LOGINStay tuned. Kung nagustuhan po ninyo ang story, pwede kayong mag-iwan ng mga komento, gem votes, at i-rate po ang mismong libro. Salamat!
Ininda ni Rico ang sakit.Pinilit niyang labanan iyon. Ang naglalagablab na sakit sa tiyan niya. Ang panghihina ng mga binti niya. Ang unti-unting paglabo ng isip niya. Kailangan niyang magpatuloy. Kailangan niyang lumaban. Kailangan niyang tapusin ito.“No,” sabi niya. Mahina ang boses niya. Pero matigas. “Hanapin n’yo si Riley! Isa lang ang mabubuhay sa amin!” sigaw niya nang mapansing wala na si Riley sa paligid dahil naging abala ang tauhan niya sa pag-check kung ayos lang ba siya.Tumingin siya sa mga tauhan niya. Sa mga mukha nila. Sa mga mata nilang puno ng pag-aalala.“Hanapin n’yo siya!”Muli siyang napahiga at napaungol sa sakit.Sobra na ang pagod ng katawan ni Rico. Bumigay siya at muling bumagsak sa sahig. Kumalabog ang ulo niya sa sementado. Pumikit siya habang umiikot ang paligid niya. Palakas nang palabo ang mga tunog sa pandinig niya.Halos gumapang na si Rico papunta kay Ilya nang makita niyang nagmulat ito ng mga mata, pero halatang hirap na hirap na itong huminga.
Dumikit ang daliri niya sa gatilyo at saka biglang bumukas nang malakas ang pinto.The sound of the door slamming against the wall echoed through the warehouse. It was loud. Sudden. Violent. Riley's finger was on the trigger. He was one second away from pulling it. One second away from ending Vera's life. One second away from making Rico's death mean nothing. But that one second never came.Sunod-sunod na pumasok sa loob ang mga tauhan ni Rico.Pumasok sila sa pintuan na parang tubig mula sa sirang dam. Dumadagundong ang mga bota nila sa sementadong sahig habang nakataas ang mga baril. Nakatutok ang mga mata nila kay Riley. Kay Vera. Sa walang buhay na katawan ni Rico sa sahig.Ni hindi man lang namalayan ni Riley na isa-isang tahimik na pinatay ang mga tauhan niyang nakabantay sa paligid.Nakalatag sa sahig ang mga tauhan niya. Lahat sila. Anim na bangkay. Anim na lawa ng dugo. Anim na lalaking hindi na muling magigising. Tahimik silang pinatay. Malinis. Propesyonal. Kumilos ang mga
Sa kabilang banda, kinakabahan ang mga tauhan ni Rico dahil mahigit kalahating oras na silang naghihintay hindi kalayuan sa warehouse, pero hindi pa rin lumalabas sina Rico at Vera.Marco looked at his watch. Thirty-five minutes. Thirty-five minutes since Rico walked into that building. Thirty-five minutes of silence. Thirty-five minutes of waiting.Narinig nila ang malakas na ungol ng tigre.The sound came through the walls of the warehouse. Loud. Painful. Desperate. Ilya was still alive. Still fighting. Still suffering.Mas lalo silang kinabahan.Kaya hinanda nila ang kanilang mga armas.They checked their guns. Their knives. Their vests. Everything was ready. Everything was loaded. Everything was safe.“Binigyan ni Sir Rico ng full scholarship ang anak ko,” sabi ng lider.Ang pangalan niya ay Mang Tony. Dalawampung taon na siyang nagtatrabaho para sa pamilya ni Rico. College na ngayon ang anak niya at engineering ang kursong kinukuha nito.Dahil kay Rico.Si Rico ang nagbayad ng la
“V-Vera, marry h-him…”“Huwag…” umiiyak na sabi ni Vera habang mabilis na umiiling. “Huwag mong sabihin ‘yan, Rico…”Her chest hurt. Sobrang sakit na parang may pumipiga sa puso niya. Seeing him like this—covered in blood, kneeling on the cold concrete floor, barely breathing—was destroying her.Pero nakangiti pa rin si Rico.Not because he was happy. But because he loved her. Because even now, kahit nasa bingit na siya ng kamatayan, ang iniisip pa rin niya ay ang kaligtasan nilang mag-ina.“If this is the only way…” hirap na hirap na sabi ni Rico. “then do it.”“No!” sigaw ni Vera.Her voice cracked. Basag na basag na iyon kaiiyak at kasisigaw, pero pinilit niya pa rin.“I won’t marry him!” umiiyak niyang sigaw. “Kahit mamatay pa ako, hindi na ako babalik sa kaniya!”Tumawa si Riley.The sound echoed inside the warehouse. Malamig. Nakakabaliw. Para bang natutuwa siyang nakikita silang parehong naghihirap.“Ang sweet ninyong dalawa,” nakangising sabi ni Riley habang nilalaro pa rin an
