ผู้คนที่ยังหลงเหลือ

บาระคว้ากระเป๋าเป้ของเร็นและคลานกลับเข้าไปในอาณาเขตซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว เธอหยิบเสื้อผ้าสำรองออกมา—เสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์ม—แต่ก็ตระหนักว่าเสื้อเชิ้ตนักเรียนที่เร็นสวมอยู่นั้นเต็มไปด้วยเลือดจนยากจะทำความสะอาดได้ และการเปลี่ยนให้เขาในตอนนี้ก็เป็นเรื่องยากลำบาก

"มันไม่พอ... เขาต้องการเสื้อผ้าที่เหมาะสมกว่านี้เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกาย" บาระพึมพำกับตัวเอง เธอตัดสินใจครั้งใหญ่ เธอจะออกไปหาเสื้อผ้าที่ยังใช้ได้จากในปราสาทนี้

เธอรวบรวมความกล้าอีกครั้ง ก้าวออกจากอาณาเขตที่วาดด้วยชอล์ก การเปลี่ยนแปลงจากความรู้สึกปลอดภัยไปสู่ความเสี่ยงนั้นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

"ฉันจะไปดูห้องใกล้ ๆ ไม่นานหรอก เร็น" บาระกระซิบกับร่างที่นอนหลับใหล ก่อนจะเริ่มเดินเข้าไปในความมืดของปราสาทที่เงียบสงัด

เธอเดินเลียบไปตามผนังหินที่เย็นเฉียบและมืดมิด มือข้างหนึ่งกำผ้ายันต์ผืนที่ 1 ไว้แน่น เธอพยายามใช้ความรู้เกี่ยวกับสถาปัตยกรรมปราสาทเพื่อคาดเดาว่าห้องไหนน่าจะมีเสื้อผ้าหลงเหลืออยู่ ส่วนใหญ่ของปราสาทถูกทำลายจนยากจะหาอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันได้

เธอเดินผ่านห้องโถงใหญ่ที่พังทลาย ห้องครัวที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ทางเดินแคบ ๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนที่พักอาศัย

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีเหลืองนวล ก็พลันส่องลอดออกมาจากซอกประตูไม้บานหนึ่งที่อยู่สุดทางเดิน แสงนั้นดูอบอุ่นและผิดปกติอย่างมากในมิติที่เต็มไปด้วยความมืดมิดแห่งนี้

"แสง? นี่มันคืออะไรกัน?" บาระอุทานเบา ๆ ด้วยความประหลาดใจ แสงสว่างจ้าในที่มืดเช่นนี้ทำให้เธอคิดถึงสิ่งเดียว: ผ้ายันต์ ที่เธอตามหา

"ผ้ายันต์ผืนที่สองงั้นเหรอ?" ความคิดนี้ผลักดันให้เธอเดินเข้าไปใกล้ประตูนั้นอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอกำลังลังเลระหว่างความหวังในการตามหาสมบัติ กับความเสี่ยงที่จะถูกล่อลวง

เธอเดินไปจนถึงประตูไม้บานนั้นอย่างระมัดระวัง มือที่ว่างของเธอยกขึ้นผลักประตูเข้าไปอย่างช้า ๆ

บทที่ 5: ห้องนอนของเจ้าชายและการเผชิญหน้า

เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่บาระเห็นไม่ใช่กองเศษผ้าเก่า ๆ หรือผ้ายันต์ที่กำลังเรืองแสง แต่เป็น ห้องนอน ที่ดูหรูหราอย่างไม่น่าเชื่อ!

