ตัวร้อน

2วันต่อมา

ฉันนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างที่อยู่บนห้องของตัวเองพร้อมกับข้อความของพี่แทนคุณที่แชททิ้งไว้หลังจากวันที่มากินเหล้าด้วยกันพี่แทนคุณก็มีบินด่วนไปดูงานที่ต่างประเทศและคงอีกหลายอาทิตย์กว่าจะกลับททั้งๆ ที่คิดไว้ว่าจะคบเป็นเรื่องเป็นราวไปก็ต้องชะงักไว้ก่อนแต่ฉันดีใจมากนะที่พี่แทนคุณรับฉันได้และยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณหนูเรย์คะคุณท่านให้ลงมาตามไปทานอาหารคค่ะ”

“ค่ะเดี๋ยวเรย์ลงไป” ฉันเอ่ยตอบกลับไปพร้อมกับมองรถที่คุ้นตากำลังขับเข้ามาในบ้านวันนี้เป็นวันที่พ่อแม่เชิญเมย่ามาทานอาหารด้วยกันเดี๋ยวก็คงจะพูดคุยเรื่องหมั้นกันแหละมั้ง

เห้อไม่อยากลงไปเลยฉันรู้สึกผิดที่ต้องมองหน้าเธอคนนั้นจริงๆ

แต่สุดท้ายฉันก็จำเป็นต้องลงไปทักทายฉันมองภาพที่ทั้งสองควงแขนกันเข้ามาในบ้านโดยมีพ่อกับแม่ฉันยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มเธอคนนั้นทั้งสูงและขาวการแต่งกายก็ดูเรียบร้อยหน้าตาก็น่ารักเหมือนลูกคุณหนูที่เห็นกันอยู่ตามสังคมชั้นสูงเหมาะกับพี่คริสจัง

“เรย์เดินมาทักทายพี่เมย่าสิ” แม่กวักมือเรียกฉันเข้าไปใกล้ฉันระบายยิ้มออกมาก่อนจะเดินไปทักทายผู้หญิงร่างบางคนนั้นซึ่งเธอก็ส่งยิ้มให้ฉันเช่นกัน

“สวัสดีค่ะเรย์เรวาลินค่ะ” ฉันยิ้มหลังแนะนำตัวเองจบ

“โอ้คนนี้หรอคะน้องสาวน่ารักจังเลยค่ะ^^” เธอเอ่ยชมฉันก่อนจะหัวเราะเบาๆ กับพี่คริสที่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนักพ่อกับแม่พาพี่เมย่าเดินไปยังห้องทานข้าวโดยมีฉันและพี่ คริสเดินตามหลังเงียบๆ จนมาถึงโต๊ะ

“นั่งตรงนี้เถอะเมย่าจะได้คุยกับพ่อแม่ผมสะดวก” พี่คริสดันตัวพี่เมย่าที่กำลังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามฉันให้มานั่งที่ประจำตัวเองส่วนตัวเขาก็มานั่งแทนที่พี่เมย่าซึ่งมันตรงข้ามกับฉันเป๊ะไม่รู้ว่าหวังดีหรือตั้งใจมานั่งตรงนี้เองกันแน่

“อร่อยมั้ยจ๊ะหนูเมย่า” แม่ที่นั่งอยู่ข้างฉันเอ่ยถามพี่เมย่าด้วยรอยยิ้ม

“อร่อยมากเลยค่ะ..เมย่าอิจฉาเลยนะคะที่บ้านนี้มีแม่บ้านทำอาหารอร่อยขนาดนี้^^” พ่อกับแม่ต่างหัวเราะให้กับคำยอของอีกฝ่ายซึ่งฉันเพียงตั้งหน้าตั้งตากินเท่านั้นแต่รู้สึกเหมือนจะกินไม่ค่อยลงเพราะพี่คริสเอาแต่นั่งจ้องฉันนี่สิ

