เมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก

เมื่อฉันติดอยู่ในเกมฮาเร็มที่ไม่ตรงปก

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-03-27
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
58Bab
1.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ไหนหน้าแนะนำตัวบอกว่า 60-65 แล้วทำไมเปิดออกมามันถึงเป็น49ล่ะคะช่องทางการร้องเรียนเกมไม่ตรงปกนี่อยู่ที่ไหน! ฉันไม่ยอม!!

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.เหนือการคาดหมาย

كانت الساعة تقترب من السادسة مساءً عندما توقفت السيارة أمام البوابة الحديدية الضخمة.

رفعت ريم عينيها نحو القصر خلفها، وللحظة، نسيت حتى أن تتنفس.

كان أكبر مما تخيلت، جدران حجرية بلون أبيض، نوافذ طويلة تمتد على طابقين، وشرفات مزينة بدرابزين أسود، وتحيط بالمكان حديقة واسعة تمتد حتى نهاية الطريق، تتوسطها نافورة حجرية هادئة، بينما كانت أشجار البلوط الطويلة تصطف على جانبي الممر المؤدي إلى المدخل.

هذا لم يكن منزلًا.

كان عالمًا آخر.

شدّت ريم حقيبتها الصغيرة إلى صدرها، ثم نظرت إلى ورقة العنوان مرة أخرى.

"قصر عائلة السالم."

ابتلعت ريقها، لم تكن تتوقع أن تكون وظيفة التنظيف في منزل عائلة ثرية إلى هذا الحد.

كل ما كانت تعرفه هو أنها ستعمل لمدة مؤقتة، وأن الراتب جيد بما يكفي ليساعدها على تجاوز الأشهر القادمة ولهذا لم يكن لديها رفاهية التردد.

فتحت باب السيارة ونزلت وما إن وضعت قدميها على الأرض حتى فُتحت البوابة ببطء وصدر عنها صوت معدني ثقيل امتد في المكان، فالتفتت ريم إليها دون وعي، ثم تابعت دخولها قبل أن تنغلق البوابة خلفها من جديد.

أمسكت بمقبض حقيبتها بقوة وسارت نحو المدخل، محاوِلة أن تبدو هادئة رغم أن قلبها كان يخفق أسرع من المعتاد.

وصلت إلى الباب وطرقت مرتين، ولم تمضِ سوى ثوانٍ حتى فُتح أمامها وظهرت امرأة في الخمسين تقريبًا، ترتدي زيًا أنيقًا وبسيطًا، ونظرت إلى ريم من رأسها حتى قدميها قبل أن تسألها بنبرة عملية: "ريم؟"

أومأت ريم بسرعة. "نعم."

ابتعدت المرأة قليلًا عن الباب وقالت دون ابتسامة: "أنا سارة، مدبرة المنزل، ادخلي."

دخلت ريم، وكان أول ما شعرت به هو الصمت.. صمت غريب لا يشبه صمت أي منزل آخر.

كان القصر فخمًا، نظيفًا، ومضاءً بطريقة مثالية، وكل شيء يبدو في مكانه بدقة شديدة، لكن شيئًا واحدًا كان غائبًا بشكل واضح... الحياة.

لم يكن هناك تلفاز يعمل، ولا موسيقى في الخلفية، ولا ضحكات أو أصوات أحاديث، حتى خطوات العاملين كانت خافتة، وكأن الجميع يتحرك بحذر شديد خشية أن يزعج أحدًا.

راحت ريم تتلفت حولها بانبهار، فرأت الثريات الضخمة المتدلية من الأسقف العالية، واللوحات القديمة التي تزين الجدران، والأثاث الفاخر ذي الألوان الداكنة الذي منح المكان هيبة أكثر من كونه مجرد فخامة.

كانت سارة قد بدأت تسير أمامها وهي تقول: "سأشرح لك القواعد بسرعة."

لحقت بها ريم وأومأت. "حسنًا."

قالت سارة دون أن تتوقف: "تبدئين العمل في السابعة صباحًا وتنتهين في الرابعة عصرًا، غرف الطابق الأول والممرات والصالات ستكون مسؤوليتك"

ثم توقفت فجأة والتفتت إليها، وأضافت بنبرة أكثر جدية: "أما الطابق الثاني، فلا تدخليه إلا إذا طلبت منك ذلك."

