การตัดสินใจในมิติที่มืดมิด

บาระและเร็นยืนยันที่จะหา ผ้ายันต์ทั้ง 5 ผืน ร่วมกันเพื่อความปลอดภัย แม้จะรู้ว่าการแยกกันอาจทำให้ภารกิจสำเร็จเร็วขึ้น แต่พลังงานมืดมิดและความรุนแรงของปีศาจทำให้พวกเขาตระหนักว่าพวกเขาแข็งแกร่งที่สุดเมื่อทำงานร่วมกัน (บทพูดและข้อโต้แย้งถูกบรรจุในฉบับก่อนหน้า)

บทที่ 2: การเผชิญหน้าของขุนพลเงาและการต่อสู้ที่ยาวนาน

ทันทีที่พวกเขาตกลงใจที่จะเดินลึกเข้าไปในป่าที่มืดมิด พวกเขาก็ถูกล้อมรอบด้วย เงาปีศาจตัวเล็ก ๆ นับร้อยนับพันตัวที่มารวมร่างกันจนกลายเป็น ขุนพลเงา (Shadow General) ที่สูงใหญ่และน่าสะพรึงกลัวกว่าผู้เฝ้าประตูที่พวกเขาเคยเจอมา เสียงคำรามที่ส่งผ่านความคิดของปีศาจดังก้องไปทั่วป่า

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"มันจะโจมตีด้วยหนามของมัน! ระวัง เร็น!" บาระตะโกนเตือน ขณะที่ขุนพลเงายกแขนขนาดมหึมาขึ้นมาฟาดใส่พวกเขาอย่างไม่ปราณี เร็นใช้มีดอาคมของเขาฟันสวนเข้าไปที่แขนปีศาจ เสียงโลหะกระทบกับความว่างเปล่าของเงาปีศาจดัง แคว้ก! แต่ก็ทำได้เพียงชะลอการโจมตีลงเล็กน้อยเท่านั้น

"มันแข็งแกร่งเกินไป! มีดของฉันทำอะไรมันไม่ได้เลย!" เร็นกัดฟันพูด มีดอาคมของเขาส่งแสงสีเงินจาง ๆ แต่ก็ไม่สามารถสร้างรอยร้าวบนร่างของขุนพลเงาได้เลย ต่างจากตอนที่แทงผู้เฝ้าประตูที่จุดอ่อน

บาระไม่ยอมแพ้ เธอใช้พลังงานที่เหลือทั้งหมดในการร่าย อาณาเขตผนึก เพื่อป้องกันตัวเองและเร็นจากการโจมตีที่รุนแรงของปีศาจ (ฉากโดมป้องกันที่ถูกทำลายและทั้งคู่กระเด็นติดกำแพงถูกบรรจุในฉบับก่อนหน้า)

พวกเขาพยายามตั้งหลักสู้ต่ออีกครั้ง แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะกับกำแพง เร็นพยายามใช้ความคล่องตัวของนักกีฬาเข้าหลบหลีกการโจมตีของขุนพลเงา ในขณะที่บาระคอยใช้คาถาพื้นฐานเพื่อดึงความสนใจของปีศาจ

การต่อสู้ดำเนินไปเป็นชั่วโมง ในความมืดมิดที่ไร้ซึ่งจุดจบของราตรี ขุนพลเงาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มันโจมตีอย่างต่อเนื่องด้วยพละกำลังที่ไร้ขีดจำกัด ป่ารอบ ๆ ตัวพวกเขาถูกทำลายย่อยยับ ต้นไม้โค่นล้มลง สร้างซากปรักหักพังที่ช่วยให้เร็นสามารถใช้เป็นที่กำบังได้บ้าง

"หายใจ... หายใจสิเร็น..." เร็นพึมพำกับตัวเอง เขาแทบจะหมดแรง เขาหายใจถี่รัว ปอดของเขารู้สึกเหมือนถูกไฟไหม้ด้วยความเหนื่อยล้า แม้แต่มีดอาคมในมือของเขาก็เริ่มสั่นคลอนจากการจับที่แน่นเกินไป

"บาระ! ฉันเหนื่อยแล้ว! มันไม่มีจุดอ่อนเลยเหรอวะเนี่ย!" เร็นตะโกนถามขณะที่เขากลิ้งตัวหลบกรงเล็บขนาดมหึมาที่ฟาดลงมาบนพื้นหินจนเกิดเป็นหลุมลึก

