เชื่อ

บาระตัดสินใจเชื่อใจ เจ้าชายมาวิน และอนุญาตให้เขาติดตามเธอไปหาเร็นที่บาดเจ็บสาหัส มาวินตกลงที่จะเดินตามเธออย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ถูกตรวจจับโดยอาณาเขตซ่อนตัวที่บาระสร้างไว้ ทั้งสองออกจากห้องนอนที่สมบูรณ์แบบของมาวิน เข้าสู่ความมืดมิดและอันตรายของโถงทางเดินปราสาทอีกครั้ง บาระกำเสื้อเชิ้ตสีขาวของมาวินไว้แน่น และนำทางด้วยสัญชาตญาณกลับไปยังจุดที่เธอซ่อนเร็นไว้

บทที่ 5: การจู่โจมในเงามืดและการเปิดเผยความสามารถ

ทั้งสองเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ อย่างเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เบาที่สุดของพวกเขาเท่านั้นที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก บาระพยายามควบคุมการหายใจ และรักษาความรู้สึกว่าเธอกำลังเดินอยู่ใต้ "ผ้าคลุม" ของอาณาเขตซ่อนตัวที่เธอสร้างไว้

"เราต้องไปถึงห้องโถงหลักแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะถึงจุดที่เร็นซ่อนตัวอยู่" บาระกระซิบกับมาวินที่เดินตามเธออยู่ด้านหลัง

"เงียบก่อน..." มาวินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและจริงจังผิดจากท่าทีอ่อนโยนก่อนหน้า "มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว"

ทันใดนั้นเอง เงาปีศาจ ตัวหนึ่งก็พลันปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดด้านหน้าของพวกเขา มันเป็นปีศาจรูปร่างมนุษย์ที่สูงใหญ่กว่าปกติเล็กน้อย ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมาที่พวกเขาอย่างดุดัน ราวกับมันสามารถทะลุทะลวงคาถาซ่อนตัวของบาระได้

"เป็นไปไม่ได้! มันเห็นเราได้ยังไงกัน!" บาระอุทานด้วยความตกใจอย่างรุนแรง

เงาปีศาจไม่รอช้า มันส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ และพุ่งเข้าใส่บาระและมาวินทันทีด้วยกรงเล็บแหลมคมที่ยาวเหยียด บาระเตรียมร่ายคาถาป้องกัน แต่รู้ดีว่าพลังงานที่เธอเหลืออยู่นั้นอาจไม่พอสำหรับการป้องกันการโจมตีโดยตรงเช่นนี้

ในเสี้ยววินาทีที่อันตรายที่สุด เจ้าชายมาวิน ก็แสดงสิ่งที่บาระไม่คาดคิด

เขากระโดดเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าบาระอย่างรวดเร็ว! ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็พลันคว้า ดาบยาว ที่แขวนอยู่บนผนังอย่างรวดเร็วราวกับเป็นสัญชาตญาณ ดาบนั้นถูกหุ้มด้วยเงามืดมาตลอด แต่เมื่อมาวินจับมัน มันกลับส่องแสงสีฟ้าอ่อน ๆ ขึ้นมาทันที

"หลบไปบาระ!" มาวินตะโกน เขายกดาบขึ้นป้องกันการโจมตีของปีศาจอย่างชำนาญ

แกร๊งงง!

เสียงโลหะกระทบกับกรงเล็บดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้บาระต้องก้าวถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แสงสีฟ้าอ่อนจากดาบของมาวินปะทะกับพลังงานมืดมิดของเงาปีศาจ จนเกิดประกายไฟสีดำวูบวาบ

"ท่านเป็น... เป็นนักรบเหรอคะ?" บาระถามด้วยความประหลาดใจอย่างที่สุด

"ข้าเคยเป็น" มาวินตอบขณะที่เขาดันเงาปีศาจออกไปอย่างรุนแรง แล้วสวนกลับด้วยการฟันดาบอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องถามมาก! อาณาเขตของเจ้าใช้ไม่ได้ผลกับปีศาจที่ตื่นตัวแล้ว! เจ้าต้องหาทางออก!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดุเดือด มาวินเคลื่อนไหวราวกับสายลม การใช้ดาบของเขาเต็มไปด้วยความแม่นยำและพลังที่น่าเกรงขาม ทุกการฟัน การแทง และการปัดป้องของเขาแสดงให้เห็นถึงประสบการณ์การต่อสู้ที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน ดาบสีฟ้าอ่อนของเขาทิ้งร่องรอยแสงไว้ในความมืด เขาฟันเข้าใส่เงาปีศาจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เงาปีศาจก็ยังคงฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

