Kabanata 6

MAPAPANSIN ang kakaibang sigla sa mga ngiti nina Lola Regina at Lola Matilda nang makita kami ni Randy na magkasama. Hindi ba nila alam na si Irish ang girlfriend ni Randy?

"At nakarating na nga ang ating mga apo, Regina," masiglang sabi ni Lola Matilda sa aking abuela.

Pilit kong pinapasigla ang sariling ngiti sa dalawa. Regarding naman sa kasama ko ay as usual seryoso parin ang gwapong mukha.

Naupo kami sa sa silya na para sa amin ni Randy. Magkatabi kami at tila ba parang nakikiramdaman lamang sa isa't isa.

Ang totoo, hindi ako mahilig sa mga event pero dahil heto ang kinalakhan ko ay kailangang sanayin ang sarili.

"Eat," ani Randy sa akin.

May mga pagkain sa aming harapan kaya lang ay wala akong ganang kumain. "Hindi pa ako gutom," sagot ko kay Randy.

Pero dinampot ko ang tinidor para tikman ang chocolate cake na nasa aking harapan.

Ang mga Lola namin na busy sa pakikipag-usap sa ilang mga kakilala. Si Randy naman ay kasalukuyang kausap ang isa sa mga tulad din niyang businessman. Sa edad na bente tres ay gamay na niya ang pagpapatakbo ng kompanya. Isa sa mga hinahangaan ko sa kanya.

"Excuse me," sabi ko.

Dinampot ko ang table napkin at pinunasan ang aking bibig saka tumayo mula sa aking silya.

"Where are you going?" takang-tanong ni Randy sa akin.

"Ladies room," tipid kong sagot.

Hindi nakaligtas sa aking paningin ang tila nanantiya niyang mga titig na tila ba hindi naniniwala sa aking sinabi. But deep within, umaasa akong makumbinsi ko siya. Ang totoo, gusto ko lang makaalis dito malayo sa ingay at crowded na lugar.

"Sasamahan na kita," ani Randy sa akin dahilan upang ako'y magulat.

"Really?" hindi makapaniwalang sabi ko.

"Outside," mahina pero may diing sabi niya.

Napasulyap ako sa kanyang kausap at napansin ko ang panunudyo sa mga ngiti nito. Si Randy na naiiling lamang pero hindi ngumingiti at nanatiling seryoso.

Tumayo na rin si Randy mula sa kanyang silya saka muling napasulyap sa kausap saka nagpaalam dito.

"Let's go," aniya sa akin sa hindi parin ngumingiting awra.

Sanay na rin akong he looks distant and cold. Pero bakit sa iba ay hindi naman? Nakakainis din ang lalaking ito dahil mostly ang mga act of service style niya ay talaga namang nakaka-fall. Bilang ko lang siyang nakikitang ngumiti kapag ako ang kasama. Minsan naitanong ko sa sarili, hindi ba ako masayang kasama o maging kaibigan?

"Overthink?" Napaigtad ako nang marinig ang baritono niyang boses.

"I'm not," pagsisinungaling ko.

“Why are you pouting like you just remembered something annoying?”

Nakagat ko ang pang-ibabanglabi sa narinig mula sa kanya. Wala akong maapuhap na sasabihin. Masyado ba akong halata?

Awtomatikong inayos ko ang aking nguso saka mas binilisan na lamang ang paglalakad para makarating na kaagad sa ladies room kahit na sabihing hindi naman talaga doon ang punta ko kundi sa lugar kung saan may sariwang-hangin at tahimik. Malayo sa ingay at ka-plastikan.

"Ran..."

"I—Irish?" ani ko na medyo nauutal pa.

Nagulat ako nang marinig ang pamilyar na boses ni Irish na halatang nagtatampo kay Randy. Awtomatikong nagrigodon sa pagtibok ang aking puso. Paanong nakapasok siya sa mismong event?

Hindi nakaligtas sa aking paningin ang mga mata niyang tila may kakaibang mensahe na para bang nagbabanta ng panganib.

"Bakit hindi mo ako sinundo?" lambing ni Irish kay Randy saka balewalang nilampasan lang niya ako.

Naikuyom ko ang dalawang-kamao saka mas binilisan ang paglalakad at hinanap ang ladies room.

Sa malas ay nabangga ako sa isang bulto. Mabuti na lamang at maagap niya akong nahawakan dahil kung hindi ay baka bumagsak na ako sa bermuda grass.

"S—Salamat," sabi ko na hindi man lamang tumitingin sa taong naging hero ko sa sandaling tila parang dinurog ang aking puso.

"My pleasure," tanging narinig ko saka nagmamadaling kumalas sa pagkakahawak niya sa akin at nagmamadaling naglakad na ako. Hindi sa ladies room ang naging punta ko kundi kung saan ako dinala ng aking mga paa.

Nagulat ako nang mapansin kong narito ako sa isang lugar kung nasaan makikita ang napakagandang Gazebo. Kahit paano inaaliw ng magandang tanawin ang aking mga mata.

Nagpasya akong maupo habang nag-muni-muni. Bakit pa ba ako magtataka kung bakit at paano nakapasok si Irish? Of course, dahil kay Randy, hindi ba?

"You're crazy, she's Randy's girlfriend of course expected na naroon siya." Para lang akong tanga na kinakausap ang sarili.

Kaya lang nagulat ako nang marinig na may tumikhim. Napalingon ako sa kinaroroonan ng tikhim.

Nag-tama ang aming paningin ng isang matangkad, makisig, chinito, at hindi rin patatalo sa ka-gwapuhan ang naturang lalaki. Sa tingin ko ay ka edad lang siya ni Randy.

"Hi, sinundan kita rito I'm sorry kung naistorbo ko ang pag-iisa mo. I'm just concern about you. Pansin ko kasing tila wala ka sa sarili nang pumunta ka rito."

Really? Gano'n na ba talaga ako ka-desperada dahil sa nararamdaman kay Randy? Naawa ako sa sarili nang marinig ang sinabi ng lalaki.

"I'm Timothy Chiu, and you are the only granddaughter of Mrs. Janeiro," pagpapakilala niya sa akin. Pagdakay, naglakad palapit sa akin. Hindi naman ako nakaramdam ng panganib.

Nakatitig lang ako sa gwapong mukha ni Timothy. Nakangiting inilahad niya sa akin ang kanyang palad. "I'm happy to meet you, Ms. Janeiro."

"Nice meeting you too, Mr. Chiu," sabi ko na may tipid na ngiti sa mga labi saka tinanggap ang kanyang nakalahad na palad.

"If you don't mind, okay lang bang samahan kita rito?" tanong niya na may ngiti sa mga labi.

"Okay lang naman as long na mabait ka sa akin?" birong sabi ko.

"At least, naalis ng presensiya ko ang lungkot na nakikita ko sa mga mata mo kanina."

Saka ko lang naalala ang mga katagang binigkas ko kanina. Narinig kaya niya ang sinabi ko?

"I bet, may gusto ka kay Mr. Collins?"

Ang tanong sa aking isipan ay agad namang nasagot. "Since buking mo na naman ako. Yes, I have feelings for him na ako lang sana ang nakakaalam. Since, narito ka at saksi ka sa paghihirap ng aking puso ay dalawa na tayo."

Sumilay ang pait sa aking mga labi. Dahil sa matinding emosyon ay hindi ko napigilan na mapaluha. Inis na napa-mura ako sa sariling isipan. At talagang sa harapan pa ng ekstranghero ako naluha.