LOGIN
Nanginginig ang mga kamay ko habang pinagmamasdan ang buong silid. Madilim at tanging dim light sa apat na sulok ng silid ang tanging liwanag, naririnig ko ang mga mahihinang pag uusap ng mga lalaking nakamaskara ring katulad ko na naroon para i-bid ako. Lumakas ang kabog ng dibdib ko ng marinig kong magsalita ang host.
"Our last item: one night of virginity. The winner will be the first man to claim her," anunsyo ng host. Pilit kong tinatago ang takot sa dibdib ko ng mga sandaling ito, my eyes darting across the bidders. But they were all masked, faceless, anonymous. "Let's start at one million pesos," muling wika ng host. "Two million!" Kaagad na sabi ng lalaki sa likurang bahagi ng silid. "Three million!" sabi naman ng isa pa. "Five million!" Kontra naman ng isa. Nanlalaki ang mga mata ko habang naririnig kong pataas ng pataas ang halaga ko. Sino ang mga lalaking ito, at bakit gusto nila akong bilhin? Umabot sa sampung milyon ang halaga ko hanggang sa basagin ito ng isang lalaking may baritonong tinig. "Twenty million!" Tinig ng lalaki mula sa unahan, awtomatikong pumaling ang tingin ko sa lalaki. Nakasuot siya ng itim na maskara pero sa nakikita kong tindig at pananamit ng lalaki ay alam kong galing siya sa prominenteng pamilya. Lumukob ang katahimikan sa loob ng silid. Lahat ng mga mata ay nakatutok sa nakamaskarang lalaki sa harapan. Wala nang naglakas loob na tapatan pa ang halagang iyon. "Twenty million, going once... twenty million, one night of virginity. Sold!" Pahayag ng host. Ganon na lamang ang kabog ng dibdib ko. Twenty million. Sobra-sobra na halaga na iyon para sa pampagamot sa sakit ni inay. "The winner... is invited to meet backstage," sabi ng host habang nakatingin sa lalaking may mataas na bid. Bumaba ako sa stage, nakatitig ang aking mga mata sa nagwagi. Bahagya akong napapitlag ng makasalubong ko ng mga tingin ang misteryosong lalaki. Sino siya? Inalis ko ang tingin sa kanya at nagtuloy-tuloy akong naglakad patungo sa back stage. “Miss Blue Butterfly, sumunod ka sa assistant ko para dalhin ka sa silid, doon na kayo magkikita ng nanalong bidder, maghanda ka ng sarili mo,” sabi ng host sa akin. Tumango ako at sumunod sa lalaking assistant niya. Nang makapasok ako sa silid ay iniwanan din ako kaagad ng lalaking assistant, narinig ko pa na kinandado niya ang silid upang hindi ako makatakas kung sakaling magbabago ang isip ko. Pero buo ang loob ko ng mga oras na ito, naglakad ako papunta sa tapat ng malaking salamin at pinagmasdan ko ang aking sariling repleksyon. Sandali kong tinanggal ang suot kong asul na maskara na natatakpan lang ang itaas na bahagi ng aking mukha. I gazed at my reflection, taking in my own perfection – the sculpted eyebrows that needed no tweezing, the eyes a stormy gray, the small yet pert nose, the lips thin but painted red by nature, and the heart-shaped face that had turned many heads. Many had tried to win my heart, but family was my priority, and no one had captured my attention – until now. “Gagawin mo ito para sa iyong pamilya, Lena lalo na kay inay na kailangan ng operahan sa puso,” kausap ko sa sarili habang hinahaplos ang aking pisngi. ang inosenteng mukha ko na hindi magtatagal ay mawawala ang iniingatang puri. Wala ng atrasan ito. I’m here to sell my virginity to the highest bidder. Kung sino man ang lalaking makakapagbid sa akin sa mataas na halaga ang siyang karapat dapat sa pag angkin sa akin ng isang gabi. Oo, isang gabi lang ito at iyon ang napagkasunduan sa kontrata. Tutal ay sikreto ang lahat ng pagkakakilanlan ko, hindi ko dapat isipin ang dangal ko kung nakasalalay naman ang kaligtasan ni inay. “Para ito kay inay…” bulong ko. I smoothed the silky fabric of my blue strapless gandora dress, the hem whispering against the midpoint of my thighs, revealing a tantalizing stretch of leg. The fitted bodice hugged my curves, highlighting the subtle contours of my figure, while the delicate straps of my high heels added a touch of sophistication to my overall look. Ako nga pala si Milena Terilo, isang twenty three year old na dalaga, hindi ko nagawang makapagtapos ng kolehiyo dahil sa kahirapan kahit pa na