Chapter 1

Jasmine’s POV

Walang nakakakilala sa katahimikan ng isang babaeng sawang-sawa sa kahirapan.

Sa bawat hakbang ko papasok sa Alzaro Tower, dama ko ang bigat ng mga matang nakasunod sa akin. Maaga pa, wala pang alas-nwebe, pero puno na ang lobby ng mga empleyadong mukhang may kanya-kanyang mundo.

Lahat sila nakaporma, naka make-up, naka-heels, nakalapel ang ID. Samantalang ako… naka-button-down na pastel blue blouse, slacks na hindi bago, at rubber shoes na kulay puti.

Hindi ako narito para makipagkumpitensya sa style.

Wala ako sa posisyon para mapansin, at ayaw ko rin naman ng ganoon.

Ang kailangan ko lang… trabaho.

Pero kahit ilang ulit kong sabihin sa sarili,

ko na hindi ko mapigilan ang kaba na kumakabog sa dibdib ko habang papalapit sa HR office.

Second day. Round two.

“Ma’am,” bati ng receptionist. Mas magalang na ngayon. Mukhang nag-briefing na sila tungkol sa “walk-in drama” kahapon.

“May schedule po kayo today for screening and panel interview,” sabi nito. “Kindly wait po doon sa conference room.”

Tahimik siyang tumango. Wala siyang sinabi, wala ring ngiti. Wala siyang lakas para sa small talk. Ang iniisip lang niya: ang kapatid niyang may lagnat sa bahay, ang overdue na kuryente, at ang nanay niyang matagal nang kailangan ng maintenance meds pero hindi na-afford.

Ngayon lang. Ngayon lang ako pwedeng magkamali.

Pag-upo ko sa maliit na conference room, lumingon siya sa salamin sa dingding. Normal na tingin sa iba, pero para sa kanya, alam niyang one-way mirror ‘yan. Malamang, may nakatitig sa akin sa kabilang side.

Siguro si Alexander Thompson.

Napangiwi ako. Ang lalaking akala mo ay may hawak ng oras ng lahat. Akala mo, Diyos.

At kahit hindi niya aminin, nanginginig pa rin ang laman niya sa huling palitan nila ng salita kahapon. Hindi dahil natakot siya. Dahil sa inis. Dahil sa kapal ng mukha nito. Dahil sa yabang.

Pero may parte ring naintriga siya. Dahil sa gitna ng lamig ng boses niya, sa tikas ng tindig at tindi ng titig, may kung anong bitak. Parang hindi buo ang lalaking iyon, kahit ayaw niyang aminin.

“Ms. Ramirez?”

Nag-angat siya ng tingin. Tatlong panelist. Dalawa sa HR. Isa, pamilyar Executive Assistant ni Alexander.

Matipid siyang ngumiti, nagpakilala, diretso sa punto. Sagot sa tanong, walang paligoy-ligoy.

“Bakit niyo gustong pumasok sa corporate world pagkatapos ng ilang taong NGO work?”

“Dahil kailangan ko ng trabahong may long-term stability. Pero higit pa doon, gusto kong iangat ang mga adbokasiya na sinimulan ko. At naniniwala akong kung may isang kompanyang may kapasidad para gumawa ng malaking pagbabago, ito ‘yun.”

“May nagsabi po sa akin, delikado raw ang mundo ng CEO. Lalo na si Mr. Thompson. Hindi raw siya basta nagtitiwala.”

Napangiti siya, bahagyang sarkastiko. “Hindi naman po ako pumasok dito para maghanap ng kaibigan. Basta may malinaw na purpose, may resulta, at may respeto sa bawat tungkulin, hindi ako umaatras.”

Tahimik ang panel. Tinitigan siya ng assistant ni Alexander, bago tumango.

“Noted, Ms. Ramirez. We’ll forward your file.”

Paglabas ko ng opisina, hindi agad ako umalis. Umupo muna ako sa isang isang upuan sa espasyong bihirang mapansin ng karamihan.

Doon ako huminga.

Hindi dahil kampante siya sa sagot niya.

Pero dahil sa ilang minuto lang… naramdaman niya

Hindi siya ginawang invisible.

At kahit hindi pa siya natatanggap, kahit hindi niya alam kung may pag-asa pa siyang mapili sa dami ng mas magara ang resume, naramdaman niya guna ipaglaban niya ang sarili niya.

Hindi ako tinulungan ng connection. Wala akong backer. Pero nakapasok ako sa opisina ng lalaking akala mo sinasamba ng lahat.

Two days passed so quickly.

Isang text. Isang tawag.

Interview with the Chairman himself.

At nang muli siyang bumalik sa Alzaro Tower, sa mas pribadong silid na may floor-to-ceiling windows at art piece na hindi niya mabigkas ang pangalan, naroon siya.

Alexander Thompson.

Nakatayo. Nakasuit. Nakapamewang habang nakatalikod sa kanya.

“Ms. Ramirez,” anito, hindi lumilingon. “Bakit ikaw?”

Hindi siya nagpakumbaba. Hindi rin nagyabang.

“Dahil hindi ako madaling bumigay. Hindi rin ako madaling bulagin ng pera. Kung gusto niyo ng puppet, hindi ako ‘yon. Pero kung gusto niyo ng someone na may tunay na malasakit, may integridad, at may paninindigan kahit kanino, iyon ako.”

Tahimik si Alexander.

Paglingon ko, doon ko siya napansin ang lungkot sa likod ng malamig niyang mata.

Para bang kahit ilang bilyon pa ang hawak nito, may bahagi pa ring laging pagod. Laging kulang.