เฮดว้ากคนใหม่ /3

ห้องประชุมของมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยมาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่มานั่งฟังอธิการบดีพูดเกี่ยวกับการเข้าศึกษาที่นี่ ตอนนั้นจำได้ว่าฉันเบื่อมาก ก็เลยนั่งฟังเพลงจากหูฟังในระหว่างที่อธิการบดีพูด แล้วพออธิการบดีพูดจบ ฉันถึงได้เอาหูฟังออกจากหู เลยกลายเป็นว่าวันนั้นฉันไม่ได้ฟังที่อธิการบดีพูดเลยสักประโยคเดียว

“เธอๆ ชื่ออะไรอ่ะ” ระหว่างที่กำลังเดินเข้าไปต่อแถว จู่ๆ ก็มีมือของใครบางคนสะกิดลงบนไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับน้ำเสียงสดใสที่เอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง

“ปลาวาฬ...” ฉันหันไปมองคนด้านข้าง ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงราบเรียบ

“เราชื่อกระถินนะ มาจากอุบลอ่ะ” ผู้หญิงตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้มแนะนำตัวเอง พร้อมกับฉีกยิ้มร่าให้ฉัน

ฉันพยายามจะยิ้มกลับไป แต่ทว่าบนใบหน้ามันกลับตึงไปหมดจนยิ้มไม่ออกเลยจริงๆ “ยินดีที่ได้รู้จัก”

“อื้ม... เธออยู่สาขาอะไรเหรอ” คนตรงหน้ายังคงดึงดันถามต่อ

“การบินและอวกาศ”

“แล้วเธอมาจากไหนเหรอ” ทำไมคนคนนี้ถึงได้ถามอะไรเยอะแยะแบบนี้นะ ฉันเมื่อยปากจนไม่อยากตอบแล้ว

“กรุงเทพ”

“แล้วทำไมเธอถึงเลือกสาขานี้อ่ะ ชอบเหรอ” กระถินเอียงคอถามเล็กน้อย ในขณะที่แถวก็ยังคงเดินไม่หยุด

“…” ฉันไม่ตอบคำถามของเธออีก ได้แต่หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมากดพิมพ์อีเมลลงไปแล้วยื่นส่งให้เธอแทน พร้อมกับบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “อีเมลวาฬ อยากถามอะไรก็พิมพ์ส่งเมลมาแล้วกัน”

กระถิน “…”

เวลาผ่านไปประมาณสามสิบนาทีกว่าๆ เห็นจะได้ บรรดาปีหนึ่งทุกคนก็ทยอยมากันเยอะแล้ว พี่ๆ ก็เริ่มทำกิจกรรมกัน ทั้งให้เราร้องเพลงและออกไปแข่งกันเต้น แต่โชคดีหน่อยที่ไม่มีพี่คนไหนเรียกฉันออกไปสักคน ดีแล้วล่ะ ปล่อยให้ฉันนั่งสงบจิตสงบใจอยู่ตรงนี้เถอะ แค่นี้ก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบจะถล่มลงมาอยู่แล้ว ทั้งเสียงตีกลอง ทั้งเสียงร้องเพลง ฉันไม่ชอบเสียงดังแบบนี้เลยจริงๆ

ในระหว่างที่ร้องรำทำเพลงกันไปตามปกติ จู่ๆ รุ่นพี่ก็หยุดทำกิจกรรมกันไปดื้อๆ ทั้งห้องประชุมเกิดความเงียบขึ้นโดยฉับพลัน

“ปีหนึ่งลุกขึ้น!” เสียงตะโกนกร้าวจากใครบางคนดังขึ้นมา พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสลับกันไปมาราวกับมีกองทัพพลทหารกำลังฝึกซ้อมกันอยู่ในห้องประชุมแห่งนี้ก็ดังขึ้นมาด้วย

พี่ๆ ที่พาทำกิจกรรมกันก่อนหน้านี้ก็หลบออกไปยืนอยู่ข้างๆ แทน ฉันปรายตาไปมองผู้คนจำนวนหลายสิบคนที่เดินหน้านิ่งเข้ามา ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อสายตาปะทะกับคนคนหนึ่งที่คุ้นตาเข้า

ผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว...

“ที่สั่งอยู่นี่ไม่ได้ยินเหรอวะ!” เมื่อไม่มีใครลุกขึ้น ผู้ชายคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาอีกรอบราวกับเกรี้ยวกราดอะไรมา

เมื่อถูกตะโกนใส่แบบนั้น ทุกคนก็พากันลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว รวมทั้งฉันที่กำลังขมวดคิ้วจ้องผู้ชายคนนั้นอยู่ก็ลุกขึ้นตามไปด้วย

“ก้มหน้าลงไป!” คำสั่งต่อมาก็คือพวกเราต้องก้มหน้า ห้ามมอง ห้ามสบตากับพวกนั้น

ฉันเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองบรรดากลุ่มคนที่ใส่เสื้อสีดำกางเกงยีนส์สีซีดนั้นนิ่งๆ ในสมองก็คิดย้อนกลับไปถึงกระทู้ที่ตั้งกันในเว็บต่างๆ ที่เคยอ่านมา รู้สึกว่ามหาวิทยาลัยนี้... จะขึ้นชื่อเรื่องการว้ากน้องสินะ

Pleum Talks.