บรรยากาศและสภาพแวดล้อม:

ห้องนี้อยู่ภายในปราสาทเดียวกันกับที่เต็มไปด้วยฝุ่นและซากศพของปีศาจ แต่ห้องนี้กลับดูราวกับว่ากาลเวลาไม่เคยแตะต้องมัน กำแพง ถูกฉาบด้วยสีเข้มอย่างดี เฟอร์นิเจอร์ เป็นไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง และ เตียงนอนขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ตรงกลางห้อง ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีเข้มทุกอย่างดูใหม่เอี่ยมราวกับเพิ่งถูกใช้งานเมื่อคืนนี้ ไม่มีฝุ่น ไม่มีรอยร้าว ไม่มีพลังงานมืดมิดหลงเหลืออยู่เลย แหล่งกำเนิดแสงคือ ตะเกียงน้ำมัน ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ให้แสงสีเหลืองนวลที่ทำให้ห้องดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาดใจ

"นี่มันอะไรกัน..." บาระรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในกับดัก เธอรู้สึกสับสนอย่างรุนแรงว่าทำไมห้องนี้ถึงยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ในปราสาทที่พังทลาย

สายตาของเธอจับจ้องไปที่ ตู้เสื้อผ้าไม้ บานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง มันคือเป้าหมายของเธอ บาระรีบเดินเข้าไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดบานประตูออกอย่างรวดเร็ว ภายในมีเสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีตนับสิบชุดแขวนอยู่

เธอหยิบ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาว ตัวหนึ่งออกมา มันดูสะอาดและเหมาะที่จะให้เร็นเปลี่ยนแทนชุดที่เปื้อนเลือดของเขา

แต่ในขณะที่มือของเธอกำลังจะดึงเสื้อตัวนั้นออกมาจากไม้แขวนเสื้อ เสียงแหบต่ำและทรงอำนาจ ก็ดังขึ้นจากทางประตูห้อง

"นั่นเจ้าจะทำอะไร?"

บาระสะดุ้งสุดตัว มือของเธอที่กำเสื้อเชิ้ตชะงักค้างอยู่ เธอรีบหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงทันที

ที่ประตูห้อง ปรากฏร่างของ ชายหนุ่มวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง เขาสวมชุดคล้ายชุดนอนที่ทำจากผ้าเนื้อดีสีเข้ม มือของเขาถือ ตะเกียงน้ำมัน อีกดวงหนึ่ง ทำให้ใบหน้าของเขาถูกอาบด้วยเงาและแสงอย่างน่าค้นหา เขามีใบหน้าที่ดูอ่อนโยนและมีดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเศร้าสร้อยราวกับแบกรับภาระหนักอึ้งไว้

บาระเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เธอไม่คาดคิดเลยว่าในมิติที่เต็มไปด้วยเงาปีศาจนี้จะยังมีมนุษย์หลงเหลืออยู่!

"คุณ... คุณเป็นใครคะ? ทำไมถึงอยู่ที่นี่?" บาระเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมโทนเสียงให้มั่นคง

ชายคนนั้นจ้องมองบาระตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ดวงตาของเขาสะท้อนถึงความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะวางตะเกียงลงข้างประตูอย่างช้า ๆ และตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ดูเหนื่อยล้า

"ข้าชื่อ มาวิน... ข้าคือเจ้าชายของปราสาทแห่งนี้" เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามกลับด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสงสัยอย่างแท้จริง "แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร มาจากที่ไหน?"

"ดิฉันชื่อบาระ มาจากอีกมิติหนึ่ง" บาระตอบอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่มีเวลาที่จะปิดบังอะไร "ฉันกับเพื่อนมาที่นี่เพื่อที่จะกำจัดเงาปีศาจ"

ใบหน้าของเจ้าชายมาวินพลันเปลี่ยนเป็นโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดที่เคยฉายอยู่ในดวงตาของเขาค่อย ๆ คลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ เขาถอนหายใจยาว

"พวกเจ้า... พวกเจ้าคือคนที่ถูก 'กลืน' เข้ามาสินะ..." เจ้าชายมาวินเดินเข้าไปในห้องอย่างช้า ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่ราวกับเขาหมดแรง "ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่รุนแรงมากเมื่อครู่ ข้าคิดว่ามันเป็นเรื่องเลวร้ายที่สุดเสียอีก"

"ใช่แล้วค่ะ" บาระตอบ "พวกเรากำจัดเงาปีศาจที่รวมร่างกันได้แล้ว แต่... ทำไมท่านถึงยังอยู่ที่นี่?"

