การรักษา

เร็นพุ่งเข้าใส่ขุนพลเงาอย่างรวดเร็วราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยพลังของ ผ้ายันต์ผืนที่ 1 (ผ้ายันต์แห่งการปกป้อง) ที่บาระแปะไว้ที่หลังของเขา แสงสีทองจากผ้ายันต์ห่อหุ้มร่างกายเขาไว้ ทำให้เขากลายเป็นเป้าหมายที่มองเห็นได้ชัดเจน แต่ก็ไร้เทียมทาน

"ไปเลยเร็น! อย่าลังเล!" บาระตะโกนให้กำลังใจขณะที่เธอก้าวตามเขาไปอย่างระมัดระวัง คลื่นพลังงานสีทองจากผ้ายันต์ยังคงแผ่รัศมีปกป้องพวกเขา

ขุนพลเงาคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นการจู่โจมของเร็น มันยกแขนซ้ายที่บิดเบี้ยวขึ้นป้องกันจุดอ่อนที่ผ้ายันต์เผยออกมา แต่ความเร็วของเร็นในตอนนี้เหนือกว่าที่ปีศาจจะคาดคิด

"แกประเมินพวกเราต่ำไปแล้ว!" เร็นตะโกน มีดอาคมในมือของเขาส่องแสงสีเงินวูบวาบ เขาใช้มีดฟันเข้าใส่ รอยร้าวเล็ก ๆ บริเวณข้อต่อแขนซ้ายของขุนพลเงาตามที่บาระบอก

ฉัวะ!

เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของโลหะกระทบเงา แต่เป็นเสียงเหมือนกระจกที่แตกร้าวอย่างรุนแรง พลังงานมืดมิดของขุนพลเงาพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รอยร้าวบนข้อต่อแขนซ้ายขยายตัวอย่างรวดเร็ว แขนขนาดมหึมาของมันขาดสะบั้นออกจากร่าง และระเบิดออกเป็นละอองสีดำ

ขุนพลเงาส่งเสียงกรีดร้องที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณอีกครั้ง มันพยายามใช้แขนข้างที่เหลือโจมตีเร็นอย่างบ้าคลั่ง แต่บาระไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป

"เร็น! หัวใจมัน! ตรงกลางรอยต่อแขน!" บาระตะโกน พลังงานของผ้ายันต์ผืนที่ 1 ช่วยเสริมวิสัยทัศน์อาคมของเธอ ทำให้เธอเห็นแกนกลางพลังงานที่อยู่ลึกเข้าไปในร่างกายปีศาจได้อย่างชัดเจน

เร็นพุ่งตัวเข้าใส่ช่องว่างที่แขนขาดสะบั้นไป เขากระโดดสูงขึ้นไปในอากาศ และใช้มีดอาคม แทงทะลุ เข้าไปยังแกนกลางพลังงานของขุนพลเงาอย่างรุนแรงที่สุด

ปึก!

ครั้งนี้เสียงที่ดังขึ้นมาเหมือนกับการแทงทะลุหัวใจของสัตว์ใหญ่ ร่างกายขนาดมหึมาของขุนพลเงาชะงักงันในทันที ดวงตานับสิบดวงบนร่างของมันดับวูบลง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะเริ่มแตกสลายกลายเป็นละอองสีดำขนาดมหึมาที่ฟุ้งกระจายไปทั่วป่า

"บาระ! เร็วเข้า! กักเก็บวิญญาณ!" เร็นตะโกนเสียงแผ่วก่อนที่เขาจะทิ้งมีดอาคมและกระโดดถอยออกมาอย่างรวดเร็ว

บาระเปิดฝา ขวดกักเก็บวิญญาณ เธอรู้ว่าวิญญาณรวมร่างนี้ทรงพลังกว่าผู้เฝ้าประตูหลายเท่า เธอจึงร่ายคาถาที่ยาวและซับซ้อนที่สุดที่เธอเคยฝึกฝนมา:

> "โอ้ เหล่าวิญญาณแห่งรัตติกาลที่ถูกพันธนาการ... จงฟังคำสั่งแห่งผู้ผนึก

> ด้วยบทอาคมจากห้วงลึกของมิติแห่งแสงและเงา

> พลังแห่งความมืดและความบิดเบือน จงสลายสิ้น!