บาระเองก็ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง เธอใช้หลังพิงกำแพงหินที่พังทลาย หอบหายใจหนัก เธอพยายามใช้สมาธิเพื่อสัมผัสถึงพลังงานของปีศาจ แต่พลังงานมืดมิดของมันหนาแน่นเกินไปจนเธอไม่สามารถแยกแยะจุดอ่อนได้

"ฉัน... ฉันหาไม่เจอ! มันรวมร่างกันแน่นเกินไปจน... จนมองไม่เห็นหัวใจของมันเลย! มันเหมือนเป็นร่างกายเดียว!" บาระตะโกนตอบกลับมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เราคงไม่ไหวแน่บาระ..." เร็นพูดด้วยความรู้สึกที่ยอมรับชะตากรรมเป็นครั้งแรกในการต่อสู้ทั้งหมดที่ผ่านมา เขามองไปที่ขุนพลเงาที่กำลังยกเท้าขนาดมหึมาขึ้นมาเตรียมจะเหยียบพวกเขาให้แหลกคามือ

บทที่ 3: ความพยายามสุดท้ายและผ้ายันต์ผืนที่ 1

วินาทีนั้นเอง สายตาของเร็นก็เหลือบไปเห็น มีดอาคม ของเขาที่ตกลงไปในพงหญ้า และแสงสีเงินจ้าที่พุ่งออกมาจากมัน

เขาจำได้ว่าตอนที่แทงผู้เฝ้าประตู มีดของเขาส่งแสงสว่างวาบกว่าปกติเล็กน้อย

"ผ้ายันต์..." เร็นพึมพำ เขานึกถึงตำนานคร่าว ๆ ที่เขาเคยเห็นบนกำแพงปราสาท สัญลักษณ์ของผ้ายันต์ 5 ผืนที่ถูกระบุไว้บนมีด...

"บาระ! ผ้ายันต์! มันถูกผนึกอยู่ในมีดอาคมของฉัน!" เร็นตะโกนเสียงดังก้อง พลังงานที่พุ่งออกมาจากมีดทำให้เขามีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง

บาระเบิกตากว้างด้วยความตกใจและมีความหวังริบหรี่ "ในมีดของนายเหรอ!?"

"ใช่! ฉันจะถ่วงเวลามันไว้! เธอต้องไปที่มีดของฉันแล้วหาทางดึง ผ้ายันต์ผืนที่ 1 ออกมา! เร็วเข้าบาระ! ฉันคงถ่วงเวลามันไว้ได้ไม่นาน!" เร็นสั่งอย่างเร่งรีบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และเด็ดขาด

บาระลังเลอยู่ครู่หนึ่ง การทิ้งเร็นไว้เผชิญหน้ากับปีศาจขนาดนี้เป็นความคิดที่บ้าคลั่ง แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เธอต้องเชื่อในสัญชาตญาณของเร็น และเชื่อในพลังของผ้ายันต์ผืนนั้น

"โอเค เร็น! นายต้องรอดนะ! ฉันจะรีบกลับมา!" บาระตอบรับอย่างรวดเร็ว เธอรีบคลานไปยังทิศทางที่มีดอาคมของเร็นตกอยู่

การถ่วงเวลาของเร็น

ทันทีที่บาระเริ่มคลานไป เร็นก็รวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก และใช้กิ่งไม้ใหญ่ที่โค่นล้มลงมาเป็นอาวุธชั่วคราว เขาไม่ได้คิดที่จะโจมตีขุนพลเงา แต่คิดเพียงอย่างเดียวคือ การดึงความสนใจของมัน

"นี่ไง! มองมาที่ฉันสิไอ้ยักษ์โง่!" เร็นตะโกนเยาะเย้ย และขว้างกิ่งไม้ใส่ดวงตาสีแดงฉานดวงหนึ่งของปีศาจอย่างสุดแรง

ขุนพลเงาที่ถูกยั่วยุด้วยมนุษย์ตัวเล็ก ๆ ก็หันความสนใจจากบาระมาที่เร็นทันที ดวงตาหลายสิบคู่ของมันจ้องมาที่เร็นด้วยความโกรธแค้น มันยกแขนขนาดมหึมาขึ้นและฟาดลงมาที่เร็นอย่างบ้าคลั่ง

เร็นวิ่งหลบอย่างไม่คิดชีวิต เขาใช้ทักษะการเป็นนักกีฬา การวิ่ง การหลบหลีก และความเร็วทั้งหมดที่เขามี เขาพลิกตัวหลบการโจมตีที่ทรงพลังของปีศาจได้อย่างหวุดหวิดทุกครั้ง

