MasukKabanata 59 Samantha's Point of View Napalingon ako sa kanya. Nanlaki ang mga mata ko. Pati si Joshua ay halatang hindi rin makapaniwala sa sinabi ng kaniyang ama. "Dad..." Tumawa si Joshua habang nakatingin sa akin. “Kukunin niyo si Samantha sa akin?” "Mamahalin ko siya at poprotektahan ko siya." Mas lalo akong hindi makapaniwala sa sinabi ni Gabriel mismo sa harapan ng kaniyang anak. "Hindi ko hahayaang bastusin mo siya." "Dad, what are you saying?" "I'm telling you the truth. Dahil hindi mo siya kayang mahalin at alagaan, pakakasalan ko si Samantha." Parang tumigil ang lahat. Maging ako ay hindi agad nakapagsalita. "Dad!" Halos mawalan ng boses si Joshua. "She's still my wife!" "Wrong." Diretsong tumingin si Gabriel sa kanya. "Ex-wife. Malapit nang matapos ang lahat ng koneksyon ninyo. At kapag nangyari iyon… ako na ang magiging asawa niya." "Dad! Wala kang karapatang gawin iyon!" "Talaga? At ikaw? May karapatan ka bang lokohin ang asawa mo? Wala kang karapatang magd
Kabanata 58 Samantha's Point of View Dahan-dahan kong inayos ang kurbata ni Gabriel. Nagusot iyon dahil sa nangyaring komprontasyon. Halata pa rin ang mabilis niyang paghinga. Mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng mga kamao niya. Marahan kong pinantay ang kurbata niya bago ko tinapik ang dibdib niya. "That's enough, Daddy Gab." Napatingin siya sa akin. May pagtataka sa mga mata niya. "Samantha…" Ngumiti ako nang bahagya. "Tama na." "Hindi pa." "Gabriel." "Hindi pa sapat." "Tingnan mo ako." Tahimik siyang tumingin sa akin. "Wala ka nang makukuhang magandang kinabukasan sa anak mo." Hindi siya agad nagsalita. "Hayaan mo na sila." "Samantha..." "Hindi sila worth it." "Pero narinig mo ang sinabi niya." "Narinig ko." "Narinig mong gusto niyang sirain ang pangalan mo." "I know." "Narinig mong gusto niyang palabasing ikaw ang nagtaksil." "I heard everything." "Lalong wala siyang karapatang patawarin." Hinawakan ko ang magkabilang braso niya. "Gabriel." "Calm down." "
Kabanata 57 Samantha's Point of View Uminit kaagad ang dugo ko sa mga narinig ko. Hindi ko alam kung paano pa nagagawa ni Joshua na magsinungaling nang ganoon kadali. Plano niyang palabasin na ako ang unang nagtaksil. Plano niyang sirain ang pangalan ko. Plano niyang linisin ang sarili niyang kasalanan gamit ang kasinungalingan. Samantalang siya itong nakabuntis kay Isabella. Siya itong nambabae! Siya itong sumira sa pagsasama namin! At ngayon, gusto niyang ako pa ang magmukhang masama? Napakuyom ang mga kamao ko. Nararamdaman kong mabilis ang tibok ng puso ko. Unti-unti akong naglakad palapit sa kanila. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Gusto ko siyang komprontahin. Gusto kong marinig niya mismo ang sasabihin ko. Ngunit bago pa ako tuluyang makalapit, may naunang kumilos. Mabilis na lumakad si Gabriel. Hindi siya nagsalita. Hindi siya nagbigay ng babala. Diretso niyang kinuwelyuhan si Joshua. "Argh!" Napaatras ang anak niya sa lakas ng paghila. Napatigil ang lahat
Kabanata 56 Samantha's Point of View Dumiretso kaagad kami sa kompanya ni Gabriel pagdating namin sa Pilipinas. Tahimik ang buong biyahe mula sa airport. Pareho kaming pagod dahil sa mahabang flight, pero pakiramdam ko ay hindi lang iyon ang dahilan kung bakit wala kaming masyadong pinag-uusapan. Pareho kaming may iniisip. Paminsan-minsan ay sumusulyap ako kay Gabriel habang nagmamaneho siya. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa manibela. Diretso lang ang tingin niya sa kalsada. Halos wala akong makitang emosyon sa mukha niya. Napabuntong-hininga ako. "You're quiet," sabi niya nang hindi inaalis ang tingin sa daan. "I can say the same thing." "I'm driving." "That's not an excuse." Bahagya siyang ngumiti. "So? What's on your mind?" "Honestly?" "Always." "Kinakabahan ako." "Bakit?" "Hindi ko alam kung anong sasalubong sa atin." "Tungkol kay Joshua?" Tumango ako. "Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko kapag nakita ko siya." "Natatakot ka ba?" Hindi ako agad sumagot.