“เอ่อพอดีว่าเรย์รู้สึกไม่ค่อยสบายเรย์ขอเสียมารยาทขึ้นไปพักได้ไหมคะ” ฉันเอ่ยขึ้นขัดการพูดคุยอันเต็มไปด้วยรอยยิ้มหลังจากพูดจบแม่ก็หันมาหาฉันด้วยความเป็นห่วงทันทีมือบางค่อยๆ วางลงบนหน้าผากฉันอย่างเบามือก่อนจะทำสีหน้าไม่สู้ดี

“ตายจริงตัวรุ่มๆ นะลูกขึ้นไปพักเถอะจ่ะเดี๋ยวแม่ให้แม่บ้านเอายาขึ้นไปให้กิน” แม่เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนฉันพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะดันตัวเองออกจากโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดก่อนจะเดินขึ้นห้องมานอนสักพักก็มีแม่บ้านเอายามาให้ฉันกินมันไปแล้วเข้านอนทันที

“อึกอื้อออ” ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงความก่อกวนอะไรบางอย่างกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยทำให้ฉันรีบลืมตาขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจและก็พบว่าตอนนี้พี่คริสกำลังโลมเลียซอกคอของฉันอยู่

“ออกไปนะ” ฉันผลักไหล่พี่คริสออกซึ่งเขาก็ออกไปอย่างง่ายดายเราสองคนประสานสายตาเข้าหากันก่อนจะเป็นฉันที่เบนสายตาหนี

“ตัวร้อน” พี่คริสเอยบอกก่อนจะปัดปอยผมที่ปิดหน้าฉันออก

“ค่ะ..เพราะฉะนั้นออกไปได้ไหมคะเรย์อยากพักผ่อน” ฉันเอ่ยบอกพร้อมกับหันตัวหนีไม่รู้ทำไมยิ่งมองหน้าพี่คริสความรู้สึกผิดต่อพี่เมย่าก็พุ่งขึ้นถ้าเกิดสมมุติเขาทั้งสองหมั้นและแต่งงานกันจริงพี่เมย่าก็ต้องมาอยู่ในบ้านหลังนี้แล้วฉันจะทนเห็นหน้าพี่เมย่าได้ยังไงกันเพราะใจฉันมันรู้สึกผิดเต็มอกแบบนี้ทางที่ดีฉันคควรรีบย้ายออกไปอยู่คนเดียวมั้ยนะ

ใช่ฉันควรย้ายออกจากบ้านหลังนนี้

“แล้วกินยะ”

“คริสคะ..อ่าวมาอยู่นี้เองเมย่าตามหาตั้งนาน” ฉันสะดุ้งพร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นก่อนจะพบพี่เมย่าที่เปิดประตูเข้ามาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียงดีนะที่ตอนนี้เราสองคนแยกกันแล้วไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเธอมาเห็นฉันกับพี่คริสทำแบบนนั้นกันหัวใจเธอจะแตกสลายแค่ไหน

“มารยาทไปไหนเมย่าจะเข้าห้องคนอื่นก็หัดเคาะประตูก่อน” พี่คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพี่เมย่าหน้าเสียเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเดินเข้ามาคล้องแขนพี่ คริสอย่างออดอ้อน

“แหมก็เมย่านึกว่าเป็นห้องพี่คริสนิคะเมย่าพึ่งเคยมาบ้านนี้ครั้งแรกนะจะเข้าห้องผิดก็คงไม่แปลก” พี่เมย่าเอ่ยขขึ้น

“ผมว่าผมเคยบอกไปแล้วนะว่าห้องผมอยู่ไหน” พี่คริสบอกเสียงเรียบก่อนจะเบนสายตามาที่ฉันแล้วถอนหายใจเบาๆ

“นอนพักซะถ้าไข้ขึ้นสูงก็ไปเคาะเรียกพี่” พี่คริสเอ่ยสั่งฉัน

“แล้วทำไมไม่ให้เรียกแม่บ้านละพี่เมย่าเอ่ขัดเแต่พอเจอสายตาดุดันของอีกฝ่ายไปก็เงียบลงทันที

