LOGINKamusta kayo dito?
Lihim akong napangiti nang napakalapad. Gusto kong isigaw sa kanila na, 'Yes, maglaway kayo! Pero hindi niyo siya pwedeng hingan ng number dahil ginawa siya sa laboratoryo para sa akin!'Humawak ako nang mahigpit sa matigas at nakabaluktot na braso ni Mr. Robot. Ramdam na ramdam ko ang tensyon sa mga kalamnan niya. Ang kaniyang core niya— na mas gusto kong sabihin, puso niya— ay nagsisimula na namang pumintig nang mabilis.“Target acquisition in progress,” bigla siyang nagsalita, ang boses niya ay napakababa, halos parang umuungol na halimaw.Tumingala ako. “Anong target? May nade-detect bang virus ang firewall mo?”“Too many... unknown elements. Potential threats. Stay close,” madiin niyang utos, ang kaniyang kamay ay mabilis na bumaba at pumulupot sa bewang ko.GASP!Napasinghap ako. Ang higpit ng hawak niya! Hinila niya ako palapit sa kaniya kaya ang tagiliran ko ay direktang nakadikit sa kaniyang matigas na hita at baywang. Bawat hakbang namin, nararamdaman ko ang perpektong synch
Kinabukasan, maaga akong nagising na may isang napakagandang ideya.Hanggang ngayon, ang mga tanging nakikita lang ni Mr. Robot ay ang apat na sulok ng Selverino Mansion, ang mga hardin nito, ang aking walk-in closet, at ang pader ng aking banyo.Bilang isang highly advanced Companion Robot na dinisenyo upang gayahin ang totoong emosyon at pakikipagkapwa-tao, kailangan niyang ma-expose sa outside world!Kailangan niyang makita kung paano gumalaw ang mga totoong tao para mas lalong maging flawless ang kaniyang mga galaw! At higit sa lahat... gusto kong ipagmalaki sa buong mundo ang napakagwapong boyfriend ko na ako mismo ang nag-design.“Mr. Robot! Initiating Mall Date Protocol!” masigla kong sigaw pagpasok ko sa kwarto matapos maligo.Nakatayo siya sa gilid ng bintana, nakaharap sa labas, at nag-o-obserba ng perimeter. Paglingon niya sa akin, suot pa rin niya ang gray sweatpants, ngunit wala siyang pang-itaas na damit kaya malayang nakabuyangyang ang kaniyang 8-pack abs at matipunong
Isip, Lara, isip.Ah!Biglang umilaw ang isang bombilya sa utak ko!Ang galing talaga ng Selverino Robotics! Siguro, bilang isang highly advanced Bodyguard Companion Robot, ni-link ng mga engineers ang database niya sa global crime network! Para mas maprotektahan niya ako, in-update nila ang system memory niya tungkol sa mga pinakamapanganib na organisasyon sa mundo tulad ng Diamante Syndicate! At nag-vo-voice log siya ngayon dahil nirerecord niya ang security status ng mansyon para ipadala sa cloud storage ni Daddy!“I need nothing else, being robot is perfect,” madiin pang dagdag ni Mr. Robot. “My owner, Lara is... completely unhinged. Do not touch her.”Ang puso ko ay biglang nag-somersault sa loob ng dibdib ko.My owner, Lara is... completely unhinged. Do not touch her.Oh my gosh! Pinoprotektahan niya ako! Pinoprotektahan ako ng system niya laban sa anumang imaginary digital threats na nade-detect ng AI niya!Gumagawa siya ng simulated scenarios kung saan nililigtas niya ako mula
Alas-tres ng madaling araw.Kahit na nababalot ng napakakapal at napakalambot na goose-feather comforter ang buong katawan ko, unti-unti akong nagising dahil sa isang kakaibang pakiramdam. Ang lamig. Nawala ang matinding init na yumayakap sa akin mula pa kanina.Kinapa ng kanang kamay ko ang espasyo sa tabi ko.Wala. Bakante.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, kinukusot ang mga ito habang nag-a-adjust sa dilim ng kwarto. Ang tanging liwanag na nagbibigay ng porma sa mga gamit ko ay ang manipis na sinag ng buwan na tumatagos mula sa siwang ng aking mabibigat na silk curtains.“Mr. Robot?” inaantok kong tawag. Ang boses ko ay paos at halos ibulong ko na lang.Walang sumagot.Bumangon ako at nagpalinga-linga. Wala siya sa ibabaw ng kama. Wala rin siya sa gilid ng sofa. Nawawala ang paborito kong companion robot! Nawawala ang nag-iisang body pillow ko!Kumunot ang noo ko. Ano kaya ang nangyari? Baka nag-low battery siya at awtomatikong naghanap ng charging port sa paligid ng ma
