CHAPTER 7: Dinner

“Bagay ba sa’kin itong suot ko?” tanong ni Felize habang ipinapakita ang kanyang kasuotan kay Christopher, na abala sa pagsusuklay ng makintab nitong buhok at pag-aayos ng manipis na bigote sa ilalim ng ilong.

Tiningnan ni Christopher ang kanyang asawa mula ulo hanggang paa. Nakasuot si Felize ng puting blouse na may mahabang manggas at bahagyang transparent, ipinares sa mahabang itim na palda.

Ang mahaba niyang buhok ay nakapusod na parang bun, may banayad na ayos sa mukha at red na lipstick na hindi masyadong makapal.

Aminado si Christopher, kahit walang make-up ay maganda na si Felize. Kahit anong isuot ng babae ay bagay dito. Ganoon pa rin ang hitsura nito simula ng ikasal sila dalawang taon na ang nakakalipas.

Iyon ang dahilan kung bakit hinabol siya ni Christopher noon, handang makipagkompetensiya sa maraming lalaki. Sa huli, ito ang nanalo sa puso ni Felize at nakamit ang pagkabirhen ng dalagang iyon.

Malaki ang agwat ng edad nila, ngunit buong puso pa ring tinanggap ni Felize si Christopher, kahit ordinaryo lamang ang pamilya nito. Hindi rin nagbago ang trabaho ni Christopher—empleyado pa rin sa pribadong kumpanya.

“Sumagot ka naman. Bagay ba sa’kin itong suot ko?” ulit ni Felize, dahil nakatitig lang si Christopher sa kanya, tila nabighani.

“Maganda ka kahit ano pa ang suot mo. Mas maganda ka nga kung wala,” biro ni Christopher, walang ngiti o tawa, ngunit sapat para mamula si Felize.

“Ang galing mo talagang sumagot,” tugon niya habang nakangiti. “So ito na lang, ha? Hindi ba masyadong seksi? Transparent kasi.”

Umiling si Christopher. “Maganda ang katawan mo, bakit ka mahihiya? Napakasexy mo kaya. Kung pangit ang katawan mo, doon ka mahiya.”

“Hindi namansa ganoon. Natatakot lang akong magalit ka kung magsusuot ako ng masyadong revealing.”

“Hindi,” sagot ni Christopher nang walang pakialam, saka ipinagpatuloy ang pag-aayos ng bigote at balbas.

Samantala, naghanda na si Felize at isinuot ang high heels na regalo ng kanyang biyenan dalawang taon na ang nakalipas.

Dahil bihira siyang lumabas at dumalo sa mga handaan, maayos na nakaimbak sa aparador ang kanyang mga damit at sapatos.

Hindi niya alam kung bakit, pero ngayong gabi gusto niyang magmukhang bongga. Karaniwan, kahit sa kasalan ng mga kamag-anak ni Christopher, couple shirt lang ang suot nila.

“Tara na, Christopher. Handa na ako,” aya ni Felize habang lumalapit kay Christopher na abala pa rin sa bigote.

“Mauna ka na sa kotse. Tatae muna ako,” tugon ni Christopher sa kanya.

Kumunot ang noo ni Felize. “Hindi ba kanina pa diyan? Bakit ngayon mo lang naisipang tumae?”

“Ngayon ko lang naramdaman. Kanina sumasakit lang ang tiyan ko. Nakakahiya naman kung sa bahay ni Dominic pa ako tatae.”

“Sige na, tumae ka na. Maghihintay ako sa kotse.”

“Huwag mong kalimutang dalhin ang pasalubong ni Mama,” itinuro ni Christopher ang malaking kahon sa mesa.

May laman itong pagkaing iyong delicacy ng mga bicolano, ang probinsiya ng pamilya ni Christopher, na ipinadala ni Lucinda kanina.

“Maghihintay ako sa kotse,” sabi ni Felize matapos kunin ang kahon. Lumabas siya ng kuwarto habang pumasok si Christopher sa banyo.