“เข้าใจไหม” พี่คริสสั่งย้ำอีกครั้ง

“ค่ะ” ฉันตอบแบบขอไปทีเพราะอยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบหลังจากที่ฉันเอ่ยตอบไปแล้วพี่คริสก็พาพี่เมย่าออกไปทันทีภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้งฉันกดเปิดหน้าจอเห็นข้อความของพี่แทนคุณทักมาฉันเลยตอบกลับไปก่อนจะปิดมือถือและล้มตัวลงนอนอีกครั้งทั้งๆ ที่ตอนแรกก็แค่อ้างว่าป่วยเพราะรู้สึกอึดอัดแต่เอาเข้าจริงๆ ดันป่วยจริงซะงั้นหรือเพราะฉันคิดมากไปจนทำให้ป่วยแบบนี้ล่ะนี่

“อึกอ่าาา” ฉันใช้มือแตะไปที่หน้าผากตัวเองความร้อนที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทำฉันรู้สึกตื้อไปหมดไหนจะอาการปวดหัวจนหนักอึ้งนี่อีกฉันค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นก่อนจะเปิดไฟที่หัวเตียงและพบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆ จะเที่ยงคืนแล้ว

“อึกมะไม่มีแรงเลย” ฉันเอ่ยขึ้นหลังจากพยายามลุกออกจากเตียงแต่ขาฉันก็ไม่มีแรงสักนิดสุดท้ายก็ได้แต่กลั้นใจพยายามลุกขึ้นเดินอยู่หลายนาทีเพื่อลงไปหาป้าแม่บ้านให้เอายามาให้

(ถ้าไข้ขึ้นสูงก็เคาะเรียกพี่) จู่ๆ คำพูดของพี่คริสก็พุ่งเข้ามาในหัวฉันประเมินสภาพตัวเองก่อนจะตัดสินใจว่ายังไงก็คงต้องไปเคาะเรียกพี่คริสให้ช่วยดีกว่าเดินมึนๆ ถ้าตกบันไดตายขึ้นมาพ่อกับแม่คงจะเสียใจน่าดูฉันค่อยๆ แบกสังขารตัวเองจนมาถึงหน้าประตูฉันเคาะมันสามครั้งแต่ก็ยังเงียบหรือว่าพี่เขาจะหลับไปแล้วกันฉันเลยตัดสินใจจะไม่รบกวนต่อแต่จังหวะที่กำลังจะหันหลังกลับประตูก็เปิดขึ้นพร้อมกับพี่เมย่าที่อยู่ในชุดคลุมออาบน้ำ

“อ่าวมีอะไรหรอมาหาคริสรึเปล่าพอดีพี่คริสอาบน้ำอยู่น่ะ” ฉันยืนนิ่งเพราะตกใจไม่น้อยที่เธออยู่ในห้องฉันนึกว่ากลับไปตั้งนานแล้วรอยแดงจ้ำที่คอบ่งบอกสถานการณ์ทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

“เอ่อไม่มีอะไรค่ะ” ฉันเอ่ยกลับไปก่อนจะเดินกลับมาห้องตัวเองพร้อมกับหงื่อเม็ดโตที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาเต็มหน้าไอร้อนๆ เวลาหายใจออกทำให้ฉันรู้สึกแย่เล็กน้อยฉันคว้ามือถือขึ้นพี่แทนคุณส่งข้อความมาหาฉันแต่ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาตอบเลยฉันเลื่อนมือไปยังรายชื่อเบอร์โทรก่อนจะหยุดอยู่ที่เบอร์ของใครบางคนที่ไม่เคยมีประวัติการโทรออกเลยแม้แต่ครั้งเดีเพราะฉันเกลียดเจ้าของเบอร์เข้าไส้แต่ครั้งนี้ฉันคงต้องขอความช่วยเหลือจากผู้ชายคนนี้สักครั้ง

“พะพี่ดีแลน”

(อ่าวพี่ก็นึกว่าเบอร์สาวที่ไหนน้องสาวเองหรอ?)

“พะพี่ดีแลนช่วย..”

