ใกล้แตกแล้ว NC18- [ดีแลน]

“ตั้งใจเรียนนะลูกตอนเย็นพี่คริสเขามารับ”

“อ่า..ค่ะสวัสดีค่ะแม่” ฉันยกมือไหว้แม้ก่อนจะลงรถเพราะรู้ดีว่าต่อให้บอกว่าจะกลับบ้านเองยังไงแม่ก็ไม่มีทางยอมหรือฉันจะทักไลน์ไปบอกพี่คริสดีเพราะช่วงนี้ฉันเห็นพี่เขาทำงานหนักมากบางวันก็กลับบ้านเกือบสี่ทุ่มห้าทุ่มตลอดฉันเองก็อายุ20กว่าแล้วไม่อยากจะเป็นภาระใครเลยจริงๆ

เรวาลิน : พี่คริสวันนี้หนูกลับบ้านเองได้นะคะพี่ไม่ต้องมารับหรอก

ฉันกดส่งข้อความไปก่อนจะปิดหน้าจอแต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงไลน์ก็ดังขึ้นฉันจึงรีบเปิดอ่านทันที

คริส : ไม่ต้องเดี๋ยวไปรับ

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะกดส่งสติกเกอร์OKไปพอขึ้นว่าอ่านแล้วฉันจึงปิดหน้าจอและเดินเข้าตึกคณะซึ่งเป็นปีสุดท้ายแล้วที่ฉันเรียนเทอมหน้าก็ไปฝึกงานแล้วก็จบสิ้นสักทีแน่นอนว่าฉันยื่นสมัครเข้าบริษัทบ้านตัวเองอ๊ะๆ แต่ไม่ได้ใช้เส้นสายแต่อย่างใดนะเพราะฉันไม่เคยบอกที่บ้านเลยว่าจะไปฝึกงานที่ไหนฉันลองยื่นไปก่อนแน่นอนว่า นามสกุลฉันก็ใช้ของแม่ที่บ้านเด็กกำพร้าไม่ได้เปลี่ยนมาเป็นของที่บ้านแต่อย่างใดเพราะฉะนั้นก็ไม่มีใครรู้แน่ๆ ว่าฉันเป็นใครแถมยื่นไปตอนนี้ก็ผ่านแล้วด้วย

Rrrrr

“ฮัลโหลค่ะพี่แแทน”

(ทำอะไรอยู่ครับ)

“กำลังจะเข้าห้องเรียนค่ะตอนนี้ทางนั้นดึกมากแล้วนี่หนาทำไมยังไม่นอนคะ” ฉันเอ่ยถามหลังจากมองดูนาฬิกาบวกลบเวลาดูแล้วพบว่าฝั่งนั้นเลยเที่ยงคืนมาแล้วด้วยซ้ำ

(พี่พึ่งเสร็จงานน่ะกะว่าจะกลับไทยเลย)

“พักผ่อนบ้างสิคะเรย์เป็นห่วงนะ” ฉันเอ่ยเสียงดุด้วยความที่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านพี่แทนคุณเลยต้องแบกรับทุกอย่างทั้งงานในบริษัทรวมถึงเรื่องที่บ้านซึ่งพี่แทนคุณมีบริษัทเป็นของตัวเองไม่ได้มาททำงานร่วมกันเหมือนพี่คริสและพี่ดีแลนที่อยู่บริษัทเดียวกัน

(ไว้พี่ค่อยไปนอนบนเครื่องบินก็ได้พี่คิดถึงเรานะ) ฉันระบายยิ้มออกมากับน้ำเสียงบอกรักอันแสนอ่อนโยนแต่ก็ต้องหุบยิ้มเพราะฉันตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเรื่องทั้งหมดตอนที่พี่เขากลับมาจะได้ไม่ต้องยื้อกันไปมากกว่านี้

“เรย์ก็คิดถึงพี่ค่ะรีบมานะคะเรย์จะรอ”

(ครับพี่ไปเตรียมตัวก่อนนะตั้งใจเรียนครับ)

“ค่ะ” ฉันกดวางสายพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความกังวลไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ปล่อยให้มมันเกิดไปเหอะเนาะ

