บัดซบสิ้นดี ทะลุมิติทั้งที ดันต้องสวมบทตัวร้ายทิ้งพระเอก

เพล้ง

เสียงกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังสนั่น ตามด้วยเสียงตวาดหยาบคายและฝีเท้าหนักทึบที่ย่ำไปมาทั่วบริเวณ สวี่ลี่จินสะดุ้งสุดตัว ร่างกายท่อนบนผุดลุกขึ้นนั่งหอบหายใจแรง อาการปวดแปลบแล่นปลาบขึ้นมาตั้งแต่ท้ายทอยจนถึงขมับ ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบหัว

ดวงตาหงส์เบิกกว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน ม่านมุ้งผ้าไหมสีแดงปักลายยวนยางถูกกระชากขาดวิ่นด้วยมือหยาบกร้านของชายฉกรรจ์ในชุดมือปราบ พวกเขากำลังรื้อค้นข้าวของในห้องนอนอย่างบ้าคลั่ง หีบไม้จันทน์แดงถูกงัดจนเปิดอ้า เครื่องประดับทองคำและหยกเนื้อดีถูกกวาดลงย่ามผ้าหยาบๆ อย่างไม่ปรานี

“พวกเจ้าทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ” สวี่ลี่จินตวาดออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบพร่า

มือปราบร่างหน้ามืดหันมามองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ตื่นแล้วหรือฮูหยินกู้ อ้อ ไม่ใช่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าสตรีตระกูลสวี่ถึงจะถูก สามีของเจ้าถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานยักยอกสินค้าหลวง ทรัพย์สินทั้งหมดในคฤหาสน์สกุลกู้ถูกริบเข้าหลวงเป็นที่เรียบร้อย หากไม่อยากโดนข้อหาสมรู้ร่วมคิด ก็รีบไสหัวออกไปซะ ก่อนที่พวกข้าจะหมดความอดทน”

สวี่ลี่จินนิ่งขึงราวกับถูกฟ้าผ่ากลางแสกหน้า

ยักยอกสินค้าหลวง ริบทรัพย์ คฤหาสน์สกุลกู้

ความทรงจำมากมายที่ไม่ได้เป็นของนางหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วราวกับเขื่อนแตก ภาพการแต่งงานใหญ่โต ภาพการใช้จ่ายเงินทองอย่างฟุ่มเฟือย และภาพใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของบุรุษผู้หนึ่ง ทายาทคหบดีใหญ่แห่งเมืองหลวง กู้สิงโจว

บัดซบสิ้นดี นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งอ่านจบเมื่อคืน แถมไม่ได้เป็นนางเอกผู้สูงศักดิ์ แต่ดันมาอยู่ในร่างของ ‘สวี่ลี่จิน’ ภรรยาตัวร้ายของพระเอกที่แต่งงานด้วยเพราะเห็นแก่เงินทองล้วนๆ

ตามเนื้อเรื่องในนิยาย กู้สิงโจวเป็นหลานของตระกูลกั่วกงแต่เพราะมารดาผู้ให้กำเนิดเป็นเพียงสาวใช้ในเรือนจึงถูกส่งไปชนบทตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาจวนกั๋วกงที่ไร้ผู้สืบทอดก็ส่งคนไปรับแต่เขากลับเลือกตัดขาด และกลายมาเป็นพ่อค้าหนุ่มอนาคตไกล แต่จู่ๆ กิจการก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน สินค้าถูกทางการยึด คฤหาสน์ถูกริบ ตัวเขาตกต่ำกลายเป็นเพียงกรรมกรแบกหามข้างถนน และสวี่ลี่จินนางร้ายในนิยายไม่รู้ความจริงเรื่องฐานะของเขาก็ทนความลำบากไม่ไหว นางจึงลักลอบคบชู้กับพ่อค้าผ้าไหม วางยาสามีตัวเอง แล้วหลอกขายเขาเข้าซ่องคณิกาชายเพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง

มารดามันเถอะ บทนางร้ายสวะเช่นนี้ ใครจะกล้าเล่นต่อ นางไม่โดนคนอ่านสาปแช่งจนวิญญาณไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยหรือ

“ยังมัวนั่งบื้ออยู่อีก ลุกขึ้นมา” มือปราบคนเดิมหมดความอดทน เขาก้าวเข้ามาดึงแขนเสื้อนางอย่างแรงจนร่างบางถลาตกจากเตียง