"มันไม่ตายง่าย ๆ หรอก! ร่างกายมันไม่มีแก่นวิญญาณ!" มาวินตะโกนอย่างหงุดหงิด

"ท่านต้องแทงทะลุหัวใจมัน! เหมือนที่เราทำกับผู้เฝ้าประตู!" บาระตะโกนตอบ

มาวินรับฟังคำแนะนำ เขาสวนกลับไปอีกครั้งอย่างรุนแรง แล้วใช้ช่วงที่ปีศาจถอยหนี แทงดาบสีฟ้าอ่อนทะลุเข้ากลางอก ของเงาปีศาจอย่างรวดเร็วและแม่นยำ

ฉัวะ!

เงาปีศาจกรีดร้องอย่างเจ็บปวดและทรมาน ร่างกายของมันเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองสีดำขนาดเล็ก และสลายหายไปในทันที

มาวินถอนดาบออกมา เขายืนหอบหายใจเล็กน้อย "ดูเหมือนว่า... ในที่สุดข้าก็มีทักษะที่เป็นประโยชน์อยู่บ้าง" เขาหันไปมองบาระ

"ท่าน... ท่านเก่งมากค่ะ!" บาระพูดด้วยความชื่นชมอย่างแท้จริง

บทที่ 6: การหลั่งไหลของเงาและความสิ้นหวัง

แต่ความโล่งใจของพวกเขาก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่ เสียง ฝีเท้า และเสียง คำราม ที่มาจากความมืดมิดรอบตัวพวกเขาเริ่มดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

"พวกมันมาแล้ว!" มาวินพูดอย่างเครียดจัด เขายืนดาบพร้อมรับมือ

ทันใดนั้นเอง เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ นับสิบตัวก็พลันโผล่ออกมาจากเงามืดและทางเดินรอบ ๆ พวกเขา พวกมันคือลูกน้องที่ถูกดึงดูดเข้ามาด้วยเสียงการต่อสู้เมื่อครู่ และมันมีจำนวนมากกว่าเดิมหลายเท่า!

"แย่แล้ว! ทำไมมันเยอะขนาดนี้!" บาระรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้ามาในหัวใจ

มาวินพยายามรับมือกับเงาปีศาจที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง ดาบของเขาส่งแสงสีฟ้าอ่อนและฟาดฟันเข้าใส่พวกมันอย่างต่อเนื่อง เขาจัดการเงาปีศาจไปได้สองสามตัว แต่พวกมันก็มาแทนที่อย่างรวดเร็ว

"ข้าต้านทานพวกมันไม่ไหวแล้วบาระ! มันเยอะเกินไป!" มาวินตะโกนเตือน ขณะที่เขาถูกล้อมรอบด้วยเงาปีศาจที่พยายามจะฉีกทึ้งเขา

บาระรู้ว่าถ้ายังสู้ต่อไป พวกเขาจะถูกรุมจนหมดแรงและถูกกำจัดอย่างแน่นอน เธอไม่มีเวลาลังเลอีกต่อไปแล้ว

เธอรีบวางเสื้อเชิ้ตของมาวินลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วดึง สมุดอาคม ของเธอออกมาอีกครั้ง เธอเปิดไปยังหน้าที่เธอเตรียมไว้สำหรับการ ถอนกำลัง และ สร้างกำแพงอาคมชั่วคราว

"มาวิน! ถอยหลังมาให้หมดเลยค่ะ! ดิฉันจะสร้างช่องว่างให้เราหนี!" บาระตะโกนลั่น

มาวินเข้าใจในทันที เขารีบใช้ดาบฟันเปิดทาง แล้วกระโดดถอยหลังมาอยู่ข้าง ๆ บาระอย่างรวดเร็ว

บาระจ้องมองไปที่ เงาปีศาจ ที่กำลังรุกเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยพลังและความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง เธอเริ่มร่าย คาถาแห่งแสงเงา (Shadow Light Spell) ซึ่งเป็นคาถาที่อันตรายและใช้พลังงานสูงมาก

> "โอ้! แสงศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกซ่อนเร้นในความมืดมิด

> ด้วยพันธะแห่งดวงจันทร์และจิตวิญญาณแห่งผู้ใช้

> ข้าขอปลดปล่อยพลังงานตรงกันข้ามให้พุ่งเข้าใส่เงา!