Kabanata 55 Samantha's Point of View Ngumisi lang si Gabriel bago marahang hinawakan ang kamay ko. Mahigpit na pumulupot ang mga daliri niya sa mga daliri ko habang inaayos ang pagkakahawak ko sa baril. "I'm just a businessman managing all of my businesses, sweetheart," kalmado niyang sagot. "Wala akong kinalaman sa mafia o sa underworld." Napataas ang kilay ko. "Talaga lang? Kung ordinaryong businessman ka lang, bakit parang lahat ng tauhan mo marunong humawak ng baril? Tapos ang dami mo pang kaaway." Mahina siyang natawa. "Business." "Business lang?" Tumango siya. "Kapag malaki ang negosyo mo, hindi mawawala ang mga taong naiinggit, naninira, at gustong pabagsakin ka. Kaya kailangan kong matutong protektahan ang sarili ko." "Gabriel..." "Hindi lang ang sarili ko." Seryoso siyang tumingin sa akin. "Pati ikaw." Hindi ako agad nakapagsalita. "Kaya gusto kong matuto ka ring humawak ng baril." "Bakit?" "Para kapag wala ako sa tabi mo, kaya mong ipagtanggol ang sarili mo."
Kabanata 54 Samantha's Point of View Niyaya ako ni Gabriel na samahan siyang bumili ng mga baril bago kami bumiyahe pabalik sa Pilipinas. Sinabi niya na may kailangan siyang bilhin para sa kanyang seguridad pagdating namin sa bansa. Hindi ko alam kung bakit kailangan niya ng maraming baril, ngunit hindi na ako nagtanong pa. Alam kong may mga kaaway siya. Alam kong may mga taong gustong saktan siya. At alam kong kailangan niyang protektahan ang sarili niya. Pumunta kami sa isang firing range na pagmamay-ari ng isang kaibigan niya. Ang lugar ay malawak at tahimik. Ang mga pader ay makapal at matibay. Ang mga target ay nakalagay sa malayo. Ang hangin ay may amoy ng pulbura at bakal. Matapos niyang bayaran ang mga baril na binili niya, isa-isang binuksan ni Gabriel ang mga kahon. Ang mga baril ay bagong-bago at kumikinang sa ilalim ng ilaw. Ang mga ito ay iba't ibang klase—mga pistola, mga riple, at mga baril na hindi ko alam ang pangalan. Ang bawat isa ay may sariling timbang at sukat
Nasa biyahe na sila Rico nang nag-vibrate ang phone niya. Sinulyapan niya ang screen habang isang kamay ang nasa manibela. Nakatanggap siya ng unknown message galing sa unknown number. Binuksan niya ang unang message at nakita ang larawan. Nasa malaking kulungan ang tigreng si Ilya. Nakahiga ito
Mahigpit na hinawakan ni Rico ang mga pulso ni Jane. Inalis niya ang mga kamay nito sa mukha niya at marahang itinulak palayo. Hindi malakas, pero sapat para magkaroon ng distansya sa pagitan nila. “You’ll never be her,” malamig na sabi ni Rico. Diretso. Walang pag-aalinlangan. “Vera is Vera.” Tini
Lumapit ang dalawang lalaki at pumwesto sa pagitan niya at ng pinto. Nakakrus ang mga braso. Walang emosyon ang mga mukha. Hindi siya makakalabas. Hindi ngayon. Hindi kailanman. Tumingin si Vera sa kanila. Tapos kay Riley. Tapos sa bintana. Masyadong mataas. Masyadong maliit. Hindi siya magkakasya.
Nakipagkita si Jane kay Riley dahil gusto niyang makipag-deal dito. Ang meeting place ay isang lumang warehouse sa gilid ng lungsod. Parehas ng lugar kung saan pinagtanong ni Rico ang driver. Pero iba ito. Ito ang hideout ni Riley. Isang lugar kung saan siya nananatili simula nang malamang hinahana