رفعت ريم حاجبها باستغراب. "لماذا؟"

تغير وجه سارة قليلًا، وكأنها لم تكن ترغب في شرح الأمر، لكنها أجابت في النهاية: "لأن السيد لا يحب أن يدخل أحد إلى جناحه دون إذنه."

أومأت ريم بتفهم. "فهمت."

استأنفت سارة سيرها، لكن بعد خطوات قليلة أضافت: "وهناك شيء آخر."

نظرت ريم إليها. "ما هو؟"

توقفت سارة أمام باب مزدوج في نهاية الممر، كان مختلفًا بوضوح عن بقية أبواب القصر؛ خشبه داكن، ومقبضه المعدني أسود، كما أن المكان المحيط به بدا أكثر هدوءًا من بقية الممر.

أشارت إليه وقالت: "هذا مكتب السيد."

نظرت ريم إلى الباب. "مكتب السيد؟"

"نعم."

اقتربت سارة منها وخفضت صوتها، وكأنها على وشك إخبارها بسر مهم: "لا تدخليه."

حدقت ريم فيها باستغراب. "حتى للتنظيف؟"

أجابتها سارة دون تردد: "خصوصًا للتنظيف."

لم تفهم ريم سبب هذه الجدية، لكنها لم تجد داعيًا للجدال واكتفت بهز رأسها وقالت: "حسنًا."

ظلت سارة تنظر إليها لثوانٍ، وكأنها تريد التأكد من أن التعليمات وصلت بوضوح، ثم تابعت سيرها وقالت: "ستقيمين في الغرفة الصغيرة خلف المطبخ، يمكنك وضع أغراضك هناك."

توقفت ريم لحظة. "سأقيم هنا؟"

"نعم هذه كانت الاتفاقات مع وكالة التوظيف." أجابت سارة.

ظهرت ابتسامة صغيرة على وجه ريم. "صحيح."

كانت الإقامة في القصر واحدة من الأسباب التي جعلتها تقبل الوظيفة أصلًا؛ فهي ستوفر ثمن المواصلات والطعام، وهذا يعني أن معظم راتبها سيبقى لها بدل أن يضيع في المصاريف اليومية.

اتبعت سارة حتى وصلتا إلى الغرفة الصغيرة خلف المطبخ.

كانت متواضعة، لكنها نظيفة ومرتبة، وفيها سرير صغير وخزانة وطاولة ونافذة تطل مباشرة على الحديقة.

وضعت ريم حقيبتها فوق السرير، ثم تنفست بعمق وهي تنظر حولها، وكأنها تحاول إقناع نفسها بأنها بدأت بالفعل حياة جديدة.

لكن قبل أن تغادر سارة، التفتت إليها وقالت: "السيد سيعود الليلة."

توقفت ريم ونظرت إليها. "متى؟"

هزت سارة كتفيها. "لا أعرف."

ترددت ريم قليلًا قبل أن تسأل: "هل هو... صارم؟"

ساد الصمت للحظات ونظرت سارة إليها نظرة يصعب تفسيرها، ثم قالت بهدوء: "السيد آدم لا يحب الأسئلة."

قالت ذلك وغادرت مباشرة، وأغلقت الباب خلفها، تاركة ريم وحدها.

جلست ريم على طرف السرير، وظلت تنظر إلى الباب المغلق لثوانٍ.

"السيد آدم."

حتى اسمه بدا ثقيلًا في هذا المكان.

أخرجت هاتفها ونظرت إلى الوقت، ثم أرسلت رسالة قصيرة إلى جدتها تخبرها بأنها وصلت وأن كل شيء بخير، وبعد أن تأكدت من وصول الرسالة، وضعت الهاتف جانبًا وحاولت أن تشغل نفسها بأي شيء آخر.

وفي السابعة والنصف مساءً، كانت ريم ترتب بعض الأطباق في المطبخ عندما سمعت صوت سيارة قادمة من الخارج.

توقفت يدها في منتصف الحركة.

وللحظة، خفتت الأصوات في المكان كله، ثم بدأت تصلها خطوات من الممر المؤدي إلى المطبخ، كانت خطوات ثابتة، هادئة، لكنها ثقيلة بما يكفي لتجعل الجميع ينتبهون إلى صاحبها قبل أن يظهر.

رفعت ريم عينيها نحو الباب.