> ดวงวิญญาณนับพันที่รวมกันเป็นหนึ่ง จงถูกแยกออกจากกัน!

> และถูกกักเก็บในขวดแห่งการผนึกนิรันดร์! ณ บัดนี้!

>

แสงสีม่วงเข้มพุ่งออกจากขวดด้วยความรุนแรงราวกับพายุ ดูดกลืนวิญญาณรวมร่างสีเทาหม่นเข้าสู่ขวดอย่างช้า ๆ และยากลำบาก บาระใช้พลังงานมหาศาลในการควบคุมคาถาจนร่างกายของเธอสั่นสะท้าน แต่ในที่สุด ดวงวิญญาณสุดท้ายก็ถูกดูดเข้าไป และฝาขวดก็ปิดลงด้วยเสียง คลิก ที่เป็นอันสิ้นสุดการต่อสู้อันยาวนาน

ทันทีที่วิญญาณรวมร่างถูกกำจัด และพลังงานของปีศาจสลายไป เร็นก็ทรุดลงกับพื้นทันที ร่างกายของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลหลายจุดบนร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณสีข้างที่เกิดจากการกระแทกอย่างรุนแรงก่อนหน้า และรอยขีดข่วนที่ถูกหนามของปีศาจข่วนเข้าขณะที่เขาพุ่งเข้าไปโจมตี

"เร็น!" บาระรีบวิ่งเข้าไปหาเขาด้วยความตื่นตระหนก เธอถอดผ้ายันต์ผืนที่ 1 ออกจากหลังของเร็นและเก็บไว้อย่างระมัดระวัง ผ้ายันต์ได้ช่วยปกป้องเขาจากบาดแผลร้ายแรงที่สุด แต่ก็ไม่สามารถป้องกันการบาดเจ็บภายในและความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่กินเวลานานนับชั่วโมงได้

"ไม่เป็นไร... บาระ..." เร็นพยายามพูด แต่เสียงของเขาแผ่วเบาและแหบแห้ง ดวงตาของเขาเริ่มปิดลงด้วยความอ่อนเพลียที่รุนแรง

"อย่าเพิ่งหลับนะเร็น! เราต้องหาที่หลบก่อน!" บาระพูดอย่างเร่งรีบ เธอพยายามพยุงร่างหนักอึ้งของเร็นให้ลุกขึ้น

บทที่ 2: อาณาเขตผนึกและคาถาซ่อนตัว

บาระตัดสินใจพาเร็นกลับเข้าไปใน ปราสาทร้าง ที่อยู่บนเนินเขา พวกเขาเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ เข้าไปในโถงทางเดินที่ตอนนี้ดูเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ บาระเลือกมุมหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังกองซากปรักหักพังที่เพดานถล่มลงมา มุมนั้นค่อนข้างมิดชิดและห่างไกลจากทางเข้าออก

"โอเค เร็น... พักตรงนี้ก่อนนะ" บาระประคองเร็นให้นอนลงอย่างระมัดระวัง เร็นหลับตาแน่นด้วยความเจ็บปวด

บาระรู้ดีว่าพวกเขาไม่ปลอดภัย พลังงานที่พุ่งออกมาจากการต่อสู้เมื่อครู่ต้องดึงดูดเงาปีศาจตัวอื่น ๆ ให้เข้ามาในไม่ช้า เธอจึงต้องรีบสร้าง อาณาเขตป้องกันชั่วคราว ก่อนที่จะเริ่มรักษาเร็น

เธอหยิบ ชอล์กอาคม ที่เธอเตรียมมาจากกระเป๋า ชอล์กนี้ถูกปลุกเสกให้มีพลังงานในการกำหนดขอบเขตพลังงานอาคม เธอเริ่มวาดเส้นบนพื้นหินที่แตกหักรอบ ๆ ตัวพวกเขาอย่างรวดเร็ว เส้นนั้นวาดเป็นรูปวงกลมที่ซ้อนทับกันหลายชั้น พร้อมด้วยสัญลักษณ์ของ ดวงดาวห้าแฉก และ อักขระป้องกัน รอบ ๆ

