ความเป็นมา

เร็นและบาระก้าวตามเจ้าชายมาวินเข้าไปใน ห้องโถงแห่งพันธะ (The Pact Hall) ที่อยู่ลึกเข้าไปในทางลับใต้ดินของปราสาท ห้องโถงนี้แตกต่างจากส่วนอื่น ๆ ของปราสาทอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้มืดมิดหรือสกปรก แต่กลับสว่างไสวด้วยแสงจากตะเกียงหลายสิบดวงที่แขวนอยู่ตามเสาหินขนาดใหญ่

บรรยากาศในห้องโถงนั้นดูสงบและเงียบสงบ แต่สิ่งที่ทำให้เร็นและบาระต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงคือ จำนวนผู้คน ที่อยู่ภายใน

ไม่ใช่แค่มาวินเท่านั้นที่รอดชีวิต!

มีผู้คนประมาณสามสิบคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นสตรีและเด็ก ๆ นั่งรวมกลุ่มกันอย่างเงียบ ๆ อยู่กลางห้องโถง พวกเขาทุกคนสวมเสื้อผ้าที่ดูเก่าและสกปรก แต่ดวงตาของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังที่ปะปนกันไป

ทันทีที่มาวินปรากฏตัวพร้อมกับคนแปลกหน้าสองคน เสียงกระซิบก็ดังขึ้นเบา ๆ ทั่วห้องโถง เด็ก ๆ บางคนมองพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนก็มองด้วยความหวาดระแวง

มาวินก้าวไปยืนอยู่บนแท่นหินเล็ก ๆ ที่อยู่กลางห้อง และชูดาบสีฟ้าอ่อนของเขาขึ้น

"ทุกคน!" เสียงของมาวินดังกังวานและทรงอำนาจ "เงียบก่อน! ข้ามีข่าวสำคัญจะบอก"

ทุกคนในห้องโถงพลันเงียบสงัดและหันมามองมาวินด้วยความตั้งใจ

มาวินวางดาบลงข้างตัว แล้วชี้ไปที่เร็นและบาระ "นี่คือ ผู้ถูกเลือก ที่ถูกกลืนเข้ามาในมิตินี้ตามคำทำนาย! พวกเขาเพิ่งกำจัดขุนพลเงาที่ทรงพลังที่สุดได้ และได้นำ ผ้ายันต์แห่งการปกป้อง กลับมาสู่พวกเรา! พวกเขาคือความหวังสุดท้ายของเรา!"

เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ บาระและเร็นรู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่ความตื้นตันใจที่พวกเขาไม่ได้อยู่โดดเดี่ยวก็ทำให้ความรู้สึกนั้นจางหายไป

บาระเดินไปข้างหน้าเล็กน้อย "สวัสดีค่ะทุกคน ดิฉันชื่อบาระ และนี่เพื่อนของดิฉัน เร็น" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "เรามาที่นี่เพื่อกำจัดเงาปีศาจทั้งหมด และหาทางพาพวกเราทุกคนกลับไปที่โลกของเราค่ะ"

เร็นโค้งคำนับเล็กน้อยให้กับกลุ่มผู้รอดชีวิต เขาเห็นแววตาของผู้คนเหล่านั้น และรู้สึกถึงภาระความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

หลังจากที่ฝูงชนสงบลง มาวินก็ผายมือเชิญให้เร็นและบาระไปนั่งที่โต๊ะหินขนาดใหญ่ที่อยู่มุมหนึ่งของห้องโถง มีน้ำดื่มและขนมปังแห้งวางอยู่

"นั่งก่อนเถอะ" มาวินพูด "พวกเจ้าต้องเหนื่อยมาก"

เร็นรับน้ำมาดื่มอย่างรวดเร็วเพื่อดับความกระหาย แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ

"ท่านมาวิน... ผมอยากจะถามว่า... ทำไมถึงมีปีศาจมากมายขนาดนี้ที่นี่? และทำไมพวกมันถึงครอบงำปราสาทได้ง่ายดายขนาดนั้น? ที่สำคัญที่สุด... พวกคุณรอดมาจากการจู่โจมของพวกมันได้ยังไง?" เร็นถามอย่างตรงไปตรงมา โดยไม่สนใจความเหนื่อยล้าของตัวเอง

บาระพยักหน้าสนับสนุน "ใช่ค่ะ... แล้วทำไมพวกท่านถึงไม่ถูก 'กลืน' ไปพร้อมกับพลังงานมืดมิดพวกนั้น?"