หลังจากเรียนทั้งภาคเช้าและภาคบ่ายจบฉันก็มารอพี่คริสในที่ประจำซึ่งก่อนหน้านี้ก็ได้ไลน์บอกแล้วว่าฉันเลิกเรียนเป็นที่เรียบร้อยแล้วเลยถือโอกาสหาซื้อน้ำกับขนมและเปิดซีรี่ส์มานั่งรอเพราะเมื่อสักครู่พี่คริสไลน์มาบอกว่าติดงานให้รอก่อน

ฉันปิดปากที่กำลังหาวออกมาหลังจากดูซีรี่ส์จบไปตอนนึงแล้วก็ไม่มีท่าทีว่าพี่คริสจะมารับฉันสักทีจะไลน์ถามย้ำก็เกรงใจจะกลับบ้านเองก็เดี๋ยวต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ เลยทำอะไรไม่ได้นอกจากรอพอได้รอนานๆ แบบนี้แแล้วก็นึกถึงช่วงที่ฉันกับพี่คริสค่อนข้างจะบึ้งตึงใส่กันมาก

มันเป็นช่วงที่ฉันมาอยู่บ้านได้สัก6เดือนและพ่อกับแม่ก็พาไปเที่ยวเดินป่าซึ่งวันนั้นพ่อกับแม่อยากให้เราทั้งสองสนิทกันเลยบอกให้ฉันกับพี่คริสเดินขึ้นไปตามหลังสุดท้ายเราสองคนด้วยความยังเด็กและไม่ชินทางก็เริ่มหลงเรื่อยๆ วันนั้นฉันจำได้ดีว่าตัวเองกลัวมากขนาดไหนเพราะมันเป็นป่าที่เต็มไปด้วยเสียงสัตว์เล็กๆ ร้องแถมตอนนั้นก็ใกล้มืดแล้วด้วยฉันเลยพยายามอยู่ใกล้พี่คริสให้ได้มากที่สุดแต่เหมือนจะไปทำให้เขารำคาญพี่คริสเลยจงใจที่จะเดินเร็วๆ และระยะห่างของเราก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

จนในที่สุดฉันก็หลงกับพี่คริสฉันร้องไห้อยู่แบบนั้นท่ามกลางความมืดและเสียงสัตว์ร้องของติดตัวก็ไม่มีสักอย่างมีเพียงขวดน้ำดื่มที่พี่คริสยัดใส่มือฉันก่อนหลงฉันติดอยู่ในป่าอยู่2วันเพราะด้วยความกลัวเลยเลือกที่จะเดินไปทั่วพอตกดึกก็หาปืนต้นไม้นอนเพราะได้ฟังอบรมก่อนเข้าป่ามาว่าให้นอนที่สูงๆ ไว้จะได้ไม่โดนสัตว์ป่ากินซึ่งฉันมารู้หลังจากได้ออกจากป่าแล้วว่าเราไม่ควรเดินไปไหนเลยควรอยู่กับที่และรอให้คนมาช่วยเหลือ

เพราะบางทีเราอาจจะเดินสวนกันจนหากันไม่เจอเหมือนที่ฉันทำอยู่และแน่นอนว่าพี่คริสโดนด่าเยอะมากๆ แต่เจ้าตัวไม่ได้รู้สึกผิดเลยแถมยังยกยิ้มเหมือนมันเป็นแผนของเขามาตั้งแต่แรกอยู่แล้วหลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็ไม่ค่อยให้ฉันกับพี่คริสอยู่ด้วยกันแต่มันก็น่าแปลกที่จู่ๆ ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองก็ดีขึ้นมาเหมือนกับว่าเขาไม่ต้องการให้ใครไปยัดเยียดอะไรกับเขาถ้าเขาจะสนิทเดี๋ยวสนิทเองอะไรแบบนี้

ปื้นนน

“อ๊ะตกใจหมด!” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงบีบแตรมัวแต่คิดถึงเรื่องเก่าๆ เลยไม่รู้เลยว่ามีรถสีน้ำเงินเงามาจอดตรงหน้าเสียแล้วฉันค่อยๆ เก็บของพร้อมกัเจ้าของรถที่เปิดกระจกและเอ่ยทักทายฉัน

