LOGINทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายทั้งที ‘สวี่ลี่จิน’ ตั้งใจจะปฏิวัติบทบาทตัวเองเสียใหม่ นางยอมลำบากเป็นแม่ค้าขายเต้าหู้ คอยส่งเสีย ‘กู้สิงโจว’ สามีตกอับให้สอบขุนนาง หวังเพียงจะได้ครองรักกันอย่างสงบสุข แต่โชคชะตากลับบีบคั้น เพื่อรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ นางจำต้องงัดบท ‘สตรีแพศยาคบชู้’ มาใช้ ทิ้งหนังสือหย่าให้เขาเจ็บช้ำแทบขาดใจ แล้วหอบสายเลือดที่เพิ่งก่อกำเนิดหนีไปให้ไกลสุดหล้า! วันเวลาผันผ่านบัณฑิตตกอับก้าวขึ้นเป็นผู้ตรวจการศาลต้าหลี่ผู้แสนเหี้ยมโหด เขากางตาข่ายพลิกแผ่นดินตามล่าอดีตภรรยาทรยศ หมายจะลากคอนางกลับมาชำระแค้นให้สาสม! เมื่อไฟแค้นต้องมาปะทะกับความลับที่นางหลบซ่อน การชำระแค้นครั้งนี้จะจบลงเช่นไร?
View Moreเพล้ง
เสียงกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดังสนั่น ตามด้วยเสียงตวาดหยาบคายและฝีเท้าหนักทึบที่ย่ำไปมาทั่วบริเวณ สวี่ลี่จินสะดุ้งสุดตัว ร่างกายท่อนบนผุดลุกขึ้นนั่งหอบหายใจแรง อาการปวดแปลบแล่นปลาบขึ้นมาตั้งแต่ท้ายทอยจนถึงขมับ ราวกับมีใครเอาค้อนเหล็กมาทุบหัว
ดวงตาหงส์เบิกกว้างมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน ม่านมุ้งผ้าไหมสีแดงปักลายยวนยางถูกกระชากขาดวิ่นด้วยมือหยาบกร้านของชายฉกรรจ์ในชุดมือปราบ พวกเขากำลังรื้อค้นข้าวของในห้องนอนอย่างบ้าคลั่ง หีบไม้จันทน์แดงถูกงัดจนเปิดอ้า เครื่องประดับทองคำและหยกเนื้อดีถูกกวาดลงย่ามผ้าหยาบๆ อย่างไม่ปรานี
“พวกเจ้าทำอะไร หยุดเดี๋ยวนี้นะ” สวี่ลี่จินตวาดออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแหบพร่า
มือปราบร่างหน้ามืดหันมามองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ “ตื่นแล้วหรือฮูหยินกู้ อ้อ ไม่ใช่สิ ตอนนี้ต้องเรียกว่าสตรีตระกูลสวี่ถึงจะถูก สามีของเจ้าถูกตัดสินว่ามีความผิดฐานยักยอกสินค้าหลวง ทรัพย์สินทั้งหมดในคฤหาสน์สกุลกู้ถูกริบเข้าหลวงเป็นที่เรียบร้อย หากไม่อยากโดนข้อหาสมรู้ร่วมคิด ก็รีบไสหัวออกไปซะ ก่อนที่พวกข้าจะหมดความอดทน”
สวี่ลี่จินนิ่งขึงราวกับถูกฟ้าผ่ากลางแสกหน้า
ยักยอกสินค้าหลวง ริบทรัพย์ คฤหาสน์สกุลกู้
ความทรงจำมากมายที่ไม่ได้เป็นของนางหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วราวกับเขื่อนแตก ภาพการแต่งงานใหญ่โต ภาพการใช้จ่ายเงินทองอย่างฟุ่มเฟือย และภาพใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของบุรุษผู้หนึ่ง ทายาทคหบดีใหญ่แห่งเมืองหลวง กู้สิงโจว
บัดซบสิ้นดี นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่เพิ่งอ่านจบเมื่อคืน แถมไม่ได้เป็นนางเอกผู้สูงศักดิ์ แต่ดันมาอยู่ในร่างของ ‘สวี่ลี่จิน’ ภรรยาตัวร้ายของพระเอกที่แต่งงานด้วยเพราะเห็นแก่เงินทองล้วนๆ
