Chapter 2: Needed But Not Loved

Titig na titig si Elise sa bintana ng hotel sa karating bayan ng San Gabriel kung saan dumiretso ang dalaga matapos siyang hindi siputin ni Calvin sa kanilang kasal.

Umaga na. Lumipas na ang bagyo at sumikat na ang haring araw. Subalit ganoon pa rin ang pakiramdam niya, namamanhid, nagsisisi, nasasaktan.

Hindi niya matandaan kung nakatulog siya nang nagdaang gabi. Ang alam lang niya, tila lumulutang pa rin ang isip niya hanggang sa mga sandaling iyon.

Hindi pa rin niya lubos akalain na magagawa ni Calvin sa kanya ang ganoon. Na mas pipiliin nitong mapahiya siya nang lubusan basta madaluhan lang nito ang kababata nito.

Kung sabagay, ano pa bang bago roon? Calvin will always go out of his way for Juliette. Maging si Arnaldo na ama ng kasintahan, ganoon din. Walang ibang bukambibig ang matandang lalaki kundi si Juliette, ang mga gusto nito, ang mga ginagawa nito at kung ano-ano pang tungkol sa babae.

Noon, bale wala lang kay Elize ang mga bagay na ‘yon. Iniisip na lang niya na baka sadyang natutuwa si Arnaldo kay Juliette. Subalit ngayon, naiintindihan na niya. Those frequent conversations about Juliette means something. Mas gusto ni Arnaldo si Juliette para kay Calvin.

Lumipas na ang mga taon mula nang mapadpad siya sa Sta. Ignacia subalit ni hindi pa rin pala siya tanggap ni Arnaldo. Pinakikisamahan siya nito, yes. Civil ito kung makitungo sa kanya. Subalit, sa loob-loob nito, hindi pa rin siya ang gusto nito para sa anak nito.

Humugot ng malalim na hininga ang dalaga, pilit na pinigilan ang pagpatak ng luha. Iniisip niya ang mga naging sakripisyo niya para kay Calvin sa mga nagdaang taon. Nagkaroon ng lamat ang magandang samahan nila ng kanyang mga magulang at kapatid. She defied all of their family rules just to be with Calvin in Sta. Ignacia. Alam niyang nasaktan niya ang mga ito nang umalis siya ng Maynila. Maging ang kuya niya, halos itakwil siya nang sabihin niyang hindi na niya itutuloy ang mga gusto niyang gawin sa buhay. She thought she was making a sacrifice for love then—for Calvin.

Kaya lang… nagkamali siya. Hindi sakripisyo ang ginawa niya, sadya siyang nagpakatanga para sa isang lalaki na ngayon alam na niyang kahit kailan, hindi siya magagawang unahin.

Gising na siya sa katotohanan. Gising na gising na siya.

Pilit na umupo sa kama si Elize. Bukod sa nanakit niyang mata, mabigat din ang pakiramdam niya. Marahil sinisingil na siya ng lahat ng pagod  niya nang nagdaang araw. Ni hindi rin niya nagawang kumain kagabi, nawala sa isip niya.

Mula nang ihatid siya ng driver ng bridal car doon, iisa lang ang nasa isip niya, ang mapag-isa.

Mula sa bedside table, kinuha ng dalaga ang kanyang bag at inilabas doon ang kanyang cellphone. Kahapon pa iyon naka-off dahil ayaw niya muna nang may kausap.

Sunod-sunod na lumabas ang notications niya. Mula nang umalis siya ng Sta. Ignacia, tatlong beses lang tumawag si Calvin sa kanya. Nag-text din ito nang paulit-ulit, pinapadala sa ospital ang cheque book nito.

Isang utusan. Iyon lamang ang tingin ni Calvin sa kanya. Ngayong nahimasmasan na siya, napagtanto ng dalaga na ni minsan, hindi sila nagdate ng nobyo na sila lang. Madalas kasama nilang kumain sa labas si Juliette or kaya si Arnaldo. Kung hindi naman, mga tauhan sa firm.

They never really had moments for themselves. Kahit noong huling taon nila sa kolehiyo nang maging sila. They were always surrounded with other people. At noong nagtapat siya sa nararamdaman niya rito, parang naging ‘understood’ na lang din na gusto siya ni Calvin, dahil lagi siyang nakabuntot dito at hindi naman siya nito itinataboy.