"เสร็จแล้ว... อาณาเขตผนึก" บาระพึมพำ เธอรีบเข้าสู่ขั้นตอนต่อไป

เธอนั่งลงตรงกลางอาณาเขต ผสานมือเข้าหากัน และเริ่มร่าย คาถาซ่อนตัว ที่ซับซ้อนและยาวนาน เพื่ออำพรางตนจากศัตรูในมิติที่มืดมิดนี้

> "ข้าขอเรียกร้องเงาแห่งราตรี ให้โอบอุ้มผู้ขอพึ่งพิง

> ด้วยบทอาคมแห่งการอำพราง จงบิดเบือนการรับรู้ของเหล่าปีศาจ

> จงซ่อนเร้นกลิ่นอายแห่งเลือดและวิญญาณที่เหนื่อยล้า

> ให้กายนี้เป็นส่วนหนึ่งของห้วงเงา... มองไม่เห็น... ได้กลิ่นไม่เจอ... ได้ยินไม่ชัด

> อานุภาพแห่งการซ่อนเร้น จงทำงาน!

>

เสียงของบาระดังแผ่วเบาและเป็นท่วงทำนองที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่ภาษาที่ใช้พูดกัน แต่เป็นภาษาโบราณที่เต็มไปด้วยพลังงาน เสียงของเธอเริ่มพร่าเลือนไปกับเสียงลมที่พัดเบา ๆ ในโถงทางเดิน และทันใดนั้นเอง อาณาเขตผนึกที่วาดด้วยชอล์กก็พลันปล่อย คลื่นพลังงานสีดำสนิท ออกมา คลื่นพลังงานนั้นกลืนกินบาระและเร็นเอาไว้ ทำให้พวกเขาราวกับเป็นแค่ส่วนหนึ่งของเงามืดบนพื้น ไม่มีความรู้สึกถึงการมีอยู่ของมนุษย์หลงเหลืออยู่เลยในบริเวณนั้น

บาระถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างแท้จริง "แค่นี้... เราก็มีเวลาแล้ว"

บทที่ 3: การรักษาด้วยอาคมและภาระที่หนักอึ้ง

เมื่อมั่นใจว่าศัตรูจะไม่สามารถหาพวกเขาพบได้ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ บาระก็เปิด สมุดอาคม ขนาดเล็กที่เธอพกติดตัวมา สมุดนั้นเต็มไปด้วยอักขระและสัญลักษณ์ที่เธอใช้ศึกษาและเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ฉุกเฉิน เธอเปิดไปที่หน้าที่เกี่ยวข้องกับการรักษาและฟื้นฟูร่างกาย

เธอจ้องมองไปที่ร่างของเร็นที่เต็มไปด้วยเลือด เนื้อตัวมอมแมมจากฝุ่นและเศษหิน การมองเห็นสภาพของเขาทำให้ความเหนื่อยล้าที่เธอรู้สึกอยู่ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะช่วยชีวิตคู่หูของเธอ

บาระฉีกผ้าผืนเล็ก ๆ จากชายเสื้อของเธอเอง และใช้มันเช็ดเลือดตามบาดแผลที่เปิดของเร็นอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเริ่มทำพิธีรักษา

เธอวางมือที่ส่องแสงสีม่วงอ่อน ๆ ลงบนหน้าอกของเร็น ซึ่งเป็นบริเวณที่ได้รับแรงกระแทกหนักที่สุด เธอเริ่มร่าย คาถาฟื้นฟูร่างกาย ที่เธอใช้พลังงานจิตและพลังอาคมทั้งหมดที่มี

> "ข้าขอเรียกร้องพลังแห่งการฟื้นฟูจากดินและจันทรา

> จงชำระล้างความเจ็บปวดและบาดแผลที่เกิดจากเงา

> เส้นโลหิตที่ชอกช้ำ จงกลับคืนสู่ความแข็งแกร่ง!

> กระดูกที่ร้าว จงประสานกันอีกครั้ง!

> โอ้ พลังงานแห่งชีวิต จงหลั่งไหลสู่กายนี้! จงรักษา! จงฟื้นฟู!

