เด็กใหม่

Plawan Talks.

‘เผด็จการ’ คือคำแรกที่หัวสมองของฉันกลั่นกรองออกมาจากเหตุการณ์เบื้องหน้า ฉันมองตามร่างของผู้ชายปีหนึ่งที่เดินหน้าเจื่อนออกไปจากห้องประชุมเมื่อถูกผู้ชายเสื้อดำที่ฉวยโอกาสหอมแก้มฉันตอนเมาไล่

ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องมีระบบโซตัสในมหาวิทยาลัยด้วย ให้รุ่นพี่มาทำตัวมีอำนาจเหนือน้อง สั่งน้องทำนั่นนี่ทุกอย่าง ทำราวกับตัวเองรู้ดีเรื่องโลกภายนอก ทั้งๆ ที่พวกนั้นก็ยังไม่เคยเผชิญกับความโหดร้ายของโลกภายนอกเลยด้วยซ้ำ

“ผมบอกพวกคุณไว้ตรงนี้เลยนะครับ! ป้ายชื่อ! ห้ามทำหาย ห้ามทำยับ ห้ามมีรอยชำรุดแม้แต่นิดเดียว เพราะคุณจะต้องรักษาป้ายชื่ออันนี้ไว้จนกว่าจะจบการรับน้อง ปีหนึ่งทราบ!” รุ่นพี่หัวหน้าเผด็จการกล่าวต่อ

“ทราบ!” ทุกคนในห้องประชุมพร้อมขานรับ ยกเว้นฉัน

ฉันส่ายหน้าให้กับบรรดาพี่ระเบียบทั้งหลายสิบคนตรงหน้า ก่อนจะเดินออกจากแถวมาเพราะรู้สึกอยากจะเข้าห้องน้ำ

“คุณจะไปไหน!” เสียงทุ้มแข็งกร้าวตะโกนขึ้นทางด้านหลังฉัน ทำให้ขาที่กำลังก้าวเดินอยู่ชะงักกึก

ฉันหันหน้าไปเผชิญกับรุ่นพี่จอมเผด็จการ ก่อนจะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ปวดฉี่”

“…” แต่คนตรงหน้ากลับเอาแต่ขมวดคิ้วมองหน้าฉันราวกับแปลกใจที่เห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้

“…” เขาเงียบมา ฉันก็เงียบไปบ้าง อยากรู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไรต่อไป

“อะแฮ่ม! ผมยังไม่ได้สั่งเลิกแถว คุณจะเดินออกไปแบบนี้ไม่ได้!”

“…” ฉันถอนหายใจให้กับการคีพลุคของคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปว่า “วาฬปวดฉี่”

“…” ทั้งห้องเกิดความเงียบขึ้นโดยปริยาย ไม่มีการคุยโต้ตอบใดๆ มีแต่สายตาของทั้งปีหนึ่ง พี่สันทนาการ และบรรดาพี่ระเบียบที่มองมาด้วยสายตาแปลกๆ

“แต่ผมยังไม่ได้...”

“ก็วาฬปวดฉี่ (-_-) ” ก็คนมันปวดฉี่ จะให้นั่งรอสั่งเลิกแถวได้ยังไง

“…” เขาหรี่ตามองฉัน ก่อนที่พี่ระเบียบอีกคนจะเดินเข้ามาใกล้และกระซิบบางอย่าง “คุณต้องขานชื่อสร้อยและพูดขออนุญาตผมก่อน”

“เรื่องมาก...” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะยกป้ายชื่อที่ห้อยอยู่บนคอขึ้นมาดูชื่อสร้อยของตัวเอง

แต่พอสายตาไล่อ่านตัวอักษรที่อยู่บนกระดาษป้ายชื่อ ฉันก็ถึงกับต้องปวดประสาทอีกรอบ

‘ปลาวาฬนัดปลาร้าพาปลากัดไปกินปลาหมอแต่ต้องรอปลาซิว’

นี่ชื่อสร้อยหรือกำแพงเมืองจีน ยาวซะไม่มี... -_-*

“ปลาวาฬนัดปลาร้าพาปลากัดไปกินปลาหมอแต่ต้องรอปลาซิว ขอไปเข้าห้องน้ำ...” ฉันอ่านชื่อสร้อยของตัวเอง พร้อมกับเอ่ยขออนุญาตคนตรงหน้าที่ปั้นหน้าดุอย่างกับยักษ์อยู่

“…” เมื่อเห็นเขาไม่ตอบอะไร ฉันก็เลยหมุนตัวเตรียมจะเดินไปห้องน้ำ แต่ทว่า...

