7ปีศาจร้าย

ทันทีที่บาระและมาวินก้าวเข้ามาในอาณาเขตซ่อนตัว พวกเขาก็ทรุดตัวลงด้วยความอ่อนล้าจากการต่อสู้อันดุเดือดกลางทางเดิน ทั้งคู่มองไปที่เร็นที่ยังคงนอนหลับอยู่กลางวงชอล์กอาคม

"เร็น... เร็น ตื่นได้แล้ว" บาระเขย่าแขนเร็นเบา ๆ เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นเมื่อเห็นว่าใบหน้าของเขาดูดีขึ้นมาก และรอยแผลภายนอกก็จางลงตามที่เธอใช้คาถารักษา

เร็นค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของเขา เขาจ้องมองบาระด้วยความสับสนเล็กน้อย ก่อนที่ความทรงจำสุดท้ายของการต่อสู้กับขุนพลเงาจะย้อนกลับมา

"บาระ... ฉัน... ฉันเอาชนะมันได้ไหม?" เร็นถามเสียงแหบพร่า

"ใช่! เราทำได้ เร็น! ผ้ายันต์ช่วยเราไว้" บาระยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวที่เธอได้มาจากห้องของมาวินให้เขา "นี่... ชุดนายเต็มไปด้วยเลือดและฝุ่นแล้ว เปลี่ยนชุดเถอะนะ"

เร็นรับเสื้อมา แต่สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดกับชายสูงโปร่งที่นั่งสงบอยู่ข้างบาระ

"บาระ... ใครน่ะ?" เร็นถามด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง เขายกตัวขึ้นพิงกำแพงอย่างรวดเร็ว แม้จะยังรู้สึกเจ็บแปลบที่ซี่โครง

"สวัสดี เร็น" มาวินยิ้มอย่างสุภาพ

"เร็น! อย่าเพิ่งถามอะไรทั้งนั้น!" บาระรีบตัดบท เธอกลัวว่าการโต้ตอบกันจะดึงดูดความสนใจจากด้านนอก "รีบเปลี่ยนชุดซะ เร็น! ชุดนายเต็มไปด้วยเลือด พวกปีศาจมันได้กลิ่น! เราไม่ปลอดภัยที่นี่แล้ว"

เร็นมองบาระและมาวินสลับกัน เขาเห็นถึงความตึงเครียดในดวงตาของบาระ และความเหนื่อยล้าที่ฉายชัดบนใบหน้าของมาวิน เขาจึงตัดสินใจเชื่อใจบาระและไม่ซักถามต่อ

เร็นรีบถอดชุดนักเรียนที่เปื้อนเลือดและฉีกขาดออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรอยช้ำจาง ๆ บนผิวหนังที่บ่งบอกถึงบาดแผลภายในที่รุนแรง เขาเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวของมาวินที่ให้ความรู้สึกเย็นสบายและสะอาด

เมื่อเร็นเปลี่ยนชุดเสร็จ มาวินก็ลุกขึ้นยืน

"เอาล่ะ... พวกเจ้าไม่ปลอดภัยที่นี่อีกต่อไปแล้ว" มาวินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หลังจากที่พวกเจ้ากำจัดขุนพลเงาได้ พลังงานมืดมิดในปราสาทเริ่มปั่นป่วน พวกมันจะส่ง นักล่าชั้นสูง มาตามล่าพวกเจ้าในไม่ช้า"

"นักล่าชั้นสูง?" บาระขมวดคิ้วด้วยความกังวล

"ใช่... แต่ข้าจะพาพวกเจ้าไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ และข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้" มาวินเดินไปที่กำแพงหินด้านหลังพวกเขา "ตามข้ามา... ข้าจะพาไปที่ ห้องโถงแห่งความลับ"

มาวินแตะกำแพงหินเบา ๆ ด้วยมือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ถือดาบอยู่ เขาเริ่มร่ายคาถาโบราณด้วยภาษาที่บาระไม่เคยได้ยินมาก่อน และทันใดนั้นเอง กำแพงหินที่ดูทึบตันก็พลัน เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นช่องทางเดินแคบ ๆ ที่มืดมิดยิ่งกว่าเดิม แต่มีอากาศบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่ภายใน

"ไปกันเถอะ... พยายามอย่าส่งเสียงดัง และจับมือกันไว้" มาวินนำทาง

บทที่ 2: เจ็ดอสุรกายแห่งทางลับ

เร็นและบาระลุกขึ้นยืน ทั้งสองรู้สึกประหลาดใจกับการมีอยู่ของทางลับนี้ เร็นเดินเข้าไปใกล้บาระและคว้ามือเธอไว้แน่น "ระวังนะบาระ" เขากระซิบ