>

คาถาของบาระดำเนินไปอย่างช้า ๆ และมั่นคง พลังงานสีม่วงอ่อน ๆ เริ่มแผ่ซ่านออกจากมือของเธอเข้าสู่ร่างของเร็น ผิวหนังบริเวณที่บาดเจ็บของเร็นเรืองแสงสีม่วงเป็นระยะ ๆ และบาดแผลที่เปิดอยู่ก็เริ่มประสานตัวกันช้า ๆ แต่ละอักขระที่เธอร่ายออกมานั้นเต็มไปด้วยพลังและสมาธิที่เข้มข้น

บาระใช้เวลาร่ายอาคมอยู่นานนับชั่วโมง เธอต้องระมัดระวังไม่ให้เสียงของเธอเกินขอบเขตของอาณาเขตซ่อนตัว ขณะเดียวกันก็ต้องทนรับความอ่อนล้าที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากการใช้พลังงานอาคมอย่างต่อเนื่อง

ในที่สุด คาถาฟื้นฟูก็เสร็จสิ้นลง บาระถอนมือออก ร่างกายของเร็นดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บาดแผลภายนอกส่วนใหญ่ถูกปิดสนิท รอยช้ำต่าง ๆ จางลงอย่างรวดเร็ว และการหายใจของเขาก็สม่ำเสมอขึ้น

บาระทรุดตัวลงข้าง ๆ เร็นด้วยความเหนื่อยล้า เธอรู้สึกเหมือนพลังงานในร่างกายของเธอถูกใช้จนหมดสิ้น แต่ถึงแม้ร่างกายจะได้รับการฟื้นฟูแล้ว เร็นก็ยังคงหลับอยู่ การต่อสู้ที่รุนแรงและความตึงเครียดทางจิตใจทำให้เขาหมดแรงอย่างสมบูรณ์

บาระมองดูเร็นที่นอนหลับอยู่ ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลาย แต่ชุดนักเรียนของเขา... ชุดที่เคยเป็นเครื่องแบบอันสะอาดตา ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบเลือด ฝุ่น และรอยฉีกขาดมากมาย

"นายต้องสบายตัวกว่านี้..." บาระพูดกับตัวเองเบา ๆ "นายจะได้พักผ่อนได้อย่างเต็มที่"

บาระรู้ว่าเธอไม่สามารถทำความสะอาดและรักษาเสื้อผ้าให้เขาได้ด้วยอาคมของเธอ มันต้องใช้พลังงานมากเกินไป และเธอต้องประหยัดพลังงานที่เหลือไว้สำหรับการออกจากมิติแห่งนี้

เธอเหลือบมองไปที่กระเป๋าสะพายหลังของเร็นที่ตกอยู่ไม่ไกล เสื้อผ้าสำรอง อาจจะมีอยู่ในนั้น แต่เธอจะทิ้งอาณาเขตที่เพิ่งร่ายคาถาปกป้องไว้ไม่ได้

"ฉันต้องทำ..."

บาระรวบรวมความกล้า เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะ คลานออกมาจากอาณาเขตผนึก ที่วาดด้วยชอล์กอาคมทันทีที่เธอคลานผ่านเส้นที่วาดไว้ ความรู้สึกถึงการถูกอำพรางก็หายไปในทันที ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าในที่สาธารณะ

เธอเดินไปยังกระเป๋าของเร็นที่ตกอยู่ห่างออกไปประมาณสิบก้าว ทุกย่างก้าวของเธอนั้นเต็มไปด้วยความเสี่ยง เพราะเธอรู้ดีว่าเงามืดรอบตัวอาจมีปีศาจซ่อนอยู่ เธอต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จก่อนที่คาถาซ่อนตัวของอาณาเขตจะหมดฤทธิ์ และก่อนที่เงาปีศาจตัวอื่นจะถูกดึงดูดเข้ามาด้วยกลิ่นเลือดที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเสื้อผ้าของเร็น

"ฉันจะไปเอาเสื้อมาให้นายนะเร็น... อดทนไว้นะ" บาระกระซิบกับความมืดมิด ก่อนจะคว้ากระเป๋าของเร็นและรีบคลานกลับเข้าไปในอาณาเขตอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมตัวหาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้แก่เร็น