บทที่ 5 ปลุกเร้า 3

ในดวงตาของโจวอวี้หลุนที่มองฝ่าบาทยังเต็มไปด้วยความภักดี ทว่ากลับไม่มีเรื่องอื่นแอบแฝงเลยแม้แต่น้อย ฝ่าบาทเองไม่อาจบังคับขืนใจเขาได้ ด้วยพระองค์ทรงได้ให้สัญญากับพระมารดาที่ตายจากไปแล้วว่า

บิดาของโจวอวี้หลุนเคยช่วยชีวิตครอบครัวฝ่ายมารดาของเขา มารดาเคยกำชับก่อนสิ้นพระชนม์ ห้ามฝ่าบาททำให้สกุลโจวลำบากใจเด็ดขาด

เมื่อรับปากมารดา จึงไม่อาจบีบบังคับด้วยอำนาจ นอกจากว่าโจวอวี้หลุนจะยอมรับรักพระองค์ด้วยตนเองแต่โดยดี แต่ว่าเรื่องนี้กลับยากเย็นยิ่งนัก

ทว่าความคิดที่ใสซื่อและไม่อยากบีบบังคับโจวอวี้หลุนบัดนี้ค่อย ๆ สลายหายไปอย่างช้า ๆ

ฝ่าบาทหาใช่คนเดิมอีกต่อไป พระองค์ได้คิดหาวิธีบีบบังคับโจวอวี้หลุนได้สำเร็จ เปลี่ยนให้เขากลายเป็นทาสบำบัดความใคร่ของพระองค์เพียงผู้เดียว ด้วยยาพิษชนิดหนึ่งที่ฝ่าบาททรงให้ตำหนักหมอหลวงคิดค้นขึ้นมาและกำลังรอคอยให้ยาพิษนั้นสำเร็จอย่างช้า ๆ

ฝ่าบาททรงมองโจวอวี้หลุน แต่เอ่ยกับซางกงกงว่า

“ถอดเสื้อผ้าท่านอ๋องออก”

โจวอวี้หลุนดวงตาเบิกกว้าง ท่าทางไม่ยินยอม

“ฝ่าบาทจะทรงทำอันใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ทำไม กระทั่งตัวของเจ้า เจ้าก็ยังหวงหรือ ข้าก็แค่อยากเห็นนักว่าแผลของเจ้าเป็นอย่างไร จะคิดมากไปไย”

“กระหม่อมหายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใย”

“แต่ข้าไม่เชื่อ นอกจากจะได้เห็นกับตา ข้าได้ข่าวว่าเจ้าถูกธนูปักเข้าที่แผ่นหลัง อย่างไรวันนี้ก็ต้องให้เจ้าต้องให้เราตรวจสอบ”

"ฝ่าบาท กระหม่อมหายดีจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ"

โจวอวี้หลุนทำท่าไม่ยอม และคนเช่นเขา หากบอกว่าไม่ยินยอมก็ยากจะฝืนใจ ดังนั้นพระองค์จึงบอกกับซางกงกงว่า

“ไปพาตัวมา”

โจวอวี้หลุนสงสัย ฝ่าบาทกำลังจะทำสิ่งใด และในชั่วขณะนั้นซางกงกงก็เดินนำสตรีนางหนึ่งมาจากด้านหลังบ่อน้ำพุ ทันทีที่เขาเห็นว่าเป็นผู้ใด ก็ให้รู้สึกตกใจไม่น้อย

สตรีนางนั้นถวายบังคมฝ่าบาท จากนั้นพระองค์ก็ตรัสว่า

“ฮองเฮา เขาอยู่นี่แล้ว ข้าจะดูว่าเจ้ามีปัญญาหรือไม่”

ชายหนุ่มรู้สึกว่าร่างกายเริ่มจะไม่เป็นของตัวเองแล้ว เมื่อเห็นใบหน้างามของนาง ทว่าปากก็ยังเอ่ยออกไป

“ถวายพระพรฮองเฮา ขอทรงพระเจริญพันปี พัน พัน ปี พ่ะย่ะค่ะ”