ตามเนื้อเรื่องในนิยาย กู้สิงโจวเป็นหลานของตระกูลกั่วกงแต่เพราะมารดาผู้ให้กำเนิดเป็นเพียงสาวใช้ในเรือนจึงถูกส่งไปชนบทตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาจวนกั๋วกงที่ไร้ผู้สืบทอดก็ส่งคนไปรับแต่เขากลับเลือกตัดขาด และกลายมาเป็นพ่อค้าหนุ่มอนาคตไกล แต่จู่ๆ กิจการก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน สินค้าถูกทางการยึด คฤหาสน์ถูกริบ ตัวเขาตกต่ำกลายเป็นเพียงกรรมกรแบกหามข้างถนน และสวี่ลี่จินนางร้ายในนิยายไม่รู้ความจริงเรื่องฐานะของเขาก็ทนความลำบากไม่ไหว นางจึงลักลอบคบชู้กับพ่อค้าผ้าไหม วางยาสามีตัวเอง แล้วหลอกขายเขาเข้าซ่องคณิกาชายเพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง
มารดามันเถอะ บทนางร้ายสวะเช่นนี้ ใครจะกล้าเล่นต่อ นางไม่โดนคนอ่านสาปแช่งจนวิญญาณไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยหรือ
“ยังมัวนั่งบื้ออยู่อีก ลุกขึ้นมา” มือปราบคนเดิมหมดความอดทน เขาก้าวเข้ามาดึงแขนเสื้อนางอย่างแรงจนร่างบางถลาตกจากเตียง
สวี่ลี่จินล้มกระแทกพื้นไม้เย็นเฉียบ ความเจ็บปวดทำให้นางได้สติ นางรีบกวาดสายตามองรอบตัว เสื้อผ้าไหมเนื้อดีที่สวมอยู่หลุดลุ่ย นางรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของหญิงสาวที่สู้ชีวิตมาตั้งแต่ยุคปัจจุบัน “ไม่ต้องใช้กำลัง ข้าเดินเองได้”
นางเดินฝ่าซากข้าวของที่แตกหักออกมาจนถึงลานหน้าคฤหาสน์ บรรยากาศภายนอกอึมครึม ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆฝนสีเทาหม่น บ่าวไพร่ในคฤหาสน์ถูกต้อนมารวมกัน ต่างพากันร้องไห้ระงม บ้างก็รีบเก็บข้าวของส่วนตัวหนีเอาตัวรอด ต้นไม้ล้มลิงฝูงแตก เป็นสัจธรรมที่แท้จริง
ตรงกลางลานกว้างนั้น มีบุรุษผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินทราย
เขาคือกู้สิงโจว
ชายหนุ่มอยู่ในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินและรอยขาดวิ่น ผมที่เคยเกล้าเป็นกวนอย่างประณีตหลุดลุ่ยปรกใบหน้า มุมปากมีรอยเลือดซึมจากการถูกทำร้าย แต่แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงเหยียดราวกับกระบี่ที่ยังไม่ยอมหัก ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดขึ้นมองสวี่ลี่จินที่เดินออกมา
สายตาของเขาว่างเปล่า ไม่มีทั้งความโกรธแค้นหรือความหวัง
ตามความทรงจำเดิม สวี่ลี่จินรังเกียจเขานักหนาที่เขาเป็นเพียง ‘ซาง’ หรือชนชั้นพ่อค้าที่คนทั่วไปดูแคลน นางมักจะใช้วาจาถากถางเขาเสมอเมื่ออยู่ตามลำพัง แต่ที่ยอมร่วมหอลงโรงด้วยก็เพราะกลิ่นเงินที่หอมหวนบดบังสายตา
กู้สิงโจวมองภรรยาของตนด้วยแววตานิ่งลึก เขาเดาได้ไม่ยากว่าสตรีที่รักความสุขสบายเช่นนาง คงเตรียมตัวหย่าขาดและหนีกลับบ้านเดิมไปแล้วในวินาทีนี้
“ไปซะ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยออกมาคำแรก ทำเอาคนฟังชะงัก
“เจ้าว่าอะไรนะ” สวี่ลี่จินเลิกคิ้ว
“ทรัพย์สินทั้งหมดถูกริบแล้ว ข้ามีจดหมายหย่าเตรียมไว้ในอกเสื้อ เจ้าเอาไป แล้วกลับบ้านสกุลสวี่ไปเสีย” เขากล่าวโดยไม่มองหน้านางอีก คล้ายกับรำคาญใจที่จะต้องมาเห็นสตรีตีโพยตีพายในยามที่ชีวิตตกต่ำถึงขีดสุด
สวี่ลี่จินก้มมองบุรุษตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่แม้จะเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำก็ยังคงความสง่างามเอาไว้ได้ นางนึกถึงนิยายที่อ่าน ชายคนนี้ไม่ใช่แค่พ่อค้าธรรมดา แต่เบื้องหลังของเขาคือหลานชายแท้ๆ ของตระกูลกั่วกงผู้ยิ่งใหญ่ และความซวยทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็เป็นเพียงแผนการทดสอบของปู่แท้ๆ ที่ต้องการดัดนิสัยเขา เพื่อให้เขายอมกลับไปสอบขุนนาง สืบทอดอำนาจตระกูล