มาวินนำทางเข้าไปในทางเดินลับที่มืดมิด บาระเดินอยู่ตรงกลาง ส่วนเร็นปิดท้าย ทางเดินเต็มไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นอับชื้นที่น่าสะอิดสะเอียน เพียงไม่นานนักพวกเขาก็ถูกโจมตี

เสียง กรีดร้อง แหลมสูงดังขึ้นจากด้านหน้าของพวกเขา และทันใดนั้นเอง เงาปีศาจเจ็ดตัว ก็ปรากฏตัวขึ้น พวกมันไม่ได้มีรูปร่างเหมือนเงาปีศาจทั่วไป แต่มีรูปร่างและพลังที่แตกต่างกันอย่างน่าขนลุก

"แย่แล้ว! นักล่าชั้นสูง!" มาวินอุทานอย่างตกใจ "ข้าไม่คิดว่าพวกมันจะถูกส่งมาเร็วขนาดนี้!"

มาวินชักดาบสีฟ้าอ่อนออกมาอย่างรวดเร็ว และยืนอยู่ด้านหน้าเพื่อปกป้องบาระและเร็น

"บาระ! เร็น! พวกเจ้าต้องผ่านไปให้ได้! พวกมันคือ เจ็ดอสุรกายแห่งทางลับ พวกมันแต่ละตัวมีพลังงานเฉพาะตัว!"

1. อสุรกายคลื่นเสียง (The Sonic Abomination)

ปีศาจตัวแรกดูเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกพันด้วยเส้นเอ็นที่ตึงเครียด มันไม่มีปาก แต่มีช่องว่างขนาดใหญ่ที่เปล่งเสียง คลื่นเสียงความถี่สูง ออกมาทันทีที่มันปรากฏตัว คลื่นเสียงนั้นรุนแรงจนทำให้ผนังหินรอบ ๆ สั่นสะเทือน

* "อ๊าาาา!" บาระกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด คลื่นเสียงนั้นพุ่งเข้าใส่โสตประสาทของเธออย่างรุนแรง

* "ทนไว้บาระ!" เร็นตะโกน เขาพยายามใช้แขนปิดหูบาระ แต่คลื่นเสียงก็ทะลุผ่านทุกสิ่ง

* มาวิน กัดฟันแน่นและใช้ดาบของเขาฟันเข้าใส่แหล่งกำเนิดคลื่นเสียงอย่างรวดเร็ว "นี่คือตัวที่โจมตีด้วยเสียง! โจมตีที่ 'ปาก' ของมัน!" ดาบของมาวินแทงเข้าที่ช่องว่างขนาดใหญ่นั้น เสียงคลื่นเสียงพลันหยุดลงทันที และปีศาจตัวนั้นก็สลายไป

2. อสุรกายหนามพิษ (The Venom Thorn)

ทันทีที่ตัวแรกหายไป ปีศาจตัวที่สอง ก็กระโดดลงมาจากเพดาน รูปร่างของมันคล้ายแมงมุมขนาดใหญ่ที่มีหนามแหลมคมนับไม่ถ้วน มันไม่ได้โจมตีด้วยกำลัง แต่ พ่นหนามสีเขียวเรืองแสง เข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว

* "พิษ! หนามพวกนี้มีพิษ!" มาวินเตือน

* เร็น ไม่รอช้า เขารีบกาง ผ้ายันต์ผืนที่ 1 (การปกป้อง) ขึ้นทันที คลื่นพลังงานสีทองพุ่งออกมาเป็นกำแพงป้องกัน หนามพิษที่พุ่งเข้ามากระทบกับกำแพงก็ สลายตัว กลายเป็นไอสีเขียวที่ harmless

* บาระ ใช้จังหวะนั้นร่ายคาถาเล็ก ๆ "คาถาผนึกพลัง! ที่ดวงตา!" คาถาของเธอพุ่งตรงไปยังดวงตาของปีศาจตัวนั้น ทำให้มันตาบอดชั่วขณะ มาวินใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าไปและฟันตัดขาของมันจนขาด ปีศาจพิษล้มลง และมาวินก็จัดการแทงมันอย่างรวดเร็ว

3. อสุรกายความมืดบอด (The Blinding Void)

ปีศาจตัวที่สาม เป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด รูปร่างของมันคล้ายเมฆหมอกสีดำหนาทึบที่ลอยเข้ามาในทางเดินทันทีที่มันปรากฏตัว มันดูดซับแสง ทำให้ทางเดินลับนั้นมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไรเลย

* "มองไม่เห็น! ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย!" เร็นรู้สึกตื่นตระหนก ความมืดมิดทำให้เขาไม่สามารถใช้ทักษะการต่อสู้ได้