دخل رجل طويل يرتدي بدلة سوداء أنيقة، فتوقف العاملون للحظة وكأن وجوده وحده كان كافيًا لتغيير أجواء المكان.

كان في أوائل الثلاثينات، طويلًا بقرابة 193 سم، بجسد ضخم وكتفين عريضين وذراعين قويتين تمنحانه هيبة مخيفة، كان شعره أسود كثيفًا، مصففًا إلى الخلف بعناية وبشرته فاتحة تميل إلى البرونزية، أما عيناه الزرقاوان فكانتا باردتين ونادرتي الحدة، بلون يشبه الجليد، وتزدادان رعبًا مع ثبات نظرته، وكان فكه مربعًا وحادًا، وأنفه مستقيمًا، وشفاهه محددة، مع لحية قصيرة تزيد ملامحه رجولة وقسوة.

لم يقل شيئًا، بل خلع معطفه بهدوء وسلمه لأحد العاملين، ثم رفع عينيه إلى من حوله، وفي اللحظة التي وقعت فيها عيناه على ريم، تغير شيء في وجهه.

لم يكن تغيرًا واضحًا بما يكفي ليلحظه الجميع، لكنه كان موجودًا؛ ومضة خاطفة من الصدمة مرت في عينيه قبل أن يخفيها بسرعة ويعيد ملامحه إلى هدوئها المعتاد.

قالت سارة بهدوء: "سيدي، هذه ريم بدأت العمل اليوم."

لم يجب آدم.

ظل ينظر إليها.

شعرت ريم بعدم الارتياح تحت نظره، فخفضت عينيها قليلًا وقالت بأدب: "مساء الخير، سيدي."

مرت ثانية.

ثم ثانية أخرى.

وأخيرًا جاء صوته منخفضًا وهادئًا: "مساء الخير."

كان صوته باردًا، خاليًا تقريبًا من أي تعبير، ثم أدار وجهه وغادر المطبخ دون أن يضيف كلمة أخرى.

تابعته ريم بعينيها حتى اختفى من أمامها، وظلت للحظة واقفة في مكانها وهي تحاول فهم ذلك الشعور الغريب الذي تركه خلفه.

في وقت متأخر من تلك الليلة، كانت ريم مستلقية على سريرها، متعبة جسديًا، لكنها عاجزة عن النوم، ظلت تتقلب بين الحين والآخر، وكلما أغمضت عينيها عادت إلى ذهنها نظرة آدم في المطبخ.

أغمضت عينيها وحاولت إقناع نفسها بأن الأمر لا يعني شيئًا.

"ربما أنا أبالغ."

قلبت جسدها نحو النافذة، وكان القصر غارقًا في الظلام والسكون ولم يبقَ سوى ضوء خافت يتسلل من بعض النوافذ، قبل أن يخفت هو الآخر.

وفجأة، ظهر ضوء في نافذة بالطابق الثاني.

فتحت ريم عينيها وجلست في سريرها، وظلت تحدق في النافذة المضيئة دون أن تعرف لماذا تسللت قشعريرة خفيفة إلى جسدها.

وفي الجهة الأخرى من القصر، كان آدم يقف وحده داخل مكتبه وهو يناظر صورة معلقة على الحائط.

كانت الصورة قد بهتت بفعل السنوات، بينما اصفرّت أطرافها وظهرت عليها آثار الزمن.

ثبت آدم عينيه عليها، فرأى طفلة صغيرة تقف أمام الكاميرا، وشعرها الأسود مبعثر بفعل المطر، وملامحها البريئة واضحة رغم رداءة الصورة.

لكن عينيها...