เจ้าชายมาวินมองไปที่บู้เสื้อผ้า ก่อนจะหันมาสบตากับบาระ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ถูกปิดซ่อนไว้

"เรื่องมันยาว..." เขาส่ายศีรษะเบา ๆ "ไว้ข้าพาเจ้ากับเพื่อนเจ้าไปหาคนอื่น ๆ แล้วจะเล่าให้ฟังทั้งหมด... พวกเจ้าไม่ได้ถูกกลืนมาที่นี่แค่สองคนหรอก"

คำพูดของเจ้าชายทำให้บาระรู้สึกตกใจยิ่งกว่าเดิม "คนอื่น ๆ ? ท่านหมายถึงไอโกะ โช และคนอื่น ๆ ด้วยเหรอคะ!?"

"ข้าไม่รู้ชื่อ... แต่ใช่ มีพวกเขาอยู่" มาวินตอบอย่างเรียบง่าย แล้วเขาก็เหลือบมองไปที่มือของบาระ "แล้วนี่... เพื่อนเจ้าไปไหนเสียล่ะ?"

"จริงด้วย!" บาระรีบตอบกลับมาอย่างเร่งรีบ เธอชูเสื้อเชิ้ตสีขาวในมือให้เขาดู "เร็น... เพื่อนของดิฉันบาดเจ็บหนักมากจากการต่อสู้ ดิฉันมาที่นี่เพื่อตามหาเสื้อให้เขาเปลี่ยน เพราะชุดที่เขาใส่เต็มไปด้วยเลือด... ท่านคงไม่ว่าอะไรถ้าดิฉันจะขอเสื้อตัวนี้ไปใช้ก่อน?"

เจ้าชายมาวินยิ้มบาง ๆ "เอาไปเถอะ... ห้องนี้มันก็ว่างมานานแล้ว"

"ขอบพระคุณมากค่ะ! งั้นดิฉันต้องขอตัวก่อน ดิฉันต้องรีบกลับไปหาเขา" บาระพูดพลางก้มศีรษะให้อย่างสุภาพ และกำลังจะหันหลังกลับ

"เดี๋ยวสิ... ข้าไปด้วย" เจ้าชายมาวินพูดขึ้นทันที น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความมุ่งมั่น

บาระหันกลับไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ "ท่านจะไปกับดิฉันเหรอคะ? แต่... ท่านไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?"

"ข้าอยู่รอดในปราสาทนี้มานานเพราะอาคมปกป้องของข้าเอง ข้าไม่เป็นอะไรหรอก" มาวินลุกขึ้นยืน ตัวของเขาดูสูงใหญ่และสง่างามในแสงตะเกียง "และเมื่อครู่เจ้าบอกว่าเพื่อนเจ้าบาดเจ็บหนักใช่ไหม? ข้าอาจจะช่วยได้มากกว่าแค่การรักษาบาดแผล ข้าต้องเห็นพวกเขา... ต้องแน่ใจว่าพวกเจ้าคือ ความหวัง ที่แท้จริง"

บาระพิจารณาคำพูดของเขา แม้เธอจะระแวงว่าชายแปลกหน้าคนนี้อาจเป็นอันตราย แต่แววตาของเขาดูซื่อสัตย์ และความรู้ที่เขามีเกี่ยวกับมิตินี้และเพื่อนคนอื่น ๆ ก็มีค่าเกินกว่าจะปฏิเสธได้

"ถ้าอย่างนั้น... ได้ค่ะ" บาระตกลง "แต่ท่านต้องเดินตามหลังดิฉันอย่างเงียบ ๆ นะคะ พวกเราอยู่ในอาณาเขตซ่อนตัว"

เจ้าชายมาวินพยักหน้า เขารีบดับไฟตะเกียงในห้อง ทำให้ห้องกลับสู่ความมืดมิดทันที ก่อนที่เขาจะเดินตามบาระออกจากห้องที่สมบูรณ์ราวกับไม่เคยถูกสาปนั้น เข้าสู่ความมืดมิดและอันตรายของปราสาทร้างอีกครั้ง ในใจของบาระตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความกังวลเรื่องเร็น