“หางเสียง!”

“…” หางเสียงอะไร

“คุณพูดกับรุ่นพี่คุณแบบนี้เหรอครับ! หางเสียงอยู่ไหนครับ!” พอได้ยินดังนั้น ฉันก็เลยหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้าเขาอีกรอบ พร้อมกับถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ก็เคยอ่านผ่านตามาบ้างแล้วแหละเกี่ยวกับนิสัยของพวกพี่ระเบียบว่าจุกจิกจู้จี้น่ารำคาญแค่ไหน แต่พอได้มาเจอกับตัวแล้วถึงได้รู้ว่าความคิดเห็นในกระทู้พวกนั้นมันแค่ส่วนหนึ่ง

“ขอไปเข้าห้องน้ำ...” ฉันเว้นระยะคำพูดเอาไว้ ก่อนจะเน้นเสียง ‘ค่ะ’ แบบเอาให้ดังฟังชัดแจ๋วเป็นสเตอริโอ “ค่ะ!”

“ขานชื่อสร้อยด้วย!”

“…” เรื่องมาก... “ปลาวาฬนัดปลาร้าพาปลากัดไปกินปลาหมอแต่ต้องรอปลาซิว ขอไปเข้าห้องน้ำค่ะ”

“ไปได้!” สิ้นเสียงแข็งกร้าวของเฮดระเบียบหน้ายักษ์ ฉันก็เดินออกมาเลย แต่ก็ยังไม่วายมีเสียงของพี่คนนั้นดังขึ้นมาอีกรอบที่กำลังอบรมเรื่องการพูดจา “ก่อนที่พวกคุณจะขออนุญาตเรื่องอะไรกับผมหรือจะทำอะไร พวกคุณต้องบอกชื่อเล่นและชื่อสร้อยของพวกคุณให้ผมได้รู้ซะก่อน เข้าใจมั้ย!”

อืม... ว่าแต่... พี่คนที่เขียนชื่อสร้อยให้ฉันตอนนั้นพี่เขาคิดอะไรกันอยู่นะ ทำไมถึงได้เลือกสร้อยยาวหางเว่าให้แบบนี้ -_-

Pluem Talks.

ผมมองแผ่นหลังที่เล็กลงเรื่อยๆ ของเด็กผู้หญิงที่เคยเจอกันตอนอยู่ร้านอาหารข้างหอพี่เอกด้วยความแปลกใจ ไม่นึกว่าเด็กแปลกประหลาดเข้าถึงยากคนนั้นจะเรียนวิศวกรรมศาสตร์ เพราะบุคลิกแบบนั้นผมคิดว่าเธอน่าจะเรียนพวกคณะที่เกี่ยวกับศิลปะซะอีก

แล้วเมื่อกี้... เธอแทนตัวเองกับผมว่า ‘วาฬ’ เหรอ? ปกติรุ่นน้องหรือคนที่อายุน้อยกว่าผมส่วนมากจะแทนตัวเองว่า ‘หนู’ กันทั้งนั้น ยิ่งกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยแล้ว ไม่นึกว่าจะแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นแบบเด็กประหลาดคนนี้เลย

“วันนี้ผมมีหน้าที่ให้พวกคุณ! ให้พวกคุณหาประธานรุ่นมาให้ผมก่อนเที่ยง ทราบ!” ผมละความใส่ใจกับเด็กประหลาด ก่อนจะประกาศเกี่ยวกับเรื่องการหาประธานรุ่นให้รุ่นน้องทราบ

มหาวิทยาลัยของผมจำเป็นต้องมีประธานรุ่นเพื่อช่วยประสานงานกิจกรรมระหว่างรุ่นพี่และรุ่นเดียวกัน อย่างเช่นถ้าผมมีคำสั่งหรือกิจกรรมอะไร ประธานรุ่นจำเป็นจะต้องประงานกับเพื่อนในรุ่นเพื่อมาติดต่องานกับผมโดยตรง

“ทราบ!” ปีหนึ่งทุกคนเปล่งเสียงตะโกนประสานอย่างพร้อมเพรียงกัน