“ไงน้องสาว:) ” ฉันชะงักมือที่กำลังเก็บขอทันทีก่อนจะหันหน้าไปประทะกับใบหน้าหล่อสุดแสนยียวนของพี่ดีแลน

“พี่คริสละคะ” ฉันถามออกไปเพราะรรถคันนี้มันเป็นของพี่คริสนี่

“ไอคริสไม่ว่างเลยให้พี่มารับแทนขึ้นมาเร็วใกล้มืดแล้ว” พี่ดีแลนเอยบอกก่อนจะฉีกยิ้มหวานใส่ฉันฉันได้แต่ถอนหายใจด้วยความไม่ชอบใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะขึ้นไปบนรถและภาวนาขอให้เขาขับถึงบ้านเร็วๆ

“เรียนเป็นไงบ้าง” พี่ดีแลนเอ่ยถามฉันตอนนี้เขาขับรถมือเดียวส่วนอีกมือก็เอาแต่วนๆ อยู่ตรงขอบกางเกงภายในรถก็เปิดเพลงฝรั่งตามประสาลูกครึ่งแบบเขา

“ก็ดีค่ะเทอมหน้าก็ฝึกงานแล้ว” ฉันเอ่ยตอบแต่พยายามมองออกไปนอกรถตลอดและรถช่วงเย็นก็ติดซะไ่ม่มีเห้ออยากถึงบ้านจะตายอยู่แล้ว

“พี่เลิกเอามือวนๆ ตรงกางเกงได้ไหมคะมันเหมือนโรคจิต!” ฉันตัดสินใจพูดออกไปหลังจากที่เอนหน้าจนปวดคอพี่ดีแลนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะใช้มือขยี้ผมฉันอย่างนึกสนุกแต่ฉันกก็ฟาดเข้าที่มือเขาอย่างจังจนอีกฝ่ายชักมือกลับไป

“โรคจิตหรอ…ก็คงใช่:) ” ร่างสูงเอ่ยตอบก่อนจะหันมาสบตากับฉันสายตาสื่อถึงความหื่นกามอย่างเห็นได้ฉัน อ๊ากกฉันเกลียดผู้ชายคนนี้จริงๆ

“ฟะไฟเขียวแล้วค่ะ!” ฉันเอ่ยบอกเมื่อไฟเขียวพอดีแต่นึกว่าเขาจะหยุดแต่เปล่าเลยฉันได้ยินเสียงรูดซิปลงพร้อมกับเสียงฮัมเพลงของเขาเบาๆ ตอนนี้ฉันได้แต่เอนทั้งตัวมาอีกฝั่งเพราะไม่อยากจะรับรู้อะไรอีกแล้ว

“เรย์..” น้ำเสียงกระเซ่าเอ่ยเรียกชื่อฉันจนใจฉันเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น

“อะอะไรคะ” ฉันเอ่ยตอบกลับไปแต่ก็ยังไม่หันไปอยู่ดี

“ขอยืมมือหน่อยดิ”

“คะ? ยืมไปทำอะไรคะ” ฉันเอ่ยถาม

“เถอะหน่าแปปนึงพี่ใกล้แล้ว” น้ำเสียงประหลาดๆ ของพี่ดีแลนทำให้ฉันต้องพลิกตัวกลับไปหาเขาแล้วให้ตายเถอะพวกคุณรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันเจอกับอะไรภาพตรงหน้าฉันคือผู้ชายที่หล่อจัดๆ มือนึงขับรถและอีกมือกำลังชักช่วยตัวเองอยู่

“พี่ดีแลนนี่พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย!” ฉันตะโกนใส่พี่เขาพร้อมกับรีบปิดตาทันทีโอ้ยคือฉันก็รู้มาบ้างว่าไอพี่ดีแลนมันมักมากขนาดไหนแต่ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะโรคจิตถึงขขนาดมาช่วยตัวเองตอนนี้เนี่ย

“ก็พี่เห็นเราใส่ชุดนักศึกษาจู่ๆ ก็มีอารมณ์ขึ้นมาอะดิมาเร็วพี่ยืมมือหน่อยใกล้แตกแล้ว” ไม่พูดป่าวพี่ดีแลนคว้าขอมือของฉันไปทันทีแต่ฉันก็ยื้อไว้แต่ก็นะแรงเท่าขี้มดอย่างฉันมันจะไปสู้อะไรแรงควายๆ ของพี่เขาได้ที่ไหนกัน