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงฝีเท้าและแขนของปีศาจที่กระทบพื้นดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินรอบ ๆ เร็นถูกกระหน่ำจนกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่หลายหลุม เร็นกระโดดข้ามซากปรักหักพัง กลิ้งตัวลงไปในหลุม และใช้ก้อนหินที่ถูกกระแทกจนแตกละเอียดเป็นอาวุธในการขว้างปาใส่ปีศาจเพื่อดึงความสนใจ

"เร็วเข้าบาระ! ฉันถ่วงเวลาได้ไม่นานแล้ว!" เร็นตะโกน เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนล้าที่เริ่มคืบคลานเข้ามาในร่างกาย การหลบหลีกที่แม่นยำเริ่มกลายเป็นความโชคดี และเขาใกล้จะหมดแรงเต็มที

ความพยายามในการเอาผ้ายันต์ของบาระ

ในขณะเดียวกัน บาระก็คลานไปถึงจุดที่มีดอาคมของเร็นตกอยู่ มันปักอยู่ในกองใบไม้แห้งและส่งแสงสีเงินจาง ๆ อยู่ตลอดเวลา

"ผ้ายันต์... ผ้ายันต์ผืนที่ 1..." บาระพึมพำ เธอรีบคว้าด้ามมีดอาคมขึ้นมา มันเย็นเฉียบและสั่นสะท้านในมือของเธอ

ผ้ายันต์สีขาวเก่าแก่ถูกพันอยู่รอบด้ามมีดแน่นหนา ราวกับถูกผนึกด้วยพลังงานบางอย่าง อักขระสีแดงเข้ม บนผ้ายันต์เรืองแสงจ้าขึ้นมาเมื่อบาระสัมผัส แต่ผ้ายันต์ก็ไม่หลุดออกมาง่าย ๆ

"ไม่นะ! มันถูกผนึกไว้แน่นเกินไป!" บาระพูดด้วยความสิ้นหวัง

เธอพยายามดึงผ้ายันต์ออกด้วยพละกำลังทั้งหมดที่เธอมี แต่มันกลับแน่นยิ่งกว่าเดิม ผ้ายันต์ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของด้ามมีดไปแล้ว

"ผ้ายันต์! ออกมาเดี๋ยวนี้! เร็นกำลังรอเราอยู่!" บาระตะโกนด้วยความหงุดหงิด เธอรู้ว่าทุกวินาทีที่เธอใช้เวลาอยู่ที่นี่ เร็นก็กำลังเสี่ยงชีวิตอยู่

บาระหยุดดึง เธอเปลี่ยนวิธี เธอแตะนิ้วไปที่อักขระสีแดงเข้มบนผ้ายันต์ และเริ่มร่าย คาถาถอนผนึก ที่เธอเคยเรียนรู้มาจากตำราโบราณเกี่ยวกับวัตถุอาคม

"ข้าขอเรียกร้องพลังที่ถูกผนึก... ด้วยพันธะแห่งเลือดและวิญญาณ... จงปลดปล่อย! คาถาปลดผนึก!"

ทันทีที่คาถาสิ้นสุดลง ผ้ายันต์ก็ยังไม่หลุดออกมา แต่ อักขระสีแดงเข้ม บนผ้ายันต์กลับสว่างจ้าขึ้น และพลังงานบางอย่างก็ถ่ายทอดผ่านด้ามมีดเข้ามาสู่มือของบาระ มันเป็นพลังงานที่เย็นเฉียบและแข็งแกร่ง ราวกับว่าผ้ายันต์กำลัง สื่อสาร กับเธอ

บาระรู้สึกได้ว่าผ้ายันต์ไม่ได้ต้องการพละกำลังในการดึงออก แต่ต้องการ การเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณ เธอต้องพิสูจน์ว่าเธอคู่ควรกับพลังของมัน

บาระหลับตาลง เธอรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี และคิดถึงเร็น... คิดถึงความมุ่งมั่นที่จะช่วยเพื่อน ๆ และกลับบ้าน เธอส่งความคิดนั้นออกไปสัมผัสกับผ้ายันต์

วิ้งค์!