(เห้ยทำไมเสียงเป็นแบบนั้นอ่ะไม่สบายหรอแล้วไอคริสอยู่ไหนของมันวะหรอแปปนะพี่โทรหามันก่อน)

“อย่านะยะอย่าโทร” ฉันเอ่ยห้ามทันทีแม้จะไม่ค่อยมีเสียงก็ตาม

“พะพาเรย์ไปหามะหมอหน่อยได้ไหมคะ” ฉันเอ่ยถามออกไปปลายสายเงียบไปชั่วครู่เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มทำให้รู้ได้ทันทีว่าเจ้าตัวอยู่ไหนฉันรอฟังคำตอบจนเสียงเพลงค่อยๆ เบาลงจนเงียบฉี่

(พี่กำลังไปรับแต่งตัวไม่ต้องดีมากเสื้อในไม่ต้องใส่เดี๋ยวหมอเขาก็ถอดอยู่ดีไม่ต้องออกมารอเดี๋ยวพี่เข้าไปรับเองไม่ต้องวางสายเผื่อเป็นอะไรขึ้นมาพี่จะได้รู้) พี่ดีแลนพูดมารวดเดียวจบแต่ไม่รู้ทำไมคำพูดทุกประโยคของเขาถึงทำให้ฉันยิ้มได้ก็ไม่รู้

“ค่ะ” ฉันเอ่ยตอบสั้นๆ ก่อนจะเตรียมเอกสารสำคัญๆ รอระหว่างนั้นพี่ดีแลนก็คอยถามอาการคอยคุยกับฉันเป็นระยะๆ จนรู้ตัวอีกทีอีกฝ่ายก็มาถึงหน้าบ้านแล้วตอนแรกพี่ดีแลนจะเข้ามารับเองแต่ฉันบอกว่าไม่อยากให้คนที่บ้านตื่นเลยจะค่อยๆ ลงไปเองแม้จะขัดใจอีกฝ่ายบ้างแต่พี่ดีแลนก็ยอมโดยที่ฉันยังคงห้ามวางสายจากเขาเด็ดขาด

“พะพี่ดีแลน” ฉันเอ่ยเรียกคนตัวโตที่อยู่ในชุดเที่ยวเต็มยศเขาดูหล่อเท่มากผิดกับตอนทำงานที่อยู่แต่ในชุดสูทเรียบร้อยพี่ดีแลนพอเห็นฉันเขาก็รีบพุ่งมาหาฉันทันทีก่อนจะค่อยๆ ประคองฉันขึ้นรถพร้อมกับเปิดหน้าต่างแทนการเปิดแอร์

ใส่ใจดีจัง

“ตัวร้อนอย่างกับไฟเลยได้กินยาบ้างรึเปล่า?” พี่ดีแลนเอ่ยถามฉันก่อนจะใช้มืออังไปที่หน้าผากและลำคอของฉันสีหน้าของเขาจะว่ายังไงดีเหมือนจะโกรธๆ อยู่นิดๆ นะ

“กินไปก่อนที่อาการจะหนักขึ้นค่ะ” ฉันตอบออกไปพี่ดีแลนถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับดึงเข็มขัดมารัดให้ก่อนจะรีบออกรถมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันทีซึ่งในระหว่างทางอาการฉันก็เหมือนจะแย่ลงเล็กน้อยพี่ดีแลนที่เห็นแบบนั้นก็เพิ่มความเร็วขึ้นอีกนิดในที่สุดฉันก็ถึงมือหมอออย่างปลอดภัย

พี่ดีแลนอุ้มฉันขึ้นเตียงลากโดยที่เขากุมมือฉันพร้อมกับเดินตามพยาบาลไม่ห่างไม่คิดเลยว่าเขาเองก็มีมุมน่ารักๆ แบบนี้ฉันรระบายยิ้มออกมาแม้ตอนนี้จะเริ่มไม่ไหวแล้วก็ตาม

“ขะขอบคุณนะคะ:) ” ฉันเอ่ยขึ้นเสียงเบาพร้อมรอยยิ้มพี่ดีแลนมองฉันด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนจะลูบผมฉันเบาๆ และหลังจากนั้นดวงตาของฉันก็ค่อยๆ ปิดลงเพราะทนไม่ไหวแล้ว

กรี๊ดดเรียกได้ว่าพลัดกกันแสนดีกันเชียว

อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีสสสส