บทที่ 4 ปลุกเร้า 2

ซางกงกงหันไปมองเหล่านางกำนัล แล้วสั่งให้คนพาพระสนมของตนเองขึ้นจากบ่อน้ำพุ พวกนางล้วนเสียดายที่ไม่ได้อยู่ต่อ นั่นเป็นเพราะกำลังจ้องโจวอวี้หลุนดวงตาเป็นมัน และยังนำเขามาจินตนาการว่ากำลังเย่อพวกนางอย่างอร่อย ด้วยร่างกายกำยำสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาดั่งเทพบุตรลงมาจุตินั้น คาดว่าแท่งหยกของเขาก็คงใหญ่โตอย่างแน่นอน

ซางกงกงสั่งให้ทหารหญิงหลวง ที่ร่างกายกำยำเหมือนบุรุษ มาอุ้มพวกนางกลับไปที่โถงเริงรมย์

โถงแห่งนั้นเป็นโถงที่มีภาพลามก ชายหญิง หญิงหญิง และ ชายชาย วาดเอาไว้อยู่เต็ม ไม่ว่าจะเป็นรสนิยมไหนล้วนเลือกดูเลือกชมได้ตามใจชอบ และที่แห่งนี้ฝ่าบาทก็มักจะให้คณะงิ้วมาแสดง ซึ่งแน่นอนว่าคณะงิ้วนั้นล้วนแสดงเรื่องราวเกี่ยวกับกามสูตรอย่างถึงอกถึงใจ

บัดนี้ฝ่าบาททรงตาลอยแล้ว เมื่อหลานกงกงเริ่มละเลงเลียแล้วดูดแท่งมังกรขนาดไม่ใหญ่มากของฝ่าบาทเร็วขึ้น แล้วยังแหย่นิ้วเข้าไปเย่อรูจีบสีชมพูด้านหลังเป็นจังหวะ จนร่างกายของฝ่าบาทสั่นกระตุกด้วยความเสียวซ่านร้อนแรง

“ซี้ดดด อาหลาน แตกแล้ว ข้ากำลังจะแตกแล้ว อ๊าส์...เสียวซี้ดดดด แตกแล้ว ดูดให้ข้า กินน้ำสวรรค์ของข้า บำรุงร่างกายของเจ้าให้แข็งแรง”

หลานกงกง ไม่คิดจะคายอยู่แล้วเขาดูดกลืนน้ำสวรรค์ ของฝ่าบาทจนหมดก่อนจะปล่อยพวงสวรรค์ออกจากปาก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ดวงตาปรือเยิ้ม ฝ่าบาทจึงพระราชทานจุมพิตให้เขาเป็นรางวัล

“เก่งมาก เจ้ารอข้าเดี๋ยว พวกเราจะมีความสุขกัน”

บัดนี้ซางกงกงจัดการพานางสนมออกไปจนหมดแล้ว เขาก็เดินกลับมารายงาน

"พระสนมอยู่ในหออภิรมย์ทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เฉาหงตี้ยิ้มแล้วเอ่ยกับโจวอวี้หลุน

ไเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นเถิด อาหลุนคนดีของข้า ข้าอยากเห็นใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกของเจ้าแล้ว หลายปีมานี้ข้าได้แต่มองภาพวาดของเจ้าด้วยความคิดถึง เจ้าช่างใจแข็งกับข้านัก”

ชายหนุ่มทำตามรับสั่ง เงยหน้าตามรับสั่งจนกระทั่งประสานสายตากับเฉาหงตี้

 ฝ่าบาทยังทรงเปลือยเปล่า และคนที่อยู่ข้างกายของพระองค์ก็คือหลานกงกงที่มีร่างกายท่อนบนเปลือยท่อนล่างสวมกางเกงสีขาวเอาไว้ 

ถึงผู้อื่นจะคิดว่าหลานกงกง รวมถึงซางกงกงจะเป็นขันที ความจริงแล้วพวกเขามีเครื่องเพศที่พร้อมจะสนองความต้องการของฝ่าบาทได้ทุกเวลา

ตำแหน่งขันทีนั้นมีเอาไว้บังหน้า ตำแหน่งของพวกเขาจริง ๆ คือองครักษ์เงาของฝ่าบาท ที่เป็นมือซ้ายมือขวาทำเรื่องต่าง ๆ ทั้งเรื่องเลวเรื่องดีไม่มีละเว้น

ฝ่าบาททรงมีใจรักบุรุษ และชางกงกงและหลานกงกงทั้งสองก็มีใจให้ฝ่าบาทเช่นเดียวกัน พวกเขาหมายจะแย่งชิงฝ่าบาทมาเป็นของตนเอง ภายนอกชางกงกงและหลานกงกงเหมือนจะปรองดองกันเป็นอย่างดี แต่โจวอวี้หลุนก็มองออกว่าพวกเขาล้วนมีความทะเยอทะยานและเก็บซ่อนคมมีดเอาไว้เบื้องหลังเพื่อสังหารกันเอง

โจวอวี้หลุนเป็นคนใกล้ชิดของฝ่าบาทเพียงคนเดียวที่รู้ตื้นลึกหนาบางนี้ นั่นเป็นเพราะเขาคือคนที่อยู่ในดวงใจของฝ่าบาท คนรักของฝ่าบาทจึงทุ่มเทให้แก่เขา

แต่ความรักนั้นกลับกลายเป็นกรงขังสำหรับโจวอวี้หลุน ที่หลังจากถูกเรียกเข้าวังหลวงแล้วฝ่าบาทก็เก็บเขาไว้ข้างกายไม่คิดจะปล่อยกลับแดนเหนืออีก

ก่อนที่จะส่งโจวอวี้หลุนไปออกรบ พระองค์ทรงขอให้เขาอยู่ข้ากายพระองค์

แต่เขาไม่ยอมรับเพราะเขามีนางในดวงใจอยู่แล้ว ฝ่าบาททรงถามเขาว่าเพราะพระองค์เป็นบุรุษใช่หรือไม่ เขาตอบพระองค์ในตอนนั้นว่า

กระหม่อมไม่เคยสนใจว่าเป็นเพศอะไร หากว่าไม่รัก อย่างไรก็ไม่รัก ต่อให้ฝ่าบาทเป็นสตรี กระหม่อมก็ไม่อาจมอบหัวใจให้พระองค์ได้ เพราะกระหม่อมรักเพียงนางคนนั้นผู้เดียว