عيناها الزرقاوان كانتا تنظران مباشرة إلى الكاميرا.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
58 Bab
1.เหนือการคาดหมาย
“ยินดีต้อนรับ หวังว่าคุณจะสนุกไปกับเกม...”ข้อความเฮงซวยนั่นขึ้นค้างอยู่ก่อนที่มันจะเริ่มจางหายไปเรื่อยๆ ฉันยกมือขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองอย่างไร้ความหวังเมื่อการพยายามล็อกเอ้าท์ออกจากเกมนี้มันคือเรื่องที่เป็นไปไม่ได้..นี่คือเกมฮาเร็มเรท20+ ที่ฉันทุ่มเงินไปมากกว่าสองหมื่นในการซื้อเกมนี้มาเล่น ด้วยราคาที่แพงมากพอสมควรนั่นทำให้ฉันตั้งความหวังกับเกมนี้เอาไว้สูงมากทีเดียวว่าระบบเสมือนจริงในเกมนี้คงจะทำให้ฉันได้เพลิดเพลินไปกับมันซึ่งในครั้งแรกที่ฉันปรากฏตัวอยู่ในเกมนี้ เถียงไม่ได้เลยว่าระบบของเกมนั้นดีเลิศ ประเสริฐศรีมากดั่งใจหวัง ฉันเข้ามาอยู่ในร่างขององค์หญิงเจเนวี ซึ่งเป็นผู้ที่จะต้องฝ่าฟันภารกิจต่างๆ เพื่อให้ไปให้ถึงตอนจบอันแสนสุขของเกมนี้แต่สิ่งที่ทำให้เกมนี้มีผู้เล่นน้อยมาก นอกจากราคาของเกมที่สูงแล้วยังมีภารกิจที่ค่อนข้างยากอีกด้วย ในทุกภารกิจหากเลือกทางผิด ระบบจะส่งกลับไปยังจุดเริ่มต้นของด่านที่แล้ว ซึ่งหมายความว่าจะต้องเล่นด่านที่แล้วใหม่ถึงจะสามารถผ่านมาด่านถัดไปได้เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาของคนที่ชื่อชอบความท้าทายอย่างฉันภารกิจไม่ได้ยากเย็น และเกมนี้ก็มีความสมจริงในแบบที่เลือดกำเดาของ
Baca selengkapnya
2.ชดเชยจากระบบ
“องค์หญิงเพคะ..”สาวใช้ส่วนตัวของเจเนวีเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเช้าในมือ“ว่าอย่างไรมีนา เจ้าเองก็คิดว่าข้าขืนใจเซอร์เบรเดนด้วยรึไง”มีนาก้มหน้าลง หากจะถามความรู้สึกของเธอในยามนี้แล้วละก็..มันก็แน่ชัดอยู่ไม่ใช่หรือว่าท่านหญิงจะต้องลงมือขืนใจท่านเซอร์บลูอย่างแน่นอน“อย่าไปใส่ใจเรื่องข่าวลือเลยนะเพคะองค์หญิง”บอกตามตรงว่าฉันไม่รู้เลยว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี ระบบกำลังผิดพลาดและมันส่งผลกระทบให้ฉันติดอยู่ที่นี่พร้อมกับตัวละครที่ไม่ตรงปกสักคนมันจะมีความหมายอะไรกันหากว่าฉันไม่ได้พบเจอกับเซอร์ เบรเดนสุดแซ่บคนนั้นในทุกครั้งที่ฉันพ่ายแพ้ในภารกิจต่อไป..นี่มันเศร้ามากเลยนะรู้ไหม“ประกาศจากระบบ ระบบกำลังตรวจหาความผิดพลาด เพราะฉะนั้นหากผู้เล่นต้องการจะออกไปจากเกมนี้ จะต้องทำภารกิจให้ผ่านทั้ง10ข้อก่อนค่ะ แต่เนื่องจาก NPC ทุกตัวหลุดออกจากการถูกควบคุม ภารกิจของท่านอาจจะยากมากยิ่งขึ้น..”“ก็ใช่นะสิ แล้วมันใช่เรื่องของฉันไหมที่จะต้องมาทำภารกิจที่มันยากมากกว่าชาวบ้านชาวเมือง นี่เสียเงินซื้อมานะ อย่าให้ออกไปได้ ฉันจะไปกดรายงานพร้อมกับหักดาวในหน้าร้านค้าของระบบเกมนี้เลยคอยดู!!”“ใจเย็นๆ ก่อนนะคะคุณ
