บทที่ 2-3-ไม่ทันตั้งตัว (3)

ในระหว่างที่นั่งทำงานไป นึกหวนถึงอดีตไป นิรมลก็รู้สึกหิว นึกขึ้นมาได้ว่าเธอซื้อนมกล่องใส่ตู้เย็นไว้ จึงเดินไปยังห้องอาหารของบริษัทที่อยู่ชั้นสอง เมื่อเดินออกจากห้องทำงานก็พบว่าตึกทั้งตึกเงียบมาก พนักงานส่วนใหญ่กลับบ้านกันเกือบหมดแล้ว เหลืออยู่ทำงานล่วงเวลาเพียงไม่กี่คน หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องอาหาร เธอเห็นแม่บ้านคนหนึ่งยืนหันหลังให้ตรงหน้าต่าง นึกแปลกใจที่เวลานี้ยังมีแม่บ้านทำงานอยู่

“ยังไม่กลับบ้านเหรอคะ”

นิรมลพูดทักทายตามปกติ เดินตรงไปที่ตู้เย็นเพื่อค้นหานมกล่องจนเจอ หญิงสาวกำลังเดินมานั่งที่โต๊ะอาหาร นึกเอะใจที่แม่บ้านคนนี้ยืนนิ่งผิดปกติ เธอกำลังจะถามอีกครั้งก็ได้ยินเสียงดังมาจากด้านนอก เสียงรองเท้ากระทบกับพื้นกระเบื้องและเสียงคุยกันดังก้อง

“เมื่อวานแกเห็นหรือเปล่าละ ฉันเห็นแกออกไปกินข้าวนี่นา”

“จะบ้าเหรอ...ใครที่ไหนจะเดินไปดูศพแล้วกินข้าวกันล่ะ ขนาดไม่เห็นกับตา ฉันยังนึกสภาพออกเลยว่าเป็นไง”

ผู้ที่เดินเข้ามาใหม่สองคนอยู่แผนกประชาสัมพันธ์ ทั้งสองคนเดินไปที่ตู้เย็นแล้วหยิบของออกมา นิรมลมองตาม ทั้งคู่สะพายกระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน น่าจะซื้อของแล้วนำมาแช่ตู้เย็นไว้ ทั้งคู่ยังคงสนทนากันต่อ ไม่ได้สนใจว่ายังมีใครอีกคนอยู่ในห้องนั้น

“คนที่ตายชื่ออะไรนะ แกรู้ไหมอะ แล้วบริษัทจะไปเป็นเจ้าภาพให้เมื่อไหร่นะ”

“ถ้าจำไม่ผิด ชื่อแก้วตานะ ส่วนเรื่องเป็นเจ้าภาพงานศพ ฉันได้ยินหัวหน้าบอกว่าวันพฤหัสบดีนี้แหละ เห็นครอบครัวเขาบอกว่าศพตายโหง คงไม่เอาไว้นาน”

นิรมลนิ่งฟังที่ทั้งสองคนคุยกัน ในระหว่างที่ฟัง เธอหันไปมองแม่บ้านที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างอีกครั้ง เห็นว่ายังคงยืนนิ่งไม่ขยับ แล้วหนึ่งในสองคนก็เดินไปยังหน้าต่างตรงที่เธอเห็นว่ามีแม่บ้านยืนอยู่จนเกือบจะชน หญิงสาวกำลังจะร้องทัก แต่เหมือนว่ามีอะไรบางอย่างปิดปากไว้ไม่ให้เธอพูดออกมา

“แกว่าในห้องนี้มันมีกลิ่นเหม็นป่ะ วันพรุ่งนี้คงต้องบอกให้แม่บ้านมาทำความสะอาด ไม่รู้มีหนูหรืออะไรมาตายอยู่แถวนี้หรือเปล่า”

นิรมลยังคงนั่งนิ่ง เธอนั่งจ้องมองร่างแม่บ้านที่เหมือนรับรู้ว่ามีคนมองอยู่ แม่บ้านคนนั้นหันหน้ามาหานิรมล ราวกับรู้ว่าหญิงสาวมองเห็น แม่บ้านที่ชื่อแก้วตา...

ถ้าหันมาทั้งตัวหรือเห็นในสภาพปกติ นิรมลคงไม่ตกใจ แต่นี่...แก้วตากลับหันมาเฉพาะหัว ใบหน้าบิดเบี้ยวจนผิดรูป มีเลือดไหลทะลักออกมาทั้งทางตา จมูกและปาก และหญิงสาวยังได้ยินเสียงดังแว่วมาจากร่างนั้น เธอนั่งอึ้งกับสิ่งที่เห็นจนพูดไม่ออก อยากกรีดร้องออกมาแต่กลับไม่มีเสียง ใบหน้าซีดขาวจนเห็นได้ชัด เหงื่อเริ่มซึมออกมาทั้งๆ ที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนมากนัก  

“เธอ...เธอเห็นฉันใช่ไหม!?! ช่วยฉันด้วย ฉันมีเรื่องอยากให้เธอช่วย...”

“เธอ...เธอ...เป็นอะไรหรือเปล่า”

เพื่อนคนหนึ่งพูดกับนิรมล เมื่อสังเกตเห็นว่าหญิงสาวยังคงนั่งนิ่งเงียบจนผิดปกติ สายตาจ้องไปที่ข้างหน้าต่างราวกับว่ามองอะไรอยู่ เพื่อนอีกคนเดินมาข้างตัวนิรมล  เขย่าแขนเรียกอีกครั้ง

“นิวเป็นอะไร...นิว!”

นิรมลสะดุ้งตกใจ ใบหน้าขาวซีด เหงื่อเริ่มออกมากขึ้นเมื่อได้เห็นเต็มตาว่าร่างแม่บ้านที่เธอเห็นตอนแรกหายวับไปต่อหน้าต่อตา เธอลุกพรวดขึ้นมาจนเพื่อนร่วมงานทั้งสองคนพลอยตกใจไปด้วย

“ฉะ...ฉันไม่เป็นไร เมื่อกี้คงหิวน่ะ”

นิรมลพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าซีดเผือด มองหน้าเพื่อนที่มีสีหน้างุนงงสงสัย จนทั้งสองคนรู้สึกเป็นห่วงว่าหญิงสาวเป็นอะไรกันแน่!

“แน่ใจนะ แล้วเธอขับรถกลับไหวหรือเปล่า”

นิรมลพยายามฝืนยิ้มให้กับทั้งสองคน แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร

“ขอบใจพวกเธอมากนะ ฉันดีขึ้นแล้ว”

นิรมลรีบเดินกลับมาเก็บของที่ห้องทำงาน เธอเดินคิดมาตลอดทางว่าทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้กลายเป็นคนเห็นผีไปได้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นมาก่อน

นิรมลเดินมาขึ้นรถยนต์ ขับออกจากลานจอดรถโดยไม่รู้ตัวเลยว่าจะต้องผ่านจุดที่เกิดอุบัติเหตุ เธอขับรถออกมาหน้าบริษัท หันซ้ายหันขวามองรถก่อนจะออกจากซอย แล้วเธอก็ได้เห็นภาพแก้วตามายืนอยู่เกาะกลางถนนข้างเสาไฟฟ้าอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชุดแม่บ้านของเธอเปื้อนเลือดเต็มตัว คราวนี้นิรมลมองภาพตรงหน้าตาค้าง กรีดร้องเสียงลั่นรถยนต์

“กรี๊ดดด!!!”