สวี่ลี่จินล้มกระแทกพื้นไม้เย็นเฉียบ ความเจ็บปวดทำให้นางได้สติ นางรีบกวาดสายตามองรอบตัว เสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่สวมอยู่หลุดลุ่ย นางรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของหญิงสาวที่สู้ชีวิตมาตั้งแต่ยุคปัจจุบัน “ไม่ต้องใช้กำลัง ข้าเดินเองได้”

นางเดินฝ่าซากข้าวของที่แตกหักออกมาจนถึงลานหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศภายนอกอึมครึม ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆฝนสีเทาหม่น บ่าวไพร่ในคฤหาสน์ถูกต้อนมารวมกัน ต่างพากันร้องไห้ระงม บ้างก็รีบเก็บข้าวของส่วนตัวหนีเอาตัวรอด ต้นไม้ล้มลิงฝูงแตก เป็นสัจธรรมที่แท้จริง

ตรงกลางลานกว้างนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินทราย

เขาคือกู้สิงโจว

ชายหนุ่มอยู่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและรอยขาดวิ่น ผมที่เคยเกล้าเป็นกวนอย่างประณีตหลุดลุ่ยปรกใบหน้า มุมปากมีรอยเลือดซึมจากการถูกทำร้าย แต่แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงเหยียดราวกับกระบี่ที่ยังไม่ยอมหัก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดขึ้นมองสวี่ลี่จินที่เดินออกมา

สายตาของเขาว่างเปล่า ไม่มีทั้งความโกรธแค้นหรือความหวัง

ตามความทรงจำเดิม สวี่ลี่จินรังเกียจเขานักหนาที่เขาเป็นเพียง ‘ซาง’ หรือชนชั้นพ่อค้าที่คนทั่วไปดูแคลน นางมักจะใช้วาจาถากถางเขาเสมอเมื่ออยู่ตามลำพัง แต่ที่ยอมร่วมหอลงโรงด้วยก็เพราะกลิ่นเงินที่หอมหวนบดบังสายตา

กู้สิงโจวมองภรรยาของตนด้วยแววตานิ่งลึก เขาเดาได้ไม่ยากว่าสตรีที่รักความสุขสบายเช่นนาง คงเตรียมตัวหย่าขาดและหนีกลับบ้านเดิมไปแล้วในวินาทีนี้

“ไปซะ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยออกมาคำแรก ทำเอาคนฟังชะงัก

“เจ้าว่าอะไรนะ” สวี่ลี่จินเลิกคิ้ว

“ทรัพย์สินทั้งหมดถูกริบแล้ว ข้ามีจดหมายหย่าเตรียมไว้ในอกเสื้อ เจ้าเอาไป แล้วกลับบ้านสกุลสวี่ไปเสีย” เขากล่าวโดยไม่มองหน้านางอีก คล้ายกับรำคาญใจที่จะต้องมาเห็นสตรีตีโพยตีพายในยามที่ชีวิตตกต่ำถึงขีดสุด

สวี่ลี่จินก้มมองบุรุษตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำก็ยังคงความสง่างามเอาไว้ได้ นางนึกถึงนิยายที่อ่าน ชายคนนี้ไม่ใช่แค่พ่อค้าธรรมดา แต่เบื้องหลังของเขาคือหลานชายแท้ๆ ของตระกูลกั่วกงผู้ยิ่งใหญ่ และความซวยทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็เป็นเพียงแผนการทดสอบของปู่แท้ๆ ที่ต้องการดัดนิสัยเขา เพื่อให้เขายอมกลับไปสอบขุนนาง สืบทอดอำนาจตระกูล

หากนางรับใบหย่าแล้วเดินจากไปตอนนี้ ชะตากรรมของนางอาจจะไม่ต้องไปตายอนาถแบบนางร้ายในนิยาย แต่นางก็จะกลับกลายเป็นหญิงม่ายที่ถูกสังคมในยุคนี้ตราหน้า เหยียบย่ำ และนางไม่มีทางพึ่งพาครอบครัวสกุลสวี่ที่เห็นแก่เงินยิ่งกว่าอะไรดีได้แน่

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นสภาพของบุรุษที่พยายามปกป้องเกียรติของตัวเองอย่างถึงที่สุดตรงหน้า นางก็ทนรับบทคนใจดำไม่ลง

“จดหมายนั่นท่านเก็บไว้ซับเลือดเถอะ” สวี่ลี่จินพูดเสียงเรียบ นางก้าวเข้าไปใกล้ ก้มลงพยุงแขนเขาให้ลุกขึ้น “ท่านล้มละลาย ข้าก็เป็นฮูหยินตกอับ จะให้ข้ากลับไปให้บ้านเดิมหัวเราะเยาะหรืออย่างไร”