Chapter 3: She's Leaving

Ang malakas na amoy ng antiseptic ang tuluyang nagpagising kay Elize. Nang magmulat siya, ang nag-aalalang mukha ni Ivy ang nabungaran ng dalaga.

“El, okay ka lang? Kumusta nang pakiramdam mo?” tanong ni Ivy.

Kumurap-kurap si Elize. “I-Ivy… p-paano ako… bakit ako n-nandito?”

Magaang hinaplos ni Ivy ang buhok ng kaibigan bago sumagot. “Pagdating ko sa hotel mo kanina, nasa sahig ka na at walang malay. I rushed you here. According sa bloodwork at x-ray mo, you have pneumonia and severe anemia. You are not in good shape, El. Kailan ka pa ganito? Bakit hindi ka man lang nagsabi?”

Hindi sumagot si Elize, umiwas lang ng tingin. Ni hindi man lang niya napapansin na pati pala ang sarili niyang katawan, sumusuko na rin. Sa nakalipas na tatlong taon mula nang umpisahan nila ang firm, siya lahat ang gumagawa ng lahat ng bagay na si Calvin sana ang nag-aasikaso. Siya ang naghahanda ng proposal presentation para sa mga prospected clients. Madalas pinaglalamayan niya ang mga iyon maging maayos lang ang presentation ni Calvin. Siya rin ang humaharap sa mga kliyeteng may reklamo at concerns. Hindi lang miminsan siyang nakarinig ng mura sa ibang projects ni Calvin na may palpak. Pero pilit niyang inaayos ang mga gusot na ‘yon, h’wag lang maistorbo si Calvin sa trabaho nito. Madalas, pati grocery sa bahay nina Calvin at Arnaldo siya rin ang gumagawa. Kahit na pagod siya. Kahit na busy rin siya.

Akala niya, gawain talaga ‘yon ng isang supportive girlfriend. Akala niya.

Those are the stupid things she did. All for Calvin. All for nothing.

“El, hindi kita sinisisi sa mga naging desisyon mo. But since everything has come to this, don’t you think it’s time to—“

“I’m leaving him, Ivy. Alam ko na ngayon na wala nang patutunguhan ang pagbubulag-bulagan kong ito. Kung alam ko lang na ganito ang kahihinatnan ng lahat, kung alam ko lang na…”

Hinawakan ni Ivy ang kamay ni Elize at marahan iyong pinisil. “Don’t be too hard on yourself, El. Lahat tayo nagkakamali. Isa pa, it’s never too late for you to start over. I’m still here. I am still your friend, willing to help you every step of the way.”

Tuluyan nang humikbi si Elize, niyakap ang kaibigan. Sa loob ng tatlong taon mula nang lumipat siya sa Sta. Ignacia, wala talaga siyang natagpuang kaibigan na gaya ni Ivy. Isang kaibigan na lagi siyang sasamahan sa kahit na anong hamon ng buhay—tagumpay man o kabiguan. Ngayon siya labis na nagsisisi kung bakit hindi siya nakinig sa mga payo nito noon.

“T-thank you, Ivy. I-I have no words,” ani Elize, lalong tumibay ang desisyon na magsimulang muli, malayo sa Sta. Ignacia. Malayo kay Calvin.

Sasagot pa sana si Ivy nang muling bumukas ang pinto ng private room kung saan naka-confine si Elize. Bumungad doon ang bulto ng mag-asawang Felicia at Eddie, ang mga magulang ni Elize.

Napasinghap ang dalaga, kusang bumitiw sa kaibigan, sandaling pinaglipat-lipat ang tingin kina Ivy at sa mga magulang. “M-Mommy, D-Daddy… paanong…”

“Ivy called us,” ani Felicia, marahang humakbang palapit kay Elize. “A-ang sabi niya k-kailangan mo na raw ng magulang ngayon. K-kailangan mo na raw kami n-ngayon. Kaya kami pumunta d-dito ng Daddy mo,” anang matandang babae sa garalgal na tinig, nangingilid ang luha.

Tuluyan nang humagulgol si Elize. “Oh Mom, I’m s-sorry… I’m so sorry,” anang dalaga, panay ang patak ng luha.

Hindi naman nag-aksaya ng oras ang mag-asawang Monteverde at niyakap ang kanilang unica hija na matagal na nawalay sa kanila.

“It’s okay, Elize. We are here now. Everything’s forgiven. We will take you home. We will start over,” ani Eddie, kinintalan ng masuyong halik sa noo ang kanyang mag-ina.

“Tapos na ang bangungot, anak. Pwede ka nang umuwi sa bahay,” dugtong pa ni Felicia, masuyong pinalis ang luha sa pisngi ni Elize. “Your Dad has already arranged a chopper to fly us back in Manila. Kung gusto mo, pwede na tayong umuwi ngayon din, as long as your doctor permits.”

“Wala kang dapat na isipin pa sa mga maiiwan mo dito. I can arrange someone to gather your stuff here and—“

“I’m selling my place, Dad. Gusto ko ring bawiin ang investment ko sa firm ni Calvin. Gusto kong i-donate ang perang ‘yon sa foundation. That’s where it’s supposed to be… for underprivileged children,” ani Elize, mas determinado na ang tinig. “Ayokong magkaroon ng anupamang ugnayan ang buhay ko kay Calvin o kaya sa Sta. Ignacia. I want to leave Sta. Ignacia as soon as possible.”

“I will ask Javi, kung pwede ka niyang irepresent sa liquidation process ng assets mo dito,” si Ivy. Ang tinutukoy nitong Javi ay ang kasintahan nitong abogado.

“Yes, hija. Please do that,” ani Eddie.

“I will talk to the doctor, right now,” sabi naman ni Felicia, muling hinaplos ang pisngi ng anak. “We will go home today. I promise,” anang matandang babae bago lumabas ng private room.

Hapon na nang tuluyang payagan ng doktor na makauwi ng Maynila si Elize. Hinintay ng mga doktor na bahagyang humupa ang kanyang lagnat bago siya hinayaang bumiyahe. At habang nasa helipad silang mag-anak, naghihintay sa chopper na magdadala sa kanila pabalik sa Maynila, nagri-replay sa utak ng dalaga ang naging buhay niya sa Sta. Ignacia sa nakalipas na tatlong taon. Looking back, she didn’t know why she regarded her life as ‘happy’ when she was living alone there. Malayo sa kanyang pamilya. Malayo sa mga tunay na nagmamahal sa kanya.

Moving to Sta. Ignacia was a mistake. And loving Calvin was the biggest mistake she ever did.

Akala niya, masaya na siyang manatili sa tabi ni Calvin, pagsilbihan ito, mahalin ito. Masaya siyang gawin ang lahat ng iyon dahil minsan niyang naging utang kay Calvin ang buhay niya nang iligtas siya nito sa rumaragasang sasakyan, isang gabi noong nasa kolehiyo pa sila. Akala niya, kapag ibinalik niya ang kabutihang iyon, mamahalin din siya nito nang lubos. Pero… mali siya. Hindi siya minahal at mamahalin ni Calvin kahit kailan.

And so she’s leaving. She will restart her life without him. Finally, without Calvin.