Kabanata 5

Naagaw ang aking pansin sa ilang mga larawan na nasa salas. Sumilay ang ngiti sa aking mga labi nang makita ang childhood memories ni Randy. Hindi ko akalaing ganito pala siya ka-cute no'ng baby pa ito.

Paano 'yan kung siya pala ang maghahatid sa akin sa venue? Kaya nga niya ako dinala rito sa kanila ay buong pagkakaalam namin ay dito ang venue iyon pala ay may main venue. Mas lalo lang yata akong masasaktan kapag nasa iisang kotse lang kaming tatlo.

Habang nakaupo sa couch ay naisipan kong buksan ang malaking flat screen TV. Kaya lang wala akong napiling palabas na entertaining panoorin.

Ang isipan ko ay nasa kina Irish at Randy. Ayoko rin namang tanungin si Randy regarding sa totoong relasyon nila ni Irish. About kay Irish naman ramdam kong hindi siya nagsasabi sa akin ng totoo. Ramdam ko kasing may something na kakaiba sa pagtrato niya sa akin simula ng kumalat na officially girlfriend na siya ni Randy without Randy's confirmation.

Kaya malakas ang kutob kong si Irish lang ang nagsasabing jowa siya ni Randy. Si Randy na limang taon ang tanda sa amin.

I'm already 18 while Randy is 23. Pumupunta lang sa school si Randy dahil siyempre sila ang may-ari ng naturang paaralan. Isa siya sa pinagkatiwalaan ng kanilang pamilya na pangalagaan ang naturang paaralan.

Ako na nag-aaral bilang 2nd year college sa kursong Business Administration sa paaralan na pagmamay-ari mismo ng mga Collins.

"Let's go?"

Hayan na naman ang biglang pagsikdo ng aking puso sa tuwing naririnig ang baritono niyang boses.

Napalingon ako sa kanyang gawi at talaga namang napaka-gwapo niya sa suot na navy blue suit. Siyempre, hindi ko pinahalata ang paghanga. I act like normal. But deep inside, kinikilig akong makita ang aking crush lalo na at kasama ko pa siya sa mismong bahay kung saan siya nakatira.

Tahimik na tumango lang ako sa kanya. Tumayo ako mula sa couch at sumunod sa kanya patungo sa garage kung nasaan ang kotse na sinakyan namin kanina.

"Alam mo na pala?" tanong ko.

"Oo, tumawag sa akin si Lola Matilda na nasa main venue raw sila."

"Buong akala ko pa naman dito sa mansion ang venue sa may garden gaya no'ng dati," sabi ko.

Pumasok na kami sa loob ng kotse niya. Siyempre nasa back seat ako dahil kailangan pa naming puntahan si Irish na jowa niya kuno which is my best friend. Ang sakit no? Pero okay lang sa akin. Siguro, heto talaga ang papel ko sa love story ng dalawa.

"Bakit nasa back seat ka?" takang-tanong ni Randy sa akin.

Siyempre nagulat ako. "H—Ha? Siyempre, saan mo naman paupuin si Irish?" nauutal kong tanong.

"Problema ba iyon?" sarkastikong sagot niya sa akin dahilan upang lumabas ako sa back seat at lumipat sa may front seat.

Kinakabahan ako na naupo sa front seat. Mabilis na inayos ko ang aking seat belt. Napuno ng katanungan ang aking isipan. Tama ba ako sa naiisip o guni-guni ko lang?

Ayoko rin namang tanungin si Randy dahil kapangahasan na rin iyon at masyadong personal. Sino ba ako para pakialaman ang personal niyang buhay, hindi ba?

Mayamaya ay binuhay na niya ang ignition saka namin binabagtas ang daan patungo sa venue?

"Sandali, akala ko ba isasama mo si Irish? Bakit diretso na tayo sa venue?" takang-tanong ko ulit.

"Teka, bakit ba ang dami mong tanong?" Mapapansin ang iritasyon sa kanyang boses.

Nag-away kaya ang dalawa? Paano kung dahil sa akin?

Napayuko ako saka mas pinili na lamang na tumahimik. Kilala ko na si Randy at kapag ganitong nag-suplado siya ibig sabihin ayaw niyang pag-usapan ang taong naging topic namin. Confirmed, mukhang may misunderstanding ang dalawa.

"I'm sorry," sagot ko na lamang.

Akala ko kasi susunduin niya si Irish. Hindi ba't sinabi niya iyon kanina sa akin? Hindi naman ako bingi para hindi iyon marinig.

Napansin kong biglang nag-ring ang aking cellphone. Kumunot ang aking noo, binuksan ko ang bag na dala at hinanap ang sariling cellphone. Nagulat ako nang makita ang pangalan ni Irish.

"T—Tumawag sa akin si Irish," sabi ko.

"Ignored her," hindi ngumingiting sagot niya sa akin. Magtatanong pa sana ako pero hindi na ako nangahas pa. Gaya ng sabi niya binalewala ko ang naturang tawag.

Sigurado akong magtataka si Irish at magagalit o 'di kaya'y maiinis naman siya sa akin. Hindi ko napigilan na magpakawala ng isang malalim na buntong-hininga.

"Sabihin mo nalang na naka-silent ang phone mo kaya hindi mo nasagot ang tawag niya kung sakaling magkita kayong muli or after this event," saad ni Randy sa akin.

"Alright," sagot ko.

Hindi naman nagtagal ay dumating na kami sa naturang event. At talagang maraming tao sa naturang lugar. Sumisigaw sa karangyaan na kinalakhan ko.

Ang gusto ko lang naman ay simpleng buhay pero salamat sa Dios at namulat ako sa ganitong buhay na kahit ano'ng gusto ko ay ibinibigay niya.

Hindi ako tulad ng iba na umaktong mayaman na maarte pa. Simple lang ako at kailanman ay hindi ko hinahamak ang mga taong mas mababa pa sa akin. Mas gusto ko pa nga silang kasama dahil sa likas na totoo at walang halong kaplastikan.

Sabay na bumaba kami ni Randy sa kotse. Nagulat ako nang inilagay niya ang aking kabilang kamay sa kanan niyang braso which is supposed to be ay si Irish dapat ang nasa pwesto ko. Muntik na akong mapasinghap ng maramdaman ang kabilang-braso niya na ngayo'y pasimpleng pumulupot sa aking maliit na bewang.

"Alam kong nagulat ka pero kailangan nating gawin ito para kay Lola Matilda at Lola Regina," bulong niya sa aking punong-tenga na nagbigay kakaibang kiliti sa akin.

Ano'ng ibig niyang sabihin? Na dahil lang sa mga abuela namin kaya niya ginagawa ito? Hindi ko maiwasan na maramdaman ang munting kirot sa sariling puso.

Napapikit ako sa ilang camera na nakatutok sa amin. Lihim akong nagpasalamat ng sa wakas ay tuluyan na rin kaming nakapasok sa loob.

Nanatili parin siyang nakaalalay sa akin which is talaga namang kaysarap sa pakiramdam, pero hindi nito magagamot ang kakaibang kirot na dulot ng sinabi niya sa akin kanina.

Reality hits me so bad.