มาวินถอนหายใจยาว แววตาที่ดูเศร้าสร้อยของเขากลับมาอีกครั้ง เขาประสานมือบนโต๊ะ และมองไปยังเพดานหินที่อยู่เหนือศีรษะ

"เรื่องราวนี้... มันยาวนานและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด" มาวินเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเศร้า

บทที่ 2: จุดเริ่มต้นของความมืดมิด (การเล่าย้อนหลัง)

"ข้าขอเริ่มจากจุดเริ่มต้น... ปราสาทแห่งนี้ไม่ได้เป็นสถานที่ร้างที่ถูกสาปเสมอไป แต่เป็นอาณาจักรที่เต็มไปด้วยความสงบสุข เราถูกปกครองด้วยกฎของ พันธะแห่งอาคม ที่บรรพบุรุษของข้าได้สร้างไว้"

มาวินหยุดไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นมาสัมผัสสร้อยคอที่สวมอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตของเขา

"ความสงบสุขของเราถูกทำลายเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว... จากสิ่งที่เรียกว่า การรวมร่างของเงา (The Shadow Convergence)"

เหตุการณ์ที่ 1: การรั่วไหลจากมิติอื่น

"วันนั้นเป็นวันที่เงียบสงบเหมือนปกติ ทันใดนั้นเอง แสงสว่างที่ปกป้องปราสาทของเราก็ ดับลง อย่างกะทันหัน เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พ่อของข้า—กษัตริย์ในขณะนั้น—รีบเรียกประชุมขุนนางและนักบวชอาวุโส"

"มีนักบวชคนหนึ่งพบว่า ประตูมิติที่ถูกผนึกไว้ใต้ปราสาท กำลังรั่วไหล พลังงานมืดมิดที่มาจากมิติที่ถูกลืมได้เริ่มซึมซับเข้ามาในโลกของเรา พลังงานนั้นไม่ได้เป็นปีศาจ แต่เป็น สารตั้งต้น ที่ทำให้จิตใจของผู้คนอ่อนแอ"

เหตุการณ์ที่ 2: การก่อตัวของเงาปีศาจ

"พลังงานมืดนั้นเข้าสู่ร่างกายของผู้คนอย่างช้า ๆ มันทำลายความดีงามและความหวังในจิตใจของพวกเขา ผู้ที่อ่อนแอที่สุดก็เริ่ม กลายร่าง พวกเขาไม่ได้ตาย แต่กลับกลายเป็น เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ ที่พวกเจ้าเห็นในป่า"

"เงาปีศาจเหล่านี้ในตอนแรกไม่ได้ทำอันตรายอะไร แต่เมื่อมันมีจำนวนมากขึ้น พวกมันก็เริ่มมีสติปัญญา... และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวคือ ความสามารถในการรวมร่าง ที่พวกเจ้าได้เห็นแล้ว"

"เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ ที่เกิดจากชาวเมืองที่ไม่บริสุทธิ์ใจรวมร่างกันเป็น ผู้เฝ้าประตู และพวกที่เกิดจากความโลภ ความเกลียดชัง และความอิจฉาก็รวมร่างเป็น ขุนพลเงา ที่พวกเจ้าเพิ่งกำจัดไป พลังงานมืดมิดทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่มีใครสามารถต่อกรได้อีกต่อไป"

เหตุการณ์ที่ 3: การยึดครองและการสาปแช่งปราสาท

"ปราสาทถูกยึดครองอย่างรวดเร็ว พ่อแม่ของข้าเสียชีวิตในการต่อสู้เพื่อปกป้องเรา ท่านอาวุโสและนักบวชถูกเงาปีศาจครอบงำจนหมดสิ้น ข้าเป็นเจ้าชายองค์สุดท้ายที่เหลืออยู่ และข้าทำได้เพียงพาผู้รอดชีวิตที่เหลือรอดจากการกลืนกินหนีลงมาใต้ดิน"

"แต่การหนีไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา เงาปีศาจครอบงำมิตินี้จนสมบูรณ์ และพวกมันก็สร้าง อาณาเขตแห่งราตรี ทำให้โลกของเราอยู่ในความมืดมิดตลอดเวลา..." มาวินพูดพลางชี้ไปที่กำแพงของห้องโถงที่เต็มไปด้วยรอยร้าวที่เคยเป็นคาถาป้องกัน "จนกระทั่ง... พวกเจ้าถูก 'ดึง' เข้ามา"

บทที่ 3: ไม้เท้าแห่งพันธะและผู้ถูกเลือก

"แล้วทำไมพวกท่านถึงรอดมาจากการจู่โจมของพวกมันได้ล่ะคะ? ในเมื่ออาคมป้องกันของปราสาทก็พังไปหมดแล้ว" บาระถามด้วยความสงสัย

มาวินยิ้มอย่างอ่อนแรง "เราไม่ได้รอดด้วยพลังของข้า... แต่เป็นพลังของสิ่งนี้"

มาวินเอื้อมมือไปหยิบ ไม้เท้า เก่าแก่ที่วางพิงอยู่ข้างโต๊ะ ไม้เท้านั้นทำจากไม้สีดำสนิท แต่มี หินแก้วใสสีรุ้ง ฝังอยู่ที่ปลายไม้เท้า หินแก้วนั้นส่องแสงสลัว ๆ อยู่ตลอดเวลา