Baca selengkapnya
3.จะหนีไปไหน
ฉันถูกส่งมาที่คฤหาสน์โรแลนด์อย่างรวดเร็วจนไม่ทันได้พบเจอหรือว่าพูดคุยกับเสด็จพ่อและเสด็จแม่เลยด้วยซ้ำเจเนวีคือองค์หญิงผู้งดงามที่ได้รับฉายาว่านางคือดอกไม้งามของจักรวรรดิ ความงดงามที่ทำให้ดอกไม้พลันสิ้นแสง นั่นสิ่งที่ฉันต้องยอมรับว่าการเข้ามาอยู่ในเกมนี้ด้วยภาพลักษณ์เช่นนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกว่าเกมนี้มันน่าจะง่ายดาย..บุรุษทุกคนเมื่อมองเห็นถึงความงดงามของเจเนวีแล้ว ผู้ใดกันเล่าจะหลีกเลี่ยงความรู้สึกตกหลุมรักพวกนั้นได้ทว่ามันผิดพลาดเล็กน้อย เพราะดูเหมือนว่าในฝั่งของตัวละครชายจะไม่ได้ตกหลุมรักเจเนวีเพราะใบหน้าของนาง แต่เป็นเพราะว่าพวกเขาถูกระบบบังคับให้รักต่างหากนี่มันชักจะยากแล้วสิ การทำให้เซอร์เบรเดนมารักเธอ แล้วต้องทำให้เขามาทำเรื่องราวที่แสนเร่าร้อนด้วยกัน..“ยินดีต้อนรับเจนนี่หลานรัก..”สตรีวัยกลางคนกำลังยืนส่งยิ้มให้เธออยู่ด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ นี่คือท่านป้าที่ใจดีกับเจเนวีที่สุดในโลก“ข้าทำเรื่องเอาแต่ใจเอาไว้มากพอสมควร เพราะแบบนั้นจึงถูกท่านพี่ส่งมาที่นี่..”หญิงวัยกลางคนหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกเอ็นดู“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกเจนนี่ ป้าดีใจที่เจ้ามาที่นี่นะ..อยู่ที่นี่พักผ่อนให้สบา
Baca selengkapnya
4.แค้น
คอเสื้อของเจเนวีถูกรั้งเอาไว้ซึ่งนั่นมันคือการกระทำที่ไม่เป็นสุภาพบบุรุษเท่าไหร่นักแกรนด์ดยุคโรแลนด์ ไอแซ็คระดับความยาก 7 ดาวฉันไม่รู้ว่าทำไมในหน้าแนะนำตัวชายผู้นี้ถึงได้มีระดับความยากที่มันมากมายกว่าชาวบ้านชาวเมืองเขา แต่ดูเหมือนชายผู้นี้จะไม่ได้สนใจใบหน้านี้ของเธอเท่าไหร่นักเรื่องการตกหลุมรักที่ความงดงามนั้นตัดออกไปได้เลย เขาไม่มีทางตกหลุมรักเธอแบบในนิยายหรือว่าเกมจีบหนุ่มที่สุดแสนจะโรแมนติกอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะงั้นตอนนี้สิ่งที่ควรทำคือการหนีก่อน..น่าจะดีกว่า แต่ฉันจะหนียังไงในเมื่อเขาจับคอเสื้อของฉันเอาไว้“ทะ..ท่านแกรนด์ดยุคคะ ปะ..ปล่อยคอเสื้อของฉันก่อนดีไหมคะ”เปลวไฟแห่งโทสะกำลังแผดเผาในใจของไอแซ็ค เขาคิดว่าสตรีที่แสนงดงามและโง่งมอย่างเจเนวี นางจะเป็นเพียงกระต่ายตัวน้อยที่ไร้พิษสงแต่ทว่านางกลับเอายาแปลกๆ ให้เขาดื่ม หลังจากนั้นเขาก็จัดการความรู้สึกเร่าร้อนที่กำลังแผดเผาในใจไม่ได้เลย เธอจงใจวางยาเขาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาจะมีสภาพน่าอายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน“เจเนวี เจ้ากล้าคิดวางยาข้าอย่างนั้นหรือ”ครางนี้เขาไม่ได้เอามือดึงคอเสื้อของฉันอีกแล้วแต่เขากำลังยกดาบขึ้นมาจ่อคอของฉันแทน