หากนางรับใบหย่าแล้วเดินจากไปตอนนี้ ชะตากรรมของนางอาจจะไม่ต้องไปตายอนาถแบบนางร้ายในนิยาย แต่นางก็จะกลับกลายเป็นหญิงม่ายที่ถูกสังคมในยุคนี้ตราหน้า เหยียบย่ำ และนางไม่มีทางพึ่งพาครอบครัวสกุลสวี่ที่เห็นแก่เงินยิ่งกว่าอะไรดีได้แน่
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นสภาพของบุรุษที่พยายามปกป้องเกียรติของตัวเองอย่างถึงที่สุดตรงหน้า นางก็ทนรับบทคนใจดำไม่ลง
“จดหมายนั่นท่านเก็บไว้ซับเลือดเถอะ” สวี่ลี่จินพูดเสียงเรียบ นางก้าวเข้าไปใกล้ ก้มลงพยุงแขนเขาให้ลุกขึ้น “ท่านล้มละลาย ข้าก็เป็นฮูหยินตกอับ จะให้ข้ากลับไปให้บ้านเดิมหัวเราะเยาะหรืออย่างไร”
เยว่หนิงสวมเสื้อคลุมทับแล้วก้าวตามบ่าวชายไปตามทางเดินหินกรวดที่ขนานไปกับแนวกำแพงเรือนชั้นใน ยามดึกเช่นนี้บ่าวไพร่ส่วนใหญ่เข้านอนกันหมดแล้ว มีเพียงเวรยามที่เดินตรวจตราอยู่แถวประตูหน้าจวน เงาดำสายนั้นไม่ได้มุ่งหน้าไปยังเรือนพักของอารองเสิ่นฉางไห่โดยตรง แต่กลับเลี้ยวอ้อมสวนหินไปทางเรือนพักคนงานเก่าแก่ทางทิศตะวันตกเมื่อมาถึงหน้าเรือนหลังเล็กที่มีต้นหลิวปลูกบังอยู่ด้านหน้า ชายชุดดำก็หยุดฝีเท้าลง เขาหันมองซ้ายขวาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินอ้อมไปเคาะประตูไม้ด้านหลังสามครั้งติดกันไม่นานนัก บานประตูก็แง้มออก แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กส่องให้เห็นใบหน้าที่มีริ้วรอยตามวัยของชายผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาด้านนอกชุนหลันที่แอบมองอยู่หลังพุ่มไม้เบิกตากว้าง ยกมือขึ้นปิดปากตนเองไว้ทันควันคนผู้นั้นคือพ่อบ้านฉิน พ่อบ้านเก่าแก่ที่ดูแลความเรียบร้อยในจวนติ้งอันโหวมาเกือบยี่สิบปีชายชุดดำล้วงกล่องไม้จากสาบเสื้อส่งให้ พ่อบ้านฉินรับมาเปิดดูครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ก่อนจะหยิบถุงเงินใบเล็กยื่นตอบแทนให้ ชายชุดดำรับถุงเงินแล้วรีบหลบหายไปทางกำแพงหลังเรือนซึ่งเชื่อมต่อกับตรอกเล็กสำหรับขนของเข้าห้องครัว ส่วนพ่อบ้านฉินก็ถือกล่อง
ซูหว่านอี๋มองบุตรสาวแล้วถอนหายใจเบาๆ “เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ ไม่ได้ดื่มยาวันเดียวแม่ไม่เป็นไรหรอก เจ้าเองก็ไปทายาที่มือเสียหน่อยเถิด ผิวแดงหมดแล้ว”เยว่หนิงอยู่พูดคุยกับมารดาอีกครู่ใหญ่ พลางลอบมองชุนหลันที่ใช้ผ้าขาวผืนหนาซับน้ำยาบนพื้นและกวาดกากสมุนไพรที่ติดก้นถ้วยห่อใส่กระดาษน้ำมันตามสายตาที่นางส่งสัญญาณให้ เมื่อเห็นว่าสาวใช้คนสนิทเก็บห่อกระดาษใส่ถุงผ้าข้างเอวเรียบร้อยแล้ว เยว่หนิงจึงขอตัวกลับเรือนของตนโดยอ้างว่าต้องกลับไปให้ช่างจากร้านจิ่นซิ่ววัดตัวตัดชุดบ่ายวันเดียวกัน รถม้าขนผ้าไหมจากร้านของตระกูลซูเดินทางมาส่งของที่ประตูข้างจวน เยว่หนิงใช้โอกาสนี้ให้ชุนหลันพาชายชราในชุดคนงานร้านผ้าลอบเข้ามาทางประตูสวนด้านหลังผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องชั้นในคือหมอสวี่ หมอชราซึ่งเคยดูแลหอโอสถของตระกูลซูมาก่อนที่จะกลับไปพักผ่อนที่บ้านเดิม เขานั่งลงข้างโต๊ะไม้ เปิดห่อกระดาษน้ำมันออก แล้วใช้เข็มเงินเขี่ยกากสมุนไพรที่ปะปนอยู่ในเศษถ้วยขึ้นมาดมใกล้จมูก ก่อนจะบี้เศษรากไม้ชิ้นหนึ่งลงบนกระดาษขาวภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจของชุนหลันที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูผ่านไปเกือบหนึ่งก้านธูป หมอสวี่จึงวางเข็มเงิ
“คุณหนูจะสวมเลยหรือไม่เจ้าคะ” ชุนหลันเอ่ยถาม “ของที่องค์ชายสามส่งมาทีไร คุณหนูมักจะสวมติดตัวไม่ยอมถอดเลยนี่นา”ปลายนิ้วของเยว่หนิงแตะลงบนเนื้อหยกเย็นเฉียบ นางอยากขว้างมันลงพื้นให้แตกกระจาย แต่เพียงเสี้ยวอึดใจก็ยั้งมือไว้ยามนี้บิดาอยู่ไกลถึงชายแดน จิ้งอันยังเยาว์และใจร้อน ส่วนในจวนติ้งอันโหวก็ไม่รู้ว่ามีบ่าวไพร่กี่คนที่ถูกเรือนรองซื้อตัวไปแล้ว หากนางแสดงท่าทีรังเกียจเซียวเฉิงอวี้หรือเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ย่อมไหวตัวทันและเร่งลงมือเร็วขึ้น ในเมื่อพวกมันอยากเห็นคุณหนูใหญ่ผู้โง่งมที่ยังหลงรักองค์ชายสาม นางก็จะสวมบทบาทนั้นให้พวกมันตายใจไปก่อนเยว่หนิงหยิบกำไลหยกขึ้นมาสวมเข้าที่ข้อมือซ้ายอย่างเชื่องช้า ก่อนจะระบายยิ้มบางบนใบหน้า“ให้คนไปแจ้งขันทีผู้นั้นว่าข้าชอบมาก และฝากขอบพระทัยองค์ชายสามด้วย” เยว่หนิงลุกจากเตียงไปนั่งหน้าคันฉ่องทองเหลือง “รีบช่วยข้าผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด เช้านี้ข้าจะไปคารวะท่านแม่ที่เรือนหลัก”ชุนหลันรับคำอย่างแข็งขันแล้วลงมือเกล้าผมให้นายสาว ท่ามกลางความเงียบภายในห้อง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาสาวใช้ในชุดเสื้อคลุมขลิบแถบสีน้ำเงินของเ
ชาติก่อนเสิ่นเยว่หนิง หลงเชื่อคำลวงอันหอมหวานและรอยยิ้มจอมปลอมจนนำพาครอบครัวไปสู่ความพินาศและต้องสิ้นใจท่ามกลางกองเพลิงเมื่อสวรรค์ให้โอกาสลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งคุณหนูใหญ่ผู้โง่เขลาและอ่อนแอจึงถูกฝังไว้ในอดีต!รอยยิ้มที่นางมอบให้ศัตรูในชาตินี้คือเล่ห์กลภายใต้ความสงบเสงี่ยมคือกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยลท่ามกลางศึกสายเลือดในจวนโหว แผนร้ายที่ซ่อนอยู่ในเงามืดและคลื่นใต้น้ำที่สะเทือนถึงราชบัลลังก์...นางจะใช้ไหวพริบพลิกกระดานเพื่อปกป้องคนที่รักและกระชากหน้ากากผู้บงการที่แท้จริงให้มาชดใช้กรรมได้อย่างไรในเมื่อศัตรูอาจเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด!!การเกิดใหม่ครั้งนี้นางจะไม่ให้สูญเปล่าแน่อน******กลิ่นน้ำมันตะเกียงปะปนกับกลิ่นไม้สนเก่าคละคลุ้งอยู่ในศาลบรรพชน ควันสีเทาเข้มลอยต่ำลงมาจากขื่อคาน บีบให้เสิ่นเยว่หนิงต้องทรุดตัวลงแนบพื้นกระดาน มือทั้งสองข้างดันบานประตูไม้สักหนาหนักไว้ แผ่นไม้ร้อนจัดจนฝ่ามือแสบพอง เสียงโซ่เหล็กด้านนอกกระทบกันเมื่อนางออกแรงผลักประตูถูกล่ามไว้จากข้างนอกผ่านช่องว่างแคบระหว่างบานประตู เยว่หนิงมองเห็นชายกระโปรงผ้าไหมสีชมพูอ่อนขยับถอยห่างออกจากระเบียงทางเดิน รอง

