ทันใดนั้นเอง ผ้ายันต์ผืนที่ 1 ก็ คลายตัวออก จากด้ามมีดอาคมของเร็นอย่างง่ายดาย ราวกับมันรอให้เธอเข้าใจมันมานานแล้ว มันลอยอยู่ในอากาศด้วยแสงสีแดงที่อบอุ่น

บาระคว้าผ้ายันต์ไว้ในมือ ผ้ายันต์ผืนนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยน แต่กลับมีพลังงานที่น่าเกรงขามแผ่ออกมา

"สำเร็จแล้ว! เร็น! ได้แล้ว!" บาระตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้นและความโล่งใจ เธอรีบวิ่งกลับไปหาเร็นทันที

บทที่ 4: ความหวังในการโจมตีสวนกลับ

ในขณะที่บาระเพิ่งจะวิ่งออกมาจากพงหญ้า เร็นก็อยู่ในสถานการณ์ที่คับขันที่สุดแล้ว ขุนพลเงาเหวี่ยงแขนขวาเข้าใส่เขาอย่างรุนแรง เร็นไม่มีทางหนีพ้นแล้ว

"จบสิ้นแล้ว... นักเรียนตัวน้อย..." เสียงของขุนพลเงาดังก้องในความคิดของเร็น

เร็นหลับตาลง เตรียมพร้อมรับแรงกระแทกที่อาจจะจบชีวิตของเขา...

"เร็น! ใช้ผ้ายันต์นี่สิ!" เสียงของบาระดังขึ้นข้างหูอย่างกะทันหัน

บาระพุ่งตัวเข้ามากอดเร็นจากด้านหลัง เธอเอา ผ้ายันต์ผืนที่ 1 ที่ส่องแสงสีแดงเข้มแปะไว้ที่หลังของเร็นทันที

ทันใดนั้นเอง พลังงานมหาศาล ก็พลันพุ่งออกมาจากผ้ายันต์ พลังงานนั้นไม่ได้เป็นแสงสว่าง แต่เป็น คลื่นพลังงานป้องกันสีทอง ที่ห่อหุ้มเร็นและบาระไว้

แขนของขุนพลเงาที่ฟาดลงมาปะทะกับคลื่นพลังงานสีทองของผ้ายันต์ ปัง!!! เสียงปะทะรุนแรงกว่าทุกครั้ง แต่คราวนี้ โดมป้องกันไม่ได้แตกสลาย แต่ คลื่นพลังงานสีทองกลับผลักแขนของปีศาจให้กระเด็นออกไป!

ขุนพลเงาคำรามด้วยความเจ็บปวดและประหลาดใจ มันไม่คิดว่ามนุษย์ตัวเล็ก ๆ จะมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งขนาดนี้

"บาระ! นี่มันอะไรกันเนี่ย!?" เร็นรู้สึกได้ถึงพลังงานที่หลั่งไหลเข้ามาในร่างกาย ความเหนื่อยล้าของเขาลดลงไปอย่างรวดเร็ว

"ผ้ายันต์ผืนที่ 1! มันคือ ผ้ายันต์แห่งการปกป้อง! มันช่วยเราได้แล้ว เร็น! เราต้องใช้โอกาสนี้!" บาระตะโกน เสียงของเธอเต็มไปด้วยพลัง

ผ้ายันต์ผืนนั้นไม่ได้แค่ป้องกัน แต่ยังได้ ชี้จุดอ่อน ที่แท้จริงของขุนพลเงาอีกด้วย ผ้ายันต์ส่องแสงสีแดงเข้มจ้าขึ้น และเส้นแสงนั้นพุ่งตรงไปยัง รอยร้าวเล็ก ๆ บริเวณข้อต่อแขนซ้ายของปีศาจ ที่เกิดจากการรวมร่างอย่างไม่สมบูรณ์

"รอยร้าว! นั่นคือจุดอ่อนของมัน! มันเกิดจากการรวมร่างอย่างไม่สมบูรณ์! เร็น! เข้าไปแทงที่นั่นเดี๋ยวนี้!" บาระสั่งอย่างเด็ดขาด

เร็นไม่รอช้า เขาหยิบมีดอาคมของเขาขึ้นมาด้วยพละกำลังที่เพิ่งฟื้นกลับมาอย่างน่าอัศจรรย์ ผ้ายันต์แห่งการปกป้องยังคงให้ความคุ้มครองแก่เขา เขามองไปที่รอยร้าวบนแขนปีศาจ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"เอาล่ะ... ตาฉันคืนบ้างล่ะ!" เร็นคำราม เขาวิ่งพุ่งเข้าใส่ขุนพลเงาที่กำลังอยู่ในอาการมึนงงจากการถูกพลังของผ้ายันต์ผลักออกไป

ภารกิจยังไม่จบสิ้น การต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับขุนพลเงาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!