ผมกวาดตามองบรรดานักศึกษารุ่นน้องหลายคนที่ยืนก้มหน้าอยู่นิ่งๆ เมื่อกี้ผมสั่งให้ไอ้ชินกับไอ้เซียนบอกให้น้องลุกขึ้นมา แต่ผมก็ไม่นึกว่ามันจะเล่นสมบทบาทจนน้องๆ พากันกลัวขนาดนี้ ผมเดินออกไปด้านหน้าเพื่อแสดงตัวว่าตัวเองในขณะนี้คือหัวหน้าระเบียบปีสาม

“สวัสดี ผมชื่อปลื้ม เป็นพี่ที่จะมาคุมระเบียบของพวกคุณ” ผมเอ่ยเสียงเรียบท่ามกลางบรรยากาศเงียบเชียบของการรับน้องในวันแรก

“ไอ้เหี้ย... เชี่ยปลื้มแม่งลืมใส่ถ่านปะวะ เอื่อยเชียว...” ก่อนที่เสียงของไอ้ชินจะซุบซิบนินทาระยะเผาขนผมขึ้นที่ด้านหลัง

“เออ กูก็ว่าอยู่ นิวเจนเฮดว้ากมั้ยล่ะมึง” ไอ้เซียนเสริม

“เงยหน้าขึ้นมาทำไม! ก้มหน้าลงไปดิวะ!” ผมตะเบ็งเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิมเมื่อรัศมีสายตาปะทะกับดวงตาหลายคู่จากน้องปีหนึ่งที่เงยหน้าขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต

“ไอ้สัส... กลัวแล่วววว...”

“…” ผมส่ายหน้าให้กับไอ้เซียนและไอ้ชินที่ซุบซิบกันอยู่ด้านหลัง ก่อนจะพูดต่อไปเมื่อปีหนึ่งทุกคนก้มหน้าลงไปแล้ว “ก่อนอื่น... ผมขอแสดงความดีใจด้วยที่พวกคุณสามารถสอบเข้ามาเรียนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ ผมเชื่อว่าพวกคุณทุกคนมีความสามารถมากพอ แต่...”

“…”

“ผมยังมองไม่เห็นความสามารถของพวกคุณเลย! กะอีแค่จัดแถวให้ตรงกัน พวกคุณยังทำกันไม่ได้! ต่อไปพวกคุณจะมีน้ำยาทำอะไรได้!”

“ขออนุญาตครับพี่” ในระหว่างที่ผมกำลังจะทำการจัดระเบียบน้อง แต่จังหวะนั้นกลับมีน้องผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกับยกมือขออนุญาตผม “ผมขอเข้าไปในแถวได้มั้ยครับ”

“ผมนัดคุณกี่โมง” ผมเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางยกมือข้างซ้ายของตัวเองที่มีนาฬิกาข้อมือสวมอยู่ขึ้นมาดูเวลาด้วย

“เก้าโมงครับ” เด็กรุ่นน้องเอ่ยตอบ พร้อมกับก้มหน้าลงหลบสายตาที่ผมจ้อง

“คุณดูเวลาดิ นี่มันกี่โมงแล้ว”

“…” เมื่อถูกผมสั่ง คนตรงหน้าก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลา ก่อนจะตอบผมเสียงดังฟังชัด “เก้าโมงตรงครับ”

“โทษทีว่ะ นาฬิกาผมมันเก้าโมงสองนาทีแล้ว”

“…”

“ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของพวกคุณหรอก! แต่พวกคุณจะรู้ได้ยังไงว่าถ้าหลังจากเรียนจบแล้วไปทำงาน คุณมาทำงานตรงเวลา แต่เจ้านายของคุณตั้งนาฬิกาเร็วกว่าคุณหนึ่งนาที และแผนงานของคุณจำเป็นต้องทำงานให้มันตรงเวลา ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดความเสียหายต่องานที่คุณทำได้ ถ้าเสียเวลาไปหนึ่งนาที บริษัทที่คุณทำงานอยู่อาจจะเสียหายจากการมาสายของพวกคุณก็ได้ เพราะฉะนั้นการมาก่อนเวลา ผมถือว่ามันเป็นมารยาทอย่างหนึ่งของการทำงาน ในเมื่อคุณมาสายสองนาที ก็ไปวิ่งรอบสนามสองรอบซะ!”