“อื้มมมมมมมือนุ่มชิบ!” ทันทีที่มือของฉันกำรอบตัวตนของพี่ดีแลนเขาก็ร้องครางออกมาทันทีเขากำรอบมือฉันค่อยให้ฉันชักขึ้นลงเบาๆ อยู่แบบนั้นส่วนฉันก็ดึงมือออกไม่ได้เพราะพี่เขากำมือฉันไว้อยู่เลยทำได้แต่นั่งเบือนหน้าหนีเท่านั้น

“ไม่มองหน่อยหรอของพี่ใหญ่นะ” คำพูดของเขาทำฉันอยากจะเขกหัวกับประตูรถให้สลบไปให้รู้แล้วรู้รอดบ้าไปแล้วผู้ชายคนนี้มันบ้าที่สุด

“อ๊าาาเรย์ดูน้ำลื่นๆ นี่สิพี่โคตรเสียวเลย” ร่างสูงเอ่ยครางไม่หยุดมือของฉันชุ่มไปด้วยน้ำเหนียวๆ ความแข็งและความร้อนของมันทำฉันให้คิดถึงตัวตนของพี่คริสจะว่าไปของทั้งคู่ก็มีขนาดเท่าๆ กันเลยนะไม่ใช่เล็กเท่ากันแต่มันคือใหญ่่เท่ากันต่างหาก

ใครบอกว่าชายไทยเล็กฉันขอค้านตรงนี้เลยได้ไหม

“อึกอ๊าาาพะพี่ใกล้แล้วซี๊ดเรย์อ่าาเรย์!” ฉันมองพี่ดีแลนที่ร้องครางชื่อฉันไม่หยุดและเหมือนเจ้าตัวจะหาจังหวะเสร็จได้ดีรึเกินเพราะตอนนี้พวกเราติดไฟแดงอยู่200วินาทีใบหน้าหล่อชูขึ้นสูงพร้อมกับกำมือฉันให้ชักเร็วขึ้นความรู้สึกแปลกๆ ของฉันเริ่มก่อตตัว

ใบหน้าของฉันเริ่มร้อนฉ่าและรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นภายใต้กางเกงในตัวบางฉันมองพี่ดีแลนที่ร้องครางออกมาเสียงกระเซ่าเขาดูเซ็กซี่มากจนฉันไม่อาจละสายตาออกได้เลยในที่สุดเขาก็กระตุกเกร็งพร้อมกับปล่อยน้ำรักเลอะเต็มมือฉันและเขาไปหมดพี่ดีแลนหอบหายใจถี่ก่อนจะมองสัญญาณไฟและรีบดึงทิชชู่มาเช็ดมือฉันและเขาออกทันที

“หน้าแดงนะเราน่ะ” พี่ดีแลนหันมาบอกฉันก่อนจะยิ้มอย่างมีเล่ห์นัยฉันจึงรีบเบือนหน้าหนีทันทีใช้เวลาอีกสักพักก็มาถึงบ้านอย่างปลอดภัย

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะแต่ที่หลังไม่ต้อง!!” ฉันเอ่ยบอกก่อนจะรีบลงจากรถและรีบเข้าบ้านทันทีฉันกล่าวทักทายพ่อกับแม่และเหล่าแม่บ้านก่อนจะขอตัวขึ้นไปอาบน้ำฉันมองมือตัวเองที่มันยังคงทิ้งคราบขาวๆ ไว้อยู่จู่ๆ ความรู้สึกมันก็ขยะแขยงขึ้นมาจนต้องรีบเข้าไปอาบน้ำและขัดมือไม่ต่ำกว่าสารอบไพร้อมกับพ่นคำด่าใส่ไอโรคจิตไม่หยุด

“ไอคนโรคจิต!ไอบ้ากาม!ไอพี่ดีแลนไอบ้าเอ้ย!”

โอ้ยหน้อเอ็นดูหนูเรย์จังเลยอิพี่ดีแลนก็หงี่แบบไม่สนที่สนทางแต่อย่างใดทำน้องเขากลัวหหมดแล้ว

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