Baca selengkapnya
5.เชื่อไปแล้ว
เจเนวีพาตัวเองกลับมายังที่พัก แน่นอนที่ด้านหน้าประตูทางเข้าเรือนรับรองของเธอ ผู้ที่ยืนอยู่ยังคงเป็นเบรเดนที่มีสีหน้าเย็นชาประดุจเจ้าชายน้ำแข็งแน่นอนว่าเมื่อเขาเห็นเธอที่กำลังเดินเข้ามายังเรือนรับรอง สิ่งที่เบรเดนทำคือการก้มหน้าลงเพื่อทำความเคารพตามปกติ หลังจากนั้นเขาก็เบือนหน้าหนีอย่างไม่คิดแยแสเธอเลยเจเนวีได้แต่มองหน้าของเบรเดนนิ่งๆ นั่นสินะ..เธอควรจะให้เวลาเขาหน่อย ให้เวลาเขาได้จัดการกับความรู้สึกของตัวเอง ส่วนเธอเองก็ควรจะให้เวลาตัวเองได้คิดจัดการหาข้ออ้างในการพบเจอเขาอีกหน่อยหรือว่าจะช่างแม่งภารกิจแล้วใช้ชีวิตสวยๆ รวยๆ ที่นี่ให้รู้แล้วรู้รอดไปฉันล้มตัวนอนลงบนเตียง ชีวิตของฉันมันไม่เคยได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรือว่ามีความรักที่แสนดีอะไรแบบนั้นอยู่ ฉันมีชีวิตที่ต้องทำงานหนักและต้องดิ้นรนทำงานเพื่อให้มีเงินใช้จ่าย พอช่วงเย็นหลังจากกลับมาจากที่ทำงาน ฉันก็มักจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าอยู่เสมอๆ มันเป็นการทำงานอย่างหนักที่ได้พักสัปดาห์ละหนึ่งวันการอยู่ที่นี่ก็ไม่ได้แย่อะไรเลยนี่ ฉันในตอนนี้คือเจ้าหญิงเจเนวี แน่นอนว่าเรื่องเงินนั้นไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลย ฉันมีเงินที่ใช้จ่ายสบายๆ ไปท
Baca selengkapnya
6.เริ่มต้น
ความกระอักกระอ่วนใจมันเริ่มต้นขึ้นมาจากตรงนี้แหละ ตรงที่ท่านป้าสั่งให้ท่านคาดินันอีริคที่ไม่ชอบขี้หน้าของฉันอยู่แล้วมาอยู่ดูแลฉันป้าคะ..คือว่าหนูอาจจะไม่ได้เหงามากขนาดนั้นในตอนที่อยู่คนเดียวก็ได้ ท่านป้าอย่างพึ่งด่วนตัดสินใจอะไรแบบนั้นสิคะ..“ที่นี่คือห้องรับรองพ่ะย่ะค่ะ และที่ด้านในมีหนังสือมากมายที่อาจจะทำให้องค์หญิงทรงเพลิดเพลินไปกับมัน วางเรียงรายเอาไว้ แต่..กระหม่อมคงลืมไปว่าไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้พระองค์ทรงเพลิดเพลินได้เท่ากับร่างกายบุรุษ..ขออภัยอย่างสุดซึ้งที่วิหารไม่มีผู้ใดอาจหาญทำเรื่องเช่นนั้นกับองค์หญิงหรอกนะพ่ะย่ะค่ะ”อีริคกล่าวออกมาโดยไม่ขยับฝ่ามือหรือว่าเปลี่ยนสีหน้า เขาตรึงสายตาที่เย็นชาเอาไว้ที่เธอและนัยน์ตานั้นไม่สั่นคลอนแม้แต่นิดเดียวถึงแม้ว่าเจเนวีจะพยายามส่งยิ้มแสนงดงามให้เขาก็ตามทีคาดินันอีริคเองก็ค่อนแคะกันไม่เลิกเลยแฮะ ฉันไม่ค่อยแน่ใจเรื่องที่ทำให้เขาเกลียดฉัน ว่าเรื่องนั้นมันคือเรื่องอะไรกันแน่ เพราะในช่วงเวลาที่ NPCยังคงทำงาน ฉันไม่สามารถผ่านด่านของเขาได้เลยสักครั้งเดียว เพราะตัวละครอีริคนั้นมีอารมณ์ที่ซับซ้อนยากเกินกว่าจะทำความเข้าใจ แต่สิ่งที่เย้ายวนใจคือในห
