เฮดว้ากคนใหม่ /2

“เฮ้ย! เงียบ!” เมื่อมีเสียงตะโกนไม่หวาดไม่ไหวจากคนหลายคน พี่เอกก็ตัดฉับด้วยเสียงกร้าวของตัวเองที่ส่งผ่านไมโครโฟน “ไอ้เตมึงออกมา เดี๋ยวไอ้พวกที่อาสามึงยกมือไว้ กูจะให้ไอ้เตมันเลือกออกมาอีกสี่คน”

หลังจากนั้นไอ้เดือนมหาวิทยาลัยก็ทำการเลือกพี่แฝงออกมาอีกสี่คน ผู้หญิงบางคนที่ไม่ถูกเลือกก็ถึงกับถอนหายใจกันระนาว และก็ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่เกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมา นั่นก็คือ...

“ไอ้เตมันมีดีอะไรวะ กูแม่งหล่อกว่าเยอะเลย” เพื่อนของผมเอง ไอ้ ‘ชิน’ ผู้ที่ยอมพรีเซนต์ตัวเองแบบไม่อายฟ้าอายดินว่าหน้าตาของตัวเองหล่อเลิศที่สุดในปฐพี

“น้อยๆ หน่อยไอ้เหี้ยชิน อย่างมึงเนี่ยนะหล่อ ถ้าอย่างมึงเรียกหล่อนะ แถวบ้านกูแม่งหล่อตั้งแต่ขอทานยันผู้ใหญ่บ้านแล้วมั้ง” และมันก็ถูกเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างไอ้ ‘เซียน’ ขัดคอขึ้น “มึงดูนี่... นี่ครับถึงจะพอฟัดพอเหวี่ยงกับไอ้เตมันได้ ต้องอย่างพี่ปลื้มของกูนี่” ก่อนที่มันจะดึงผมเข้าไปในวังวนการนินทาคนอื่นด้วย

“…” ผมถอนหายใจออกมายืดยาว ก่อนจะปรายตาไปมองพวกมันสองคนนิ่งๆ ริมฝีปากขยับพูดประโยคที่คิดว่าน่าจะยาวที่สุดแล้วในชีวิตขึ้น “พวกมึงช่วยเงียบเสียงกันหน่อยได้มั้ยวะ เพื่อนออกไปทำหน้าที่ มึงก็ยังจะอิจฉาตาร้อนกันอีก ถ้าไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นก็อยู่เงียบๆ มือไม่พายอย่าเอาตีนเขี่ยน้ำ…”

“…” หลังจากพูดจบและผมหันกลับไปมองยังด้านหน้าอีกครั้ง ก็ไม่มีเสียงของพวกมันพูดขึ้นอีกเลยจนทำคิ้วผมขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย

ผมค่อยๆ หันมามองเพื่อนสนิทสองคนที่ด้านข้าง พบว่าพวกมันกำลังยกมือขึ้นจรดหน้าผากไหว้ผมราวกับผมเป็นศาลพระภูมิอันศักดิ์สิทธิ์อยู่ -_-*

เพียะ! เพียะ!

ผมยื่นมือไปตบหัวของพวกมันสองคนอย่างหมั้นไส้ ผมรู้หรอกว่ามันไหว้เพราะไม่ได้นับถือผมจริงๆ แต่ที่ทำแบบนี้เพราะมันกำลังประชดผมอยู่ต่างหาก

“โอโห... ผีอิจฉาออกเลยกู” ไอ้ชินเป็นคนแรกที่เงยหน้าขึ้นมาก่อน มันส่ายหน้ารัวให้ผม ก่อนจะหันไปตบหัวไอ้เซียนต่อให้อีกเป็นหนที่สอง

เพียะ!

“ไอ้สัส!” ไอ้เซียนเงยหน้าขึ้นมาแทบจะทันทีที่ถูกไอ้ชินตบ “กูยิ่งโง่ๆ อยู่ มึงก็สงเคราะห์กูดีเหลือเกินเนอะ”

“ปลื้ม... มึงอยู่ไหนวะ ออกมาข้างหน้าหน่อย!” เสียงพี่เอกที่ตะโกนเรียกชื่อผมผ่านไมโครโฟน ทำให้ทั้งผมและไอ้เพื่อนซี้ทั้งสองคนหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว

ผมยกมือขึ้นและขานรับทันที “อยู่นี่ครับพี่!” ก่อนจะลุกจากเก้าอี้และวิ่งออกไปด้านหน้า