Pagkaupo pa lang sa kotse, tumawag na ang kanyang biyenan.

“Paalis na po kami ni Christopher papunta sa bahay ni Doctor Dominic, Ma.”

“Oh, mabuti. Iyon lang ang itatanong ko. Mag-ingat kayo. Huwag kalimutang iparating ang pagbati ko sa kanya at sa asawa niya.”

“Opo, Ma. Sasabihin ko po.” At ibinaba na niya ang tawag.

Sa loob ng kotse, tiningnan ni Felize ang kanyang mukha sa salamin at napangiti, humahanga sa sariling ganda.

“Talaga bang mas maganda ako kaysa sa asawa ni Dominic?” bulong niya, sabik na makilala ang asawa ng dati niyang kaklase.

Wala pang sampung minuto, dumating si Christopher at sumakay sa kotse, umupo sa driver’s seat.

“May naiwan ba?” tanong ni Christopher, lumingon-lingon.

“Wala na. Nasa akin na lahat,” sagot ni Felize. “Ay oo, tumawag si mama kanina.”

“Ano’ng sabi?”

“Huwag daw kalimutang iparating ang pagbati niya para kay Doctor Dominic at sa asawa niya.”

“Ah, akala ko kung ano.” Inistart ni Christopher ang makina at umalis na sila ng bahay.

Buong biyahe, tahimik silang dalawa. Nakatuon si Christopher sa kalsada, habang si Felize ay abala sa pagtiyak na maayos ang kanyang ayos.

Hindi umabot ng isang oras, narating nila ang marangyang bahay ni Doctor Dominic.

Huminto si Christopher sa harap ng matayog na itim na gate upang tiyaking tama ang address.

“Dito ba talaga ang bahay ni Doctor Dominic?” tanong ni Felize, humahanga sa modernong disenyo ng bahay na kulay itim at puti.

“Oo. Tugma sa address na ibinigay ni Mama—itim at puti, numero bente-dos, nasa dulo,” sagot ni Christopher habang binabasa ang message.

Tumango si Felize. “Ibig sabihin tama nga. Ang laki, ang ganda,at ang bongga ng bahay nila.”

Napabuntong-hininga si Christopher. Muli na naman siyang nakaramdam ng pagkatalo—kahit sa pinsan.

Isa sa mga dahilan kung bakit ayaw niyang dumalo sa mga reunion: wala siyang maipagmamalaki kundi ang asawa.

Anak—wala siya!

“Baba na,” sabi ni Christopher habang tinatanggal ang seatbelt.

Tinanggal din ni Felize ang nakakabit niyang seatbelt. Umaasa pa ba siyang si Christopher ang magtatanggal? Kahit magdamag pa sila doon, hindi iyon mangyayari.

Sabay silang bumaba at iniwan ang kotse sa labas ng gate.

Hinaplos ni Christopher ang gate, hinanap ang door bell.

“Sino ang hinahanap niyo?” tanong ng guwardiyang sumilip mula sa gate.

“Si Doctor Dominic. Inimbita kami para sa dinner ngayon,” magiliw na sagot ni Felize.

“Ako po si Christopher, pinsan ni Dominic,” dagdag ni Christopher.

“Sandali lang po,” sabi ng guwardiya at binuksan ang gate.

“Sino ‘yan?” tanong ng isang taong nasa pintuan ng marangyang bahay.

“Mga bisita n’yo raw po, Ma’am. Pinsan daw po ni Sir Dominic, kasama ang asawa,” sagot ng guwardiya.

“Oh, si Christopher ba ‘yan? At si Felize?”Pumasok ang babae sa loob at tinawag ang asawa. “Dominic, dumating na ang mga bisita mo.”

Si Dominic, na nakatayo sa harap ng salaming kabinet malapit sa sala, ay inaayos ang puting polo habang bahagyang nakangiti sa sariling repleksyon.

“Maligayang pagdating sa bahay ko, Felize.” bulong niya.