"นี่คือ ไม้เท้าแห่งพันธะ (The Scepter of the Pact)" มาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพ "ท่านปู่ของข้า—กษัตริย์ก่อนหน้า—ได้ทิ้งมันไว้ให้ข้าพร้อมกับคำเตือนสุดท้าย"

เขาชูไม้เท้าขึ้นมาอย่างช้า ๆ "พลังของไม้เท้านี้ได้สร้าง อาณาเขตหลบซ่อนถาวร รอบบริเวณใต้ดินนี้ มันไม่ได้ป้องกันการโจมตี แต่ทำให้เรา มองไม่เห็น และ สัมผัสไม่ได้ ต่อเงาปีศาจทั้งหมด... ตราบใดที่พวกเราไม่ออกไปจากที่นี่"

เร็นจ้องมองไม้เท้าด้วยความสนใจอย่างยิ่ง "มันคือสิ่งที่ทำให้พวกคุณอยู่รอดมาได้สินะ... แต่มันไม่สามารถพาพวกคุณกลับโลกเดิมได้ใช่ไหม?"

"ถูกต้อง" มาวินพยักหน้า "ไม้เท้านี้แค่ ซ่อน เราไว้เท่านั้น มันไม่สามารถทำลายพลังงานมืดมิดที่ครอบงำมิตินี้ได้ คำทำนายบอกว่า มีเพียง ผู้ที่ถูกกลืนเข้ามาจากโลกภายนอก เท่านั้น ที่จะสามารถรวบรวม ผ้ายันต์ 5 ผืน เพื่อเปิดประตูมิติและทำลายแก่นพลังงานเงาปีศาจได้อย่างถาวร"

มาวินมองไปที่ผ้ายันต์ผืนที่ 1 ที่บาระเก็บไว้อย่างระมัดระวัง "นั่นคือเหตุผลที่ข้าดีใจอย่างยิ่งที่เห็นพวกเจ้า... ข้าเห็นผ้ายันต์ผืนแรกของคำทำนายในมือเจ้า"

"ผ้ายันต์ 5 ผืน" เร็นย้ำ "แล้วท่านรู้ไหมว่าผ้ายันต์ที่เหลืออยู่ที่ไหนบ้าง?"

"ข้ารู้คำใบ้" มาวินตอบ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวัง "ผ้ายันต์แต่ละผืนถูกสร้างขึ้นโดยนักบวชอาวุโสทั้งห้าคนก่อนที่พวกเขาจะถูกกลืนกิน พลังงานของพวกเขากระจายไปตามสถานที่ที่ทรงพลังที่สุดในมิตินี้"

มาวินใช้มือวาดแผนที่คร่าว ๆ บนโต๊ะหิน "ผ้ายันต์แต่ละผืนควบคุมพลังที่แตกต่างกัน:"

| ผ้ายันต์ผืนที่ | พลังที่ควบคุม | คำใบ้สถานที่ |

|---|---|---|

| 1 (เพิ่งได้มา) | การปกป้องและการเปิดเผย | (ถูกผนึกในอาวุธของผู้ถูกเลือก) |

| 2 | การควบคุมสภาพอากาศ | ภูเขาน้ำแข็งแห่งความโศกเศร้า |

| 3 | การผนึกวิญญาณ | ห้องสมุดแห่งกาลเวลาที่ถูกแช่แข็ง |

| 4 | การฟื้นฟูชีวิต | สวนต้องห้ามที่ถูกปกคลุมด้วยเลือด |

| 5 | การทำลายล้างมิติ | แท่นบูชาใต้ปราสาท (แกนกลางพลังงานมืด) |

"ผ้ายันต์ผืนที่ 5 อยู่ใกล้ที่สุด... แต่มันก็ถูกล้อมรอบด้วยพลังงานมืดมิดที่หนาแน่นที่สุดเช่นกัน" มาวินอธิบาย

บาระมองดูแผนที่และตารางที่มาวินวาดอย่างละเอียด "เราต้องไปเอาผ้ายันต์ผืนที่ 2, 3, และ 4 ก่อน เพื่อเสริมพลังให้เราก่อนที่จะไปถึงผืนที่ 5 เพื่อจบเรื่องทั้งหมด"

"แต่ท่านบอกว่ามีพวกเราอีกสองคนถูกกลืนเข้ามาด้วยไม่ใช่เหรอคะ?" เร็นถามขึ้นอย่างกังวล "ไอโกะกับโช!"

มาวินพยักหน้าด้วยใบหน้าที่หนักใจ "ใช่... พวกเขาอยู่ที่นี่... แต่พวกเขากำลังถูกข้ากักตัวไว้ชั่วคราว"