* "ข้าก็มองไม่เห็นเหมือนกัน! บาระ! ใช้ผ้ายันต์!" มาวินตะโกน

* บาระคว้าผ้ายันต์แห่งการปกป้องจากมือเร็น และตัดสินใจใช้ คาถาแสงสว่าง ที่อ่อนแอที่สุดของเธอ ควบคู่กับผ้ายันต์ "ผ้ายันต์แห่งแสง! จงนำทาง!" แสงสีทองจากผ้ายันต์ผืนที่ 1 ทำปฏิกิริยากับคาถาของเธอ ทำให้เกิด แสงสว่างสีเหลืองเข้ม ที่เจาะทะลุความมืดได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

* แต่แสงนั้นก็เพียงพอ! มาวิน ที่สามารถมองเห็นเงาได้ในความสว่างริบหรี่นั้น รีบใช้ดาบแทงเข้าสู่ใจกลางของหมอกดำนั้นทันที หมอกดำสลายไปพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน

4. อสุรกายแห่งความเกลียดชัง (The Hate Conduit)

ปีศาจตัวที่สี่ เป็นเงาสีแดงเข้มที่พุ่งเข้าใส่ จิตใจ ของพวกเขาโดยตรง มันไม่ได้โจมตีด้วยร่างกาย แต่ส่ง คลื่นความเกลียดชังและความสิ้นหวัง เข้ามาในจิตใจของบาระและเร็น

* "ฉัน... ฉันทำไม่ได้หรอก! เราจะตายที่นี่!" เสียงความสิ้นหวังดังขึ้นในหัวของเร็น

* "ฉัน... ฉันมันไม่มีค่า! ฉันรักษานายไม่ได้หรอก เร็น!" บาระรู้สึกถึงความเกลียดชังตัวเองที่พุ่งขึ้นมา

* มาวิน ซึ่งดูเหมือนจะเคยเผชิญหน้ากับปีศาจประเภทนี้มาก่อน "มันคือปีศาจแห่งจิตใจ! อย่าฟังมัน! จำไว้ว่าพวกเจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร!" มาวินใช้ดาบฟันเข้าใส่ปีศาจสีแดงเข้มทันที

* บาระ รวบรวมสติ เธอใช้ผ้ายันต์ผืนที่ 1 แปะไว้ที่หน้าผากของเร็น และของเธอเอง พลังงานการปกป้องของผ้ายันต์ได้ ชำระล้างคลื่นความเกลียดชัง ออกไปจากจิตใจของพวกเขา ทำให้พวกเขาฟื้นคืนสติได้ทันเวลา มาวินจัดการสังหารมันได้ในที่สุด

5. อสุรกายแห่งแรงโน้มถ่วง (The Gravity Shifter)

ปีศาจตัวที่ห้า มีรูปร่างคล้ายก้อนหินที่ลอยอยู่เหนือพื้น มันปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับ การบิดเบือนแรงโน้มถ่วง ในทางเดินลับ ทำให้ร่างกายของพวกเขาทั้งสามหนักอึ้งขึ้นเป็นสิบเท่า

* "หนัก! ทำไมตัวฉันถึงหนักขนาดนี้!" เร็นล้มลงกับพื้นด้วยความลำบาก

* บาระ ไม่สามารถขยับตัวได้ เธอจึงตัดสินใจร่ายคาถาที่ต้องการแค่การใช้จิต "คาถาแห่งแรงต้านทาน!"

* บาระรวบรวมพลังงานอาคมทั้งหมดที่มี และส่งมันไป ต้านทานแรงโน้มถ่วง ที่ถูกบิดเบือนนั้น ทำให้เธอและเร็นสามารถยกตัวขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก ส่วนมาวินซึ่งมีร่างกายที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว ใช้กำลังมหาศาลพุ่งตัวเข้าไปใกล้ปีศาจ

* มาวินใช้ดาบฟันเข้าที่แกนกลางของปีศาจก้อนหินนั้นจนมันแตกสลาย แรงโน้มถ่วงกลับคืนสู่ปกติ ทำให้พวกเขาแทบจะลอยขึ้นจากพื้นด้วยความโล่ง

6. อสุรกายแห่งความเร็ว (The Velocity Horror)

ปีศาจตัวที่หก เป็นเงาปีศาจที่เพรียวบาง มันเคลื่อนที่ด้วย ความเร็วเหนือเสียง มันพุ่งเข้ามาและโจมตีมาวินอย่างรวดเร็วจนมาวินแทบจะมองไม่เห็น

* ฟุ่บ! ฟุ่บ! เงาปีศาจเคลื่อนไหวเร็วเกินไป มันข่วนเข้าที่แขนของมาวินจนเกิดรอยเลือด

* มาวิน รู้ว่าเขาไม่สามารถเอาชนะความเร็วได้ เขาจึงต้องใช้ ประสบการณ์ "เร็น! เข้าโจมตีทางซ้าย! บาระ! ใช้คาถาหยุดเวลาชั่วคราว!"