Baca selengkapnya
7.บีบอย่างอื่นเถอะ
ชีวิตแสนสุขของเจเนวี- รวย- พ่อแม่รัก- พี่ชายทะนุถนอม- หน้าตาดี- มีบุรุษมาให้กินไม่ขาดนิ้วของฉันมันยังไม่พอที่จะนับข้อดีของการเป็นเจเนวีเลยนะ แล้วทำไมฉันถึงรู้สึกถึงลางบอกเหตุแปลกๆ ที่มันไม่สู้ดีเอาซะเลยฉันนั่งเท้าคางมองออกไปที่ด้านนอกหน้าต่างในห้องนอน มีนากำลังปูเตียงพร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี“..มีนา ข้าเป็นยังไงบ้าง”เจเนวีลุกขึ้นพร้อมกับกางแขนออกเพื่อถามมีนาสาวใช้คนสนิท“? ..”บนใบหน้าของสาวใช้นั้นมีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมด ถึงอย่างนั้นมีนาก็ยินยอมว่างผ้าปูเตียงแล้วเดินเข้าไปหาองค์หญิง“พระองค์ยังทรงงดงามเช่นเดิม เหมือนกับทุกวันเพคะ..วันนี้งดงามมากกว่าเมื่อวานนิดหน่อย”นั่นมันใช่คำตอบที่เธออยากได้ยินที่ไหนกันล่ะ“มีนา..ข้าหมายถึงที่ผ่านมานั่นข้าเป็นอย่างไรบ้าง แบบ..ข้าเป็นคนไม่ดีอะไรแบบนั้นใช่ไหม แล้ว..เสด็จพ่อและเสด็จแม่ไม่ด่าข้าเลยงั้นเหรอ”มีนาขมวดคิ้ว“วันนี้ที่วิหารเกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับพระองค์รึเปล่าเพคะ หรือว่าอยากให้หม่อมฉันเรียกหมอหลวงมาตรวจดูอาการสักหน่อย”ฉันถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าแต่ถึงอย่างนั้นในใจก็ยังคงคาดหวัง“ที่จริงแล้ว วันนี้ข้าไปพบคาดินันมาน่ะ และท่าน
Baca selengkapnya
8.โถพ่อคนดี (NC)
ไอแซ็คมั่นใจมากว่าเขาไม่ใช่บุรุษที่มีความอดทนมากมายอะไรนัก เขาน่ะ..ไม่เคยจินตนาการถึงเรื่องสตรีและตัวเขาเองเลยสักครั้งเดียว ราวกับว่าเขาคิดภาพในอนาคตระหว่างเขาและการจัดงานแต่งงานหรือว่าการนอนร่วมเตียงกับสตรีไม่ออกเลย ในชีวิตของไอแซ็คนั้นเขามีเรื่องมากมายที่มันมีค่ามากกว่าการเอาเวลาที่แสนมีค่าของตัวเองไปทิ้งเอาไว้ที่สตรีผู้เดียวมันไร้ค่าและเสียเวลาเป็นอย่างมาก..เขากดปลายนิ้วลงไปบนเนินอกคู่งาม มันนุ่มฟูราวกับฟองครีมที่เขาเคยเล่นตอนอาบน้ำในยามที่เขาเป็นเด็ก อีกทั้งน่าแปลกที่แค่ได้สัมผัสลงไปบนนั้น เขาก็รู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน เขาไม่ร้อนรนกระวนกระวายเหมือนอย่างเคยอีกแล้ว บอกตามตรงว่าวิธีทางธรรมชาติที่หมอบอกเขานั้น มันไม่ได้ช่วยให้อาการกระหายอยากเหล่านั้นทุเลาลงเลยแม้แต่นิดเดียว การใช้มือของตัวเองเพื่อทำให้มันจบๆ ไปไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้น ตรงกันข้ามมันกำลังทำให้ทุกอย่างแย่ลงไปหมดเมื่อการสัมผัสตัวเองไม่สามารถนำพาให้ถึงฝั่งฝันได้อีกต่อไปเขาอยากได้มากกว่านั้น สตรีสักคนที่นอนราบเรียบอยู่บนเตียง กางขาของนางออกให้กว้างและรับเขาเข้าไปด้วยความเต็มใจ แน่นอนว่าเขาไม่ได้เรื่องมากจนถึงขั้นอยากได้
Baca selengkapnya
9.ลุกขึ้นมา (NC)
คิ้วของเธอขมวดมุ่น ดวงตาทั้งสองข้างหลับพริ้ม ริมฝีปากเผยอออกน้อยๆ ใบหน้านั้นดูเย้ายวนมากยากจะบรรยาย แน่นอนว่าไอแซ็คกำลังจดจำภาพแสนหวานและงดงามนั่นเอาไว เขาบอกตามตรงว่าในยามนี้เขาอาจจะแสดงด้านที่ไม่ใช่ตัวเองออกไป เพราะว่าสตรีเบื้องหน้าทำให้สติที่มีอยู่น้อยนิดของเขาจางหายไปเรียบร้อยยิ่งขยับส่วนนั้นของเราก็ยิ่งเสียดสีและชื้นแฉะไปหมด ร่างกายของเขากำลังร้อนขึ้นเรื่อยๆ เนื่องจากเขาไม่สามารถปลดปล่อยความต้องการทั้งหมดออกไปได้ การทำเช่นนี้ดีมากกว่าการใช้มือนั่นคือเรื่องจริง ทว่าเขาสามารถรู้สึกลึกซึ้งได้มากกว่านี้อีก แค่เขาฉีกทึ้งกางเกงซับในที่ขวางกั้นเราเอาไว้ออกเสีย เขาอาจจะรู้สึกสุขสมมากกว่านี้ลมหายใจของเจเนวีกระชั้นและรุนแรงมากยิ่งขึ้น ทั้งที่อีกฝ่ายมิได้เคลื่อนไหวรุนแรงอะไรเลย ทุกครั้งที่เขาขยับร่างกายมันเสียดสีและแตะครูดลงไปบนจุดที่ไวต่อสัมผัสของเธอได้อย่างแม่นยำจนเจเนวีหลุดเสียงร้องครางออกมา ใจจริงเธออยากร้องขอให้เขาทำมากกว่านั้น..ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วทำให้ถึงขั้นสุดท้ายไปเลยท่าจะดี แต่ทว่าเพราะชายเบื้องหน้าคือแกรนด์ดยุคโรแลนด์ บุรุษซึ่งเดาความคิดยากเย็นยิ่งนัก หากว่าเธอโลภมากและร้องขอเขามา
Baca selengkapnya
10.ละเลย
“รบกวนท่านออกไปก่อนที่จะมีคนอื่นเข้ามาเถอะค่ะ!”เมื่อคืนนี้มันคืออะไรกัน? ฉันแทบไม่ได้นอนเพราะเขาพยายามมากวนฉันในทุกๆ สิบนาที“แล้วที่ข้าต้องเป็นเช่นนี้เพราะใครกัน คราวหลังไม่ต้องมาหวังดีเพื่อช่วยข้า ข้ามิได้ร้องขอความเมตตาจากเจ้าสักหน่อย”แล้วเธอจะรู้ไหมว่าในยาบำรุงของเกมนี่ มันจะมีส่วนผสมของไอ้หญ้าโด่ไม่รู้ล้มแบบนั้นอยู่น่ะ ไม่งั้นเธอก็ไม่คิดให้เขากินหรอก!!แต่เถียงออกไปแบบนั้นไม่ได้สิ เพราะไม่ว่าจะมองทางไหน คนผิดก็คือเธออยู่ดี..การเถียงออกไปแบบข้างๆ คูๆ มันไม่น่ารักหรอกนะ คนสวยเขาไม่ทำแบบนั้น“ฉันขอโทษค่ะ ในยามนั้นความคิดของฉันก็แค่อยากช่วยเหลือท่านแกรนด์ดยุคจากความตายเท่านั้นเอง ฉันไม่รู้ว่าในยามีส่วนผสมของหญ้าสมุนไพรที่ทำให้ท่านเป็นแบบนี้..”เธอกล่าวพร้อมกับหัวคิ้วที่ลู่ลงเล็กน้อยราวกับว่าเจเนวีกำลังรู้สึกผิดไอแซ็คกระแอมเบาๆ“อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่ไม่รู้จักความผิดของตัวเอง เช่นนั้นก็ดี เตรียมตัวให้ดีเพราะคืนนี้ข้าจะมาใหม่..”ห้ะ! คืนนี้เขาก็จะมาอีกงั้นเรอะ!บอกตามตรงว่ามันดี..สิ่งที่เขาทำนั่นจัดเข้าขั้นผู้เชี่ยวชาญทางด้านเรื่องบนเตียงเลย แต่ว่ามันเหนื่อยล้ามากเกินไป
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status