“นี่ไอ้ปลื้ม! เฮดว้ากคนต่อไป” พี่เอกแนะนำผมให้เพื่อนๆ ได้รู้จัก “ต่อไปพวกมึงต้องทำงานกันเป็นทีม ดูแลน้องๆ ปีหนึ่ง รับฟังและเสนอความคิดเห็นช่วยกัน ถ้าน้องคนไหนไม่เข้าเชียร์ พวกมึงก็ต้องเคารพสิทธิ์ในการตัดสินใจของน้อง ไม่ว่าน้องจะเอารุ่นหรือไม่เอา มันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ฉะนั้นกูหวังว่าพวกมึงจะทำหน้าที่ต่อจากนี้ให้ดีที่สุด... ได้มั้ยวะ?!”

“…” ทั้งห้องประชุมไม่มีใครขานตอบเลยสักคน

“กูถามไม่ได้ยินเหรอวะ!” พี่เอกเลยถามย้ำอีกครั้ง

“ได้ครับพี่!!!” ก่อนที่ทุกคนจะพร้อมใจกันตอบเสียงดังฟังชัด

นับตั้งแต่วันนี้ไป... ผมและเพื่อนๆ ก็ต้องรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่และหนักหนานี้แล้วสินะ

Plawan Talks.

วันแรกของการรับน้อง

08 : 14 น.

หลังจากผ่านพ้นวันหยุดปิดเทอมที่แสนจะน่าเบื่อไป ในที่สุดวันรับน้องก็ถูกกาลเวลาหมุนเปลี่ยนมาจนถึง ฉันเดินเข้าไปยังกลุ่มรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงด้านหน้าห้องประชุมขนาดใหญ่ พลางกวาดตามองบรรดานักศึกษาปีหนึ่งที่เดินสวนกันไปมาและวิ่งไปต่อแถวเพื่อเซ็นอะไรสักอย่าง

ฉันพาร่างที่เอื่อยเฉื่อยของตัวเองเดินเข้าไปยังจุดนั้น ก่อนจะโดนพี่ที่นั่งประจำโต๊ะอยู่ถามชื่อ

“น้องชื่ออะไรคะ สาขาไหนเอ่ย” พี่คนนี้เป็นผู้หญิง ยิ้มสวยมากเลย แถมหน้าตายังน่ารักอีกด้วย

“ปาริตา ทรัพย์อนันต์ วิศวกรรมการบินและอวกาศค่ะ” ฉันบอกชื่อของตัวเองออกไป ก่อนจะก้มลงสำรวจเสื้อผ้าบนร่างกายว่ามีตรงไหนไม่เรียบร้อยหรือเปล่า

เสื้อนักศึกษาขนาดพอดีตัว กระโปรงพลีทสีดำยาวถึงข้อเท้า รองเท้าผ้าใบสีขาว ผมซอยยาวประบ่าที่ถูกดัดเป็นลอนขนาดใหญ่แบบพอดี บนใบหน้าแต่งแต้มด้วยรองพื้นบางเบากับลิปสติกมันเท่านั้น อืม... ก็น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะ

“เดี๋ยวเซ็นตรงนี้เลยค่ะ” เธอยื่นเอกสารสีขาวที่มีรายชื่อของบรรดานักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์สาขาวิศวกรรมการบินและอวกาศมาให้ฉันเซ็นชื่อ แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังเซ็น เธอก็ถามชื่อเล่นฉันด้วย “ชื่อเล่นล่ะคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมองคนถามอีกครั้ง

“ปลาวาฬค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ขอคิดสร้อยให้เราแป๊บหนึ่งนะ” ว่าแล้วพี่ตรงหน้าก็นั่งคิดชื่อสร้อยให้ฉันอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะปิ๊งไอเดีย และหยิบป้ายชื่อขึ้นมาเตรียมเขียนชื่อสร้อยให้ฉัน “พี่คิดออกแล้ว”

“…”

หลังจากเขียนชื่อสร้อยให้ฉันเสร็จ พี่ผู้หญิงตรงหน้าก็ยื่นป้ายชื่อมาให้ฉัน พร้อมกับกำชับด้วยเสียงหนักแน่นจริงจังว่า “อย่าทำป้ายชื่อขาดหรือหายนะ”

ฉันพยักหน้าพร้อมกับรับป้ายชื่อมาห้อยคอตัวเอง ก่อนจะเดินเรียงแถวตามเพื่อนๆ เข้าไปด้านในห้องประชุม