทองยิ้มกวนประสาท ใบหน้างามล้ำบึ้งตึงในทันที ก่อนหันไปเชิดหน้าใส่แอสตันเมื่ออลิซชมไม่หยุด

“ถ้าพี่เป็นแม่มดก็ต้องเป็นแม่มดที่สวยมากแน่เลย พี่แอสตันกับพี่มาร์ตินไม่คิดเหมือนอลิซเหรอคะ” ดวงตากลมโตตั้งตารอคำตอบได้น่าเอ็นดู ปลายเท้ากวัดแกว่งกลางอากาศ

แอสตันถึงขั้นหลบตาหน้าเห่อร้อน ส่วนมาร์ตินก็เม้มปากเข้าหากันแน่น คำพูดของเด็กวัยแปดขวบทำสองหนุ่มชะงัก ไปต่อไม่ถูกว่าจะปฏิเสธเรื่องนี้ได้ยังไง

คุณแพรรัมภาเธอเล่นสวยจับใจถึงขนาดนี้

“หลบตากันทำไม ไม่ตอบคำถามอลิซล่ะ”

แพรรัมภาไล่ต้อนเพราะอยากได้ยินคำชม ถึงจะกินกันเป็นประจำจนเห็นทุกส่วนมาหมดแล้ว แต่เธอก็อยากได้ยินว่าแม่มดอย่างเธอสวยพอเทียบนางฟ้าได้ไหม

“สวยครับ... เป็นแม่มดที่สวยมาก” มาร์ตินตอบโดยไม่ต้องคิด นัยน์ตาสีรัตติกาลเป็นประกายอบอุ่น

“เห็นด้วยเพื่อน ร้ายเหมือนแม่มดแต่สวยจน...” แอสตันลากเสียงยาวแล้วใช้สายตากะลิ้มกะเหลี่ยมองเธอ

เขาไล่สายตามองแพรรัมภาในชุดกระโปรงสั้น แววตาเป็นประกายวาบหวามล่อแหลมและล่อลวง จนแพรรัมภาจิกตาใส่อีกฝ่ายที่หื่นไม่เลือกเวลา

“เราไปนอนเล่นเกมกันดีกว่าค่ะอลิซ” เธอเมินสายตาคนหื่นอย่างแอสตัน หันมาให้ความสนใจเด็กน้อยแทน

“เย้ อลิซยังไม่เล่นด่านใหม่เพราะรอพี่เลยนะคะ”

“จริงเหรอคะ”

“จริงค่ะ”

ว่าจบทั้งสองสาวต่างวัยก็ล้มตัวนอนบนเตียง หยิบไอแพดที่แพรรัมภาซื้อให้ขึ้นมาเปิดเกมที่เล่นค้างไว้ โดยมีสายตาของชายหนุ่มมองด้วยความเอ็นดู

รอยยิ้มของแพรรัมภาเป็นภาพหาดูยาก จนแอสตันต้องหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเก็บไว้ ส่วนมาร์ตินก็ยืนมองทั้งคู่เหมือนกำลังบันทึกภาพผ่านสายตาอยู่

กระทั่งเสียงมือถือของแอสตันดังขึ้น เขาก็หลุบตาให้ความสนใจรายชื่อที่โทรเข้ามาแทน ก่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกจะเลือนหายไป

“มาร์ติน”

“ว่า”

“พี่กูอาละวาดอีกแล้วว่ะ”

บนใบหน้าหล่อคมของแอสตันดูเคร่งเครียด คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความร้อนใจ จนมาร์ตินรีบพเยิดหน้าให้รีบไปจัดการ

“มึงไปเถอะ เดี๋ยวกูรายงานคุณรัมภาให้”

“ขอบใจว่ะ”