Bago ito umuwi sa maunlad na siyudad ng Sta. Ignacia, ang sabi nito gusto nitong magtayo ng sarili nitong construction firm. Naniwala siya kakayanan nito kaya naman sumugal siya kay Calvin. She emptied her bank account and gave everything to him. Noong nag-uumpisa ito, nahirapan itong makakuha ng mga kliyente. Subalit dahil malawak ang kaalaman niya sa advertising, ginamit niya iyon upang magkaroon ng bentahe si Calvin sa mga potential clients nito.

Unti-unti, nakilala si Calvin bilang inhinyero. Lumago ang firm na itinatag nilang dalawa.  At si Elize, masaya siyang laging nasa tabi ng nobyo habang inaabot nito ang mga pangarap nito. Akala ng dalaga tuloy-tuloy na ang kaligayahan niya sa piling ni Calvin, lalo pa nang sabihan siya nitong planuhin na ang kasal nila. She was over the moon that day.

Akala niya, worth it ang lahat ng sakripisyo niya para kay Calvin. Na sa wakas, makukuha na rin niya ang happy ending sa pagmamahalan nila. Never did she know, that what she’ll get was the biggest heartbreak in her life on the day of their wedding.

Marahang nagpunas ng luha si Elize. Tapos na ang pagtatanga-tangahan niya. Kailangan na niyang tanggapin ang katotohanan na kahit minsan, hinding-hindi siya uunahin ni Calvin dahil hindi siya nito mahal. He just keeps her by his side because she was convenient. She was needed but never loved. Never love.

Niyuko ni Elize ang kanyang cellphone nang tumunog iyon. Naka-flash sa screen ang pangalan ng kanyang kaibigan na si Ivy.

“Ivy?” ani Elize nang sagutin ang tawag.

“El, thank God you picked up! Kahapon pa kita tinatawagan.  I heard the news about… about your private wedding with Calvin. Did he really—“

“Yes, Ivy. Hindi ako sinipot ni Calvin sa simbahan,” diretsong sagot ni Elize sa kaibigan.

She had known Ivy since high school They took the same course in advertising, Nangarap silang dalawa na magtatayo ng sarili nilang kumpanya after graduation kaya lang…  Ivy tried to keep in touch. Isa ito sana sa mga iimbitahan ni Elise sa kasal kaya lang, naunang napuno ng mga bisita ni Calvin ang guest list nila.

“I’m sorry to hear that, El. Alam ko nang manggagamit ‘yang si Calvin noon pa. How are you holding up?”

Kusang tumulo ang luha ni Elize. Her family had long forsaken her. Some of her friends she’d known way back, distanced themselves too. But Ivy stayed and now…

“El, I know you are hurting right now. Hindi mo pwedeng ipagsinungaling sa akin yan. Do you want me to fly over there right now?”

Hindi agad nakasagot pa si Elize, basta na lang sya humagulgol. “I-I’m in San Gabriel, Ivy. Ridgewood Hotel. Room #216.”

“Okay, wait for me. I’ll be there, okay?” ani Ivy, bago tinapos ang tawag.

Pagkatapos na pagkatapos ang tawag ni Ivy, muling nag-ring ang cellphone ni Elize. Si Calvin na ang tumatawag sa kanya. Subalit imbes na sagutin, ni-reject ng dalaga ang tawag at nilagay sa blocked contacts ang number ng nobyo.

Ayaw na niyang makausap pa si Calvin. Sapat na ang mga bagay na tiniis niya para dito sa nagdaang apat na taon. They are over.

Akmang tatayo na si Elize sa kama nang bigla siyang makaramdam ng hilo. Hindi rin niya alam subalit pakiramdam niya bigla siyang nilamig at nanginig. She tried turning off the AC but to no avail. She kept trembling. Tumindi na rin ang sakit ng kanyang ulo. Nang hawakan niya iyon, noon niya napansin na mainit siya. She’s running a high fever!

Pilit siyang naglakad patungo sa personal ref upang kumuha ng tubig. Subalit dahil nanghihina ang katawan, ilang hakbang lang ang nagawa ng dalaga bago siya tuluyang bumagsak sa sahig at nawalan ng malay.