Nawalan ako ng balanse. Ang dalawa kong paa ay biglang tumilapon pataas. Ang mundo ay umikot sa paningin ko habang ang katawan ko ay mabilis na bumabagsak pabalik, ang ulo ko ay deretso sa matigas at matalim na gilid ng marble bathtub!Sa isang kisapmata, nakita kong nagbago ang mukha ni Mr. Robot.Ang kaniyang mga mata ay nanlaki.ISANG IGLAP.Bago pa man tumama ang likod ng ulo ko sa matigas na marmol, naramdaman ko ang dalawang malalaki, maiinit, at napakatitigas na mga braso na humapit sa aking baywang.BLAG!Sinalo niya ako sa gitna ng ere. Sa lakas ng momentum, napahiga siya sa madulas na sahig habang ako ay bagsak na bagsak sa ibabaw ng kaniyang malapad at matipunong dibdib.KASABAY NOON—ang nabitawang hose ay bumagsak sa sahig at nagsimulang magwala na parang isang galit na ahas!PSSSSHHHHHHH!Ang high-pressure water hose ay umikot-ikot sa sahig, nagwisik ng napakalakas at tuluy-tuloy na tubig paitaas, bumabagsak sa amin na parang isang malakas na bagyo sa loob ng banyo!Napata
“Tubig...” garalgal niyang bulong, ang kaniyang boses ay napakalalim at tila pinipiga mula sa kaniyang lalamunan.Natigilan ako. “Oh wow! Pati 'yung vocal cord response mo sa anghang, na-program! Nagiging hoarse ang boses mo kapag irritated ang lalamunan! Pero wait lang, hu...huwag muna!” mabilis kong pigil sa kaniya, iniurong nang bahagya ang pitsel ng malamig na tubig palayo sa kaniya.“Gusto ko munang i-measure kung gaano kabilis mag-stabilize ang internal temperature mo without liquid assistance. Wait lang, kukunin ko ang tablet ko para mai-record ko ang biometrics mo!”Ngunit bago pa ako makatalikod, naramdaman ko ang isang mainit at mahigpit na pagkakahawak sa aking pulso.Napasinghap ako.Tumingin ako sa kamay na nakahawak sa akin, at pagkatapos ay umakyat ang paningin ko sa kaniyang mukha. Nakatayo na ngayon si Mr. Robot. Ang kaniyang matangkad at malapad na pigura ay nag-o-overshadow sa akin. Ang kaniyang mga mata ay hindi na blangko—nag-aapoy ang mga ito, puno ng matinding in
APAT NA TAON ANG LUMIPAS.LEONREI FERUZZI’S POV“Daddy, no! I don’t want that! It looks like plastic!”Napabuntong-hininga ako habang hinihilot ang sentido ko. Nasa loob kami ng custom-made na bulletproof black Maybach, binabagtas ang trapikong kalsada ng Maynila.Sa labas, ako ang kinatatakutang p
“M-Ma... nasaan ang baby?” bungad ko.Tumayo ang foster mother ko. Wala man lang reaksyon sa mukha. May kinuha siyang isang maliit na kumot na may bahid ng dugo, at inabot iyon sa akin. Walang galaw. Walang tunog.“P-Patay na,” malamig na sabi niya. “Mahina raw ang baga. Binalot na namin para maipa
ROSELEI RIVAMONTE’S POVMasakit.Iyon ang unang pumasok sa isip ko nang unti-unting magising ang diwa ko.Parang binugbog ang buong katawan ko. Dumilat ako at sinalubong ang manipis na sinag ng araw mula sa basag na bintana ng abandonadong kwarto.Gumalaw ako at naramdaman ko ang isang mabigat na b
ROSELEI RIVAMONTE’S POV“Maniiiii”“Mani! Bili na kayo ng mani! May adobo, may sili, may matamis!” sigaw ko sa hangin kahit wala namang masyadong dumadaan.Masakit ang ulo ko, pagod ang katawan, at amoy alak ang hininga ko.Pero heto ako ngayon, naglalakad pa rin sa madilim at malamig na kalsada ng