จากนั้นเขาก็คุกเข่าอยู่ตรงนั้น ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นขึ้นทุกขณะ เมื่อร่างกายขาวผ่องงดงามขยับเข้ามาใกล้เขา มือเรียวลูบไล้ไปที่แผ่นหลังเอ่ยเสียงหวานยั่วเย้า ใบหน้างามแทบจะแนบกับใบหน้าของเขา

“ท่านอ๋อง ท่านสบายดีหรือไม่ ไม่ได้พบกันนานเพียงใดแล้ว”

“ขอฮองเฮาอย่าทำเช่นนี้”

เขาพยายามขยับถอยห่างออกไป แต่นางกลับตามติดโดยมีฝ่าบาททอดพระเนตรไม่วางตา

แล้วนางก็เอ่ยเสียงเบา

“ท่านอ๋อง ฝ่าบาทบอกว่าข้าทำกับท่านได้ ข้าทนไม่ไหวแล้ว ท่านอ๋อง ซินซินถูกฝ่าบาทวางยา ซินซินต้องการเหลือเกินแล้ว อยากได้ดุ้นของท่านอ๋อง อยากได้ของท่านอ๋องจนทนไม่ไหวแล้ว”

เหยียนซินซินเป็นบุตรสาวของท่านราชครูเหยียนซึ่งเป็นอดีตพระอาจารย์ของฝ่าบาทที่บัดนี้เกษียณอายุแล้ว

นางได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮามานานหลายปี ผ่านการฝึกฝนกามารมณ์ด้วยวิธีการต่าง ๆ เพื่อเตรียมการเป็นฮองเฮาอย่างเชี่ยวชาญ ทว่าเพราะฝ่าบาทไม่อาจหลับนอนกับสตรีได้จึงทำให้นางไม่เคยได้ใกล้ชิดพระองค์เลยสักครั้ง

แน่นอนว่าเหยียนซินซินกลับรู้สึกดียิ่ง นางไม่ได้รักฝ่าบาท แต่จู่ ๆ ก็มีสมรสพระราชทานลงมาให้นางเป็นฮองเฮา ในแผ่นดินนี้บิดาของนางนับเป็นผู้รอบรู้ทั้งยังมีฐานะเป็นราชครูในยามนั้น จึงไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน

เหยียนซินซินรู้จักกับหวั่นอ๋องโจวอวี้หลุนตั้งแต่เด็ก ทว่าเมื่อเติบโตมาด้วยความแตกต่างระหว่างชายหญิง นางกับเขาก็แทบจะไม่ได้พบหน้าอีก

เขาคือบุรุษในดวงใจของนาง แต่เขากลับไม่เคยรู้มาก่อนว่านางคิดกับเขาเช่นไร เพราะทุกครั้งที่พบเจอ เขามักจะทำตัวห่างเหินเสมอมา

กระทั่งในวันอภิเษกของนางและฝ่าบาท เหยียนซินซินก็เอาแต่มองหาหวั่นอ๋อง สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ กล่าวอวยพรนางในฐานะสหายร่วมเรียนวัยเยาว์ด้วยสีหน้าเป็นปกติที่สุด ดังนั้นจึงนับได้ว่ามีเพียงนางที่ถลวิลหาเขาเพียงคนเดียว

ในวันที่เขาจัดขบวนทัพออกรบ เขามาเข้าเฝ้าฝ่าบาท นางอวยพรเขาในฐานะฮองเฮาและพี่สะใภ้คนหนึ่ง ส่งเขาไปชายแดนและแอบร้องไห้เพียงลำพัง บัดนี้ได้พบกับเขาอีกครั้ง นางก็ที่ถูกวางยาก็ไม่อาจทนได้แล้ว

เมื่อบัดนี้สตรีผู้ที่ขึ้นชื่อว่างดงามที่สุดในใต้หล้าผู้หนึ่ง กำลังเปลือยเปล่าและเคลียคลอกับร่างของเขา ใครจะทนไหว

หูของโจวอวี้หลุนร้อนผ่าว แท่งหยกของเขาแข็งจนปวดหนึบ

เหยียนซินซินคือฮองเฮา และยังเป็นพี่สะใภ้ของเขา เขาไม่อาจแตะต้องนางได้เด็ดขาด เขาจะไม่ตกหลุมพรางฝ่าบาทให้พี่สะใภ้มัวหมอง