Kinuha ni Rico ang mga dokumento kay Riley at mabilis iyong pinirmahan.His hands were shaking. Patuloy pa ring tumutulo ang dugo mula sa binti niya papunta sa sahig. Namamaga ang mukha niya dahil sa mga sipa. Punit ang labi niya. Halos hindi na mabuksan ang isang mata niya. Pero tuloy pa rin siya sa pagpirma. Page after page. Line after line. Lumalapat ang pirma niya sa bawat dotted line. Pangalan niya. Legacy niya. Kumpanya niya. Lahat. Nawawala isa-isa.Ang tanging nasa isip ni Rico ay ang kaligtasan ni Ilya at ng mag-ina niya.Wala siyang pakialam sa pera. Wala siyang pakialam sa kompanya. Wala siyang pakialam sa kahit ano roon. Mga bagay lang iyon. Mga gusali, papeles, at numerong nasa bangko. Walang halaga ang lahat ng iyon kumpara kay Vera. Kumpara sa anak nila. Kumpara kay Ilya.Pinanood siya ni Riley habang pumipirma. Kumikinang ang mga mata nito. Punong-puno ng excitement at kasakiman. Matagal niya nang hinihintay ang sandaling ito. Ang makita si Rico na bumagsak. Ang makita
Sa kulungan naman ng tigreng si Ilya, may bomba rin sa loob. The cage was in the corner of the main room. Nasa loob si Ilya. Nakahiga ang tigre sa gilid. Gusot ang balahibo niya, basa at marumi. Half-open ang mga mata niya. Mabagal ang paghinga. May maliit na kahon na nakakabit sa bakal na rehas ng kulungan. Isang bomba. Mas maliit kumpara sa nasa tiyan ni Vera. Pero kasing delikado. May machine din na gagamitin para pahirapan ang tigre. The machine was connected to the cage by two wires. Nakadikit ang mga kable sa metal bars. Kapag pinaandar ang machine, iinit ang mga bakal. Magiging kuryente. Nakamamatay. They will electrocute the tiger. Ipinaliwanag iyon ni Riley kay Vera kanina. Ipinakita pa niya kung paano gumagana. Sandali lang niyang pinaandar. Sapat para maramdaman ni Ilya ang kuryente. Sapat para mapasigaw ang tigre. Aabusuhin nila ang alagang hayop ni Rico hanggang sa mamatay ito sa harap mismo niya. “I want him to watch,” sabi ni Riley. “Gusto kong makita niya kung pa
Paulit-ulit na napapamura si Dr. Vera Bradley nang tuluyan nang makaalis si Vera sa hallway.“Damn it,” bulong niya habang napapahawak sa noo.Hindi niya inaasahan ang nangyari. Hindi rin niya inaasahan ang huling sinabi ng babae.I'm Mrs. Garcia.Napalunok siya. “Impossible,” mahina niyang sabi sa
Masakit ang ulo ni Vera nang magising siya kinabukasan. Mabigat ang pakiramdam ng ulo niya habang dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata. Sandali siyang natigilan nang maramdaman niyang may yakap siyang katawan.Napalingon siya at nakita si Rico.Mahigpit ang yakap niya sa lalaki. Nakadikit pa an
Kinakabahan si Vera habang naglalakad siya sa tabi ni Rico papasok sa loob ng bahay ng mga magulang nito. Ramdam niya ang bigat ng bawat hakbang, hindi dahil sa suot niyang gown kundi dahil sa mga matang nakatutok sa kanila. Isang engrandeng gala ang nagaganap. Birthday ng lola ni Rico Garcia. Ang
Excited na umuwi si Vera sa bahay nila upang makita ang surprise na sinabi ni Rico kanina. Buong araw siyang hindi mapakali sa habang kasama ang mga kaibigan niya, paulit-ulit na tinitingnan ang oras sa relo niya. Kahit hindi niya aminin, may konting kaba at saya na magkahalong bumabalot sa dibdib n