> จงขับไล่! จงหยุดยั้ง! จงห้ามการเคลื่อนไหวของเหล่าปีศาจ!

> แสงเงาจงปรากฏ!"

>

ทันทีที่คาถาสิ้นสุดลง คลื่นพลังงานสีขาวเจิดจ้า ก็พลันพุ่งออกมาจากสมุดอาคมของบาระอย่างรุนแรง คลื่นแสงนั้นแผ่กระจายไปทั่วโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว แสงสีขาว ที่บริสุทธิ์ของอาคมบิดเบือนพลังงานมืดมิดของปีศาจอย่างรุนแรง!

เงาปีศาจทุกตัวที่สัมผัสกับแสงสีขาวเจิดจ้านั้น ชะงักงัน ในทันที ร่างกายของพวกมันสั่นเทาอย่างรุนแรง และพวกมันก็ถูก ผลัก ให้ถอยกลับเข้าไปในเงามืดอย่างไม่สามารถต้านทานได้ พวกมันไม่ได้ถูกกำจัด แต่พวกมันถูกอาคมนี้ทำให้ หยุดการเคลื่อนไหว และถูกผลักออกไปอย่างรุนแรง

"ตอนนี้แหละ! มาวิน! วิ่งเร็วเข้า!" บาระตะโกนเสียงแหบแห้ง เธอใช้พลังงานอาคมไปจนเกือบหมดสิ้น

"ไป!"

มาวินคว้ามือของบาระ อย่างรวดเร็ว และทั้งสองก็เริ่ม วิ่งหนี ไปตามทางเดินอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงแสงสีขาวที่กำลังจางหายไปในความมืดมิด

พวกเขาไม่หันกลับไปมอง พวกเขาวิ่งผ่านทางแยก ผ่านเสาที่แตกหัก และผ่านซากปรักหักพังอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่เท้าจะพาไปได้ บาระยังคงหายใจหอบถี่จากความเหนื่อยล้าในการใช้คาถาที่ทรงพลัง แต่มาวินก็ไม่ปล่อยมือจากเธอเลย

"อีกนิดเดียว! ถึงห้องที่ซ่อนเร็นแล้ว!" บาระพูดอย่างหอบเหนื่อย

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงบริเวณที่เร็นซ่อนตัวอยู่ ซึ่งเป็นมุมอับที่อยู่หลังกองซากปรักหักพัง บาระรีบนำมาวิน ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของอาณาเขตผนึก ที่วาดด้วยชอล์กอาคมทันที

ทันทีที่พวกเขาเข้ามาในอาณาเขต คลื่นพลังงานสีดำสนิทก็โอบล้อมพวกเขาไว้อีกครั้ง ความรู้สึกถึงการถูกซ่อนเร้นกลับมา ทำให้พวกเขาทั้งคู่รู้สึกปลอดภัยอย่างกะทันหัน

"แค่นี้... ก็ปลอดภัยแล้ว" บาระทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง

มาวินมองไปยังร่างของเร็นที่ยังคงนอนหลับอยู่ด้วยความอ่อนล้า และมองไปที่บาระด้วยความนับถืออย่างแท้จริง

"บาระ... เจ้าเก่งกาจกว่าที่ข้าคิดไว้มากนัก... คาถาแห่งแสงเงาเมื่อครู่นั้น... มันคืออาคมระดับสูงมาก" มาวินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

บาระยิ้มอย่างอ่อนแรง "มันเป็นคาถาที่ใช้ได้แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นค่ะ" เธอรีบหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของมาวินขึ้นมา "ท่านมาวิน... ท่านช่วยดิฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เร็นได้ไหมคะ?"

มาวินมองบาระ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจ "แน่นอน... เพื่อนของเจ้าสมควรได้รับการพักผ่อนที่ดีที่สุด"

การต่อสู้สิ้นสุดลง แต่การผจญภัยที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันของพวกเขาก็เริ่มต้นขึ้น