* บาระ รู้ดีว่าเธอไม่สามารถหยุดเวลาได้จริง ๆ แต่เธอร่ายคาถาที่เธอรู้ "คาถาแห่งความช้า! จงทำให้มันช้าลง!" คลื่นพลังงานสีเขียวอ่อนถูกส่งออกไปรอบตัวปีศาจ ทำให้การเคลื่อนที่ของมัน ช้าลง เพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ก็เพียงพอ

* เร็น ใช้ทักษะการต่อสู้ที่รวดเร็วของเขา คว้าจังหวะที่ปีศาจช้าลงและบิดตัวหลบมีดของมาวิน พุ่งเข้าใส่และใช้ มีดอาคม ที่กลับมาอยู่ในมือ แทงเข้าที่จุดที่บาระใช้คาถาทำให้มันช้าลง ปีศาจแห่งความเร็วสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

7. อสุรกายแห่งพันธนาการ (The Binding Spectre)

ปีศาจตัวสุดท้าย เป็นเงาที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลังของพวกเขา มันไม่ได้โจมตีด้วยกำลัง แต่ ปล่อยใยสีดำ ออกมาพันธนาการแขนขาของพวกเขาทั้งสาม

* "อ๊า! ขยับไม่ได้!" เร็นพยายามดึงใยสีดำออก แต่มันกลับรัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

* มาวิน ใช้ดาบฟันใยนั้นอย่างรวดเร็ว แต่ใยสีดำก็งอกขึ้นมาใหม่ทันที

* บาระ รู้ว่าต้องใช้พลังงานอาคมเท่านั้นในการตัดพันธนาการนี้ เธอจึงตัดสินใจใช้ ผ้ายันต์ผืนที่ 1 อีกครั้ง เธอแปะผ้ายันต์ไว้ที่ใยที่พันแขนเธอไว้ และร่ายคาถาสั้น ๆ "คาถาแห่งการปลดปล่อย!"

* พลังงานสีทองจากผ้ายันต์พลันพุ่งออกมา และ เผาไหม้ ใยสีดำที่พันธนาการพวกเขาอยู่จนหมดสิ้น ทันทีที่ใยหายไป มาวินก็ใช้ดาบสังหารปีศาจตัวสุดท้ายนี้ได้ในที่สุด

บทที่ 3: เส้นชัยและพันธะสัญญา

พวกเขายืนหอบหายใจในทางเดินลับที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังที่เกิดจากการต่อสู้ เร็นและบาระมองไปที่มาวินด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความนับถือและความประหลาดใจ

"พวกเรา... พวกเราทำได้แล้ว" บาระพูดเสียงสั่น

"ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้าจะรับมือกับพวกมันได้ขนาดนี้" มาวินพูด ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดของปีศาจและบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ จากการต่อสู้ "พวกเจ้าแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดไว้มาก"

"ท่านเองก็เหมือนกัน... ท่านมาวิน" เร็นพูด เขาเดินไปเก็บมีดอาคมของเขาขึ้นมาอย่างระมัดระวัง "ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้"

"อย่าเพิ่งขอบคุณ" มาวินหันไปมองบาระอย่างจริงจัง "เจ้าใช้พลังอาคมในการต่อสู้มากเกินไปแล้วบาระ เจ้าต้องรีบไปพักฟื้น"

มาวินไม่รอช้า เขาเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปลายทางลับ มันเป็นบานประตูโลหะขนาดใหญ่ที่ถูกซ่อนไว้หลังม่านผ้าสีดำหนาทึบ มาวินแตะมือที่ประตู และบานประตูโลหะก็พลันเปิดออก เผยให้เห็น ห้องโถงขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยกองตำราโบราณและแผนที่ที่เต็มไปด้วยอักขระลึกลับ

"ที่นี่แหละ... ห้องโถงแห่งพันธะ" มาวินกล่าวอย่างเคร่งขรึม "เราปลอดภัยที่นี่... และถึงเวลาแล้วที่ข้าจะบอกความจริงทั้งหมด... รวมถึงเรื่องของเพื่อนพวกเจ้าด้วย"

เร็นและบาระมองหน้ากัน พวกเขาก้าวเข้าไปในห้องโถงแห่งความลับด้วยความระแวดระวัง แต่ก็เต็มไปด้วยความหวังที่จะได้รับคำตอบ