LOGINZOREIGN'S POV:“Zoreign! Zoreign! Papasukin niyo kami! Nasaan na yang magaling na babaeng yan?!" saad ng isang babae na nag-eeskandalo sa labas ng gate.Abala ako sa pagdidilig ng halaman noong umaga na ‘yon nang biglang may nanggulo sa payapa at tahimik kong araw.Si Caius naman ay may mahalagang pinuntahan. Hindi na ako nag-abalang magtanong pa, dahil nagpapanggap lang naman kami bilang mag-asawa.Hinihingal at patakbong pumunta dito sa hardin si Fortress.Kaya napakunot-noo ako at huminto sa pagdidilig ng mga halaman."Anong problema? Ba’t parang nagmamadali ka?” saad ko, saka nilagay sa lapag ang pandilig."Eh ano kasi…" hinihingal na saad niya. “May nanggugulo sa labas ng gate. Hinahanap ka, ang sabi ay pamangkin ka raw niya. May kasama pa ngang isang babae na sa tingin ko’y anak niya." paliwanag niya.“Gano'n ba? Sige pupuntahan ko para tingnan." saad ako naglakad patungo sa labas ng mansyon. “Samahan na kita, baka mamaya kung anong gawin sayo ng dalawang yon." saad niya.Pagda
ZOREIGN'S POV:Kinalabit ko siya sa balikat, habang ginagamot ang mga sugat ko sa braso. “Uy! Marunong ka nang magdrama ha. Infairness, pwede kang makapasa bilang isang artista.” biro ko sa kanya.“Tsk! What the hell are you talking about? I’m dead serious, Zoreign Dominguez.” mapanganib na saad niya."Ay wow! May pa- mention ng kumpletong pangalan. Ano yan, checking of attendance?” sabay hagikgik ko.Dahilan para biglang idiniin niya ang bulak sa sugat ko. Kaya napaigik ako.“Aray ko naman! Dahan-dahan ka naman sa paglalagay ng betadine. Kung napipilitan ka lang dahil sa pagpapanggap natin, ako na lang ang gagawa. Tutal wala namang nakakakita sa atin." sabay kibit-balikat ko.Saka siya tumigil sa paggamot ng sugat ko at inangat ang mukha niya. Kitang-kita ang talim sa mga mata niya."Will you stop joking around? Dahil kung hindi, dadagdagan ko yang sakit na nararamdaman mo sa katawan." asik niya.“Oo na, kamahalan! Pero…Sa paanong klaseng paraan mo ba dadagdagan ang sakit na narara
ZOREIGN'S POV:“Uy! Nandito na pala ang mahal na prinsesa! Natupad ang pangarap niya. Siguro… Nilandi niya si sir Hawthorne, kaya pinakasalan!” mapang-uyam na saad ni Karen nang makita niya ako, pagpasok ko pa lang ng kusina.Habang ang demonyita ay nagkakape at nakaupo sa mesa. Kausap ang isa pang maid na kasabay niyang magkape.Hindi ko siya pinansin, dinaanan ko lang siya na parang isang hangin. Saka ako dumiretso kung saan ang coffee machine at nagsalang ng coffee bean. Sumandal ako sa L-shape kitchen counter, habang hinihintay na mapiga ito. Napatingin ako sa kinauupuan niya."Oops! Sorry not sorry." sabay tutop sa bibig niya, saka tumayo at naglakad papalapit sa akin. Saka niya ako tinitigan mula ulo hanggang paa na punung-puno ng pang-uuyam sa kanyang mga mata. Sumunod ang kanyang alipores saka ipinakrus ang mga braso at ngumisi ng nakakaloko.Tinapunan ko sila ng malamig na tingin. Hindi ako bumitaw sa pagtitigan naming dalawa.“Ano kayang gagawin ni ma’am Sienna kapag nalama
ZOREIGN'S POV:Paggising ko nang umaga na yon ay nagulat pa nga ako na katabi ko si Caius sa kama. Dahilan para mabilis na bumalikwas ako ng upo. Saka lang nag sink-in sa utak ko ang lahat.Oo nga pala, magkatabi na kaming natutulog sa kwarto niya. Oo nga pala, ako na si Mrs. Hawthorne.Dahilan para imulat niya ang namumungay niyang mga mata. Nagising siya dahil sa akin.“Hmmm… Morning, Mrs. Hawthorne.” sabay ngisi niya.Imbes na bumangon ay itinukod pa niya ang isang siko sa kama habang nakatagilid, paharap sa akin."Loving the view, hmmm…?" malokong saad niya.Imbes na magpadaig ay taas noo ko siyang hinarap. Gumapang ako papalapit sa kanya, saka hinaplos ng marahan ang matikas niyang dibdib.Wala kasing suot na pang-itaas ang mokong, kaya heto at lantad ang maganda niyang katawan. “Sobra! Kulang na lang ay kape para pang pares sa mga matitigas mong pandesal!" kunwari’y kinikilig na saad ko.Dahilan para tumaas-baba ang adam's apple niya. Naapektuhan ba siya sa mga haplos ko?Kalau
ZOREIGN'S POV:Paghinto ng eroplano sa Clark International Airport ay bumaba na kaming mga pasahero.Nilanghap ko ang hangin ng Pinas na may kasamang init na nanggagaling sa mainit na sikat ng araw. Saka tinanggal ang shades ko at napangiti.“Finally! Touch down, Philippines! Namiss ko ang bansang sinilangan ko." madramang saad ko na may kasama pang pagpunas ng luha.Feel na feel ko pa ang bawat katagang sinabi ko na para bang nasa pelikula ako.Saka ko naramdaman na sumunod sa akin si Caius. Nakita ko pa nga mula sa peripheral view ko na napakunot-noo siya. Para bang na-weirdo-han sa akin. Dahilan para balingan ko siya ng tingin."Oh! Ba’t ganyan ka kung makatingin sa akin? Para bang nakakita ka ng magandang multo.” sabay irap ko.“Tatlong araw lang tayo sa Copenhagen, hindi nagtagal ng isang taon. Tss!" saad niya saka ako iniwanan doon.Sumunod sa kanya ang mga body guards niya, habang tulak ang mga maleta namin na may lamang mga pasalubong.“Sandali! Hintayin mo ako, mahal ko!" pan
AUTHOR'S NOTE:Disclaimer: This is a work of fiction. I only did research on divorce and dual citizenship for the story, so some details may not accurately reflect actual laws, legal procedures, or requirements. Please don’t consider this story as a source of legal advice.— — —ZOREIGN'S POV:“Saan tayo pupunta?" tanong ko kay Caius habang nagbabyahe kami sakay ng inarkila niyang sasakyan."Copenhagen Parks & Gardens.” sagot niya habang nakatingin ng diretso sa harap namin."Ah okay…” saad ko.Hindi na ako nagtanong dahil wala rin naman akong alam sa lugar na ‘to. Magdudugo lang ang ilong at tenga ko sa pakikinig."Oo nga pala, bakit naisipan mo na dito tayo magpakasal kung pwede namang sa Pilipinas na lang. Edi sana, hindi ka gaanong gumastos. Kuripot ka pa naman.” sabay ismid ko."I have dual citizenship, here in Denmark and in the Philippines. Mas madali kung dito tayo magpapakasal dahil may divorce dito.” paliwanag niya.Namilog ang mga mata ko. Saka ko siya hinawakan sa braso at