mahilig akong mag aral, kung naipagpatuloy ko lang sana ang pagpapa aral ko sa aking sarili, siguro ay isa na akong chef sa isang kilalang restaurant o kung pinalad palad pa ay nakapagpatayo na ako ng sarili kong restaurant. Pero dahil isang hamak na tindera sa palengke ang aking ina at matador sa karnehan ang aking ama, at may pito pa akong nakababatang kapatid, pinasya kong tumulong na lang sa kanila. Ngayon ay nagtatrabaho ako bilang cook sa isang bar. Doon ko nga nalaman sa aking boss ang tungkol sa auction na ito. At dahil kailangan ko ng malaking pera ay sinunggaban ko na kaagad ang pagkakataong ito. Saan ako makakakuha ng ganong kalaking pera sa isang gabi lang? Kahit pa nakasalalay dito ang dignidad ko. Saglit kong pinagmasdan ang buong silid, maganda at elegante ang disenyo, kaakit akit sa paningin ko ang mga kulay pulang sedang kurtina gayundin ang kulay ng malaking kama na napapalibutan ng mga pulang talulot ng rosas, tila ba pinaghandaan ng maigi para sa gabing pagniniig. Napansin ko rin ang isang mamahaling wine at dalawang kopita sa ibabaw ng bedside table. “Kailangan kong uminom,” bulong ko. Baka sakaling makadagdag sa lakas ng loob ko sa gabing iyon. Binuksan ko ang bote ng wine at nagsalin sa kopita, kaagad kong nilagok ang laman. Gumuhit sa lalamunan ko ang pinaghalong pait at tamis ng inumin subalit nagustuhan ko iyon. Muli akong nagsalin at uminom. Nang makarinig ako ng mga kaluskos mula sa labas ng pinto ng silid ay binitawan ko ang kopita at kaagad kong inabot ang maskara, muli kong isinuot ito upang itago ang aking mukha. Nag umpisa na rin lumakas ang tibok ng puso ko pero pilit kong pinapakalma ang sarili sa pamamagitan ng pagbuga ng hangin. Naglakad ako malapit sa paanan ng kama at doon hihintayin ang lalaking aangkin sa akin. Kasabay ng pagbubukas ng pinto, humigit ako ng paghinga ng makita ang malaking bulto ng lalaki at nang magtama ang aming mga mata tuluyan ng nagwala ang puso ko. ‘Ah siguro dahil unang beses ko lang siya nakita at kinakabahan ako sa mga mangyayari, wala itong ibang ibig sabihin,’ sabi ko sa isip. Nagulantang ako nang marinig ko ang baritonong tinig niya. "Strip for me. Now. I want to see what I paid for.”Lena's POV The wedding march began. At sa bawat hakbang ko patungo sa altar, pakiramdam ko ay muli kong binabalikan ang buong buhay ko. Mula sa batang nawalan ng pagkakakilanlan. Sa babaeng lumaking salat sa buhay ngunit punong-puno ng pagmamahal. Sa babaeng paulit-ulit na nasaktan, iniwan, at sinubok ng tadhana. Hanggang sa babaeng ngayon... na naglalakad patungo sa lalaking pinakamamahal niya. Nangilid ang mga luha ko habang nakatingin sa dulo ng aisle. Naroon si Caelus, nakatayo sa harap ng altar. Nakasuot ng itim na tuxedo. At nakatitig lamang sa akin. Parang wala nang ibang tao sa paligid, parang ako lang ang nakikita niya. At ganoon din ako, sa dami ng taong naroon, siya lang ang nakikita ko. Siya lang. Ngumiti siya, at sa simpleng ngiting iyon, para bang lahat ng sakit na pinagdaanan ko ay naging sulit. Napalingon ako sa mga taong nakapaligid sa akin. Naroon ang pamilya Luciano. Si Lolo Jose, si mommy Vivian, si daddy John at ang tatlo kong kuya na sina Juli
Lena's POV Masaya pa kaming nagkukuwentuhan nang may bigla akong maalala. Parang may kumurot sa dibdib ko. "How's Julie?" Agad na natahimik ang buong silid. Nawala ang mga ngiti sa kanilang mga mukha. Nagkatinginan sina Mommy at Daddy bago marahang humawak ang aking ina sa kamay ko. Doon pa lamang ay kinabahan na ako. "Julie's dead." Natigilan ako, natutop ko ang aking bibig. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. "What...?" Nanginginig ang boses ko. Marahang pinisil ng ina ang kamay ko. "Hindi niya kinaya ang operasyon." Namula ang kanyang mga mata. "Masyado nang maraming dugo ang nawala bago siya nadala sa ospital. Nasira rin ang ilan sa mga internal organs niya." Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Halo-halong emosyon ang sabay-sabay na bumuhos sa puso ko. Sa kabila ng lahat ng ginawa niya... Hindi ko kailanman hiniling ang ganoong katapusan para sa kanya. Nagsalita ang kanyang ama. "As for Joe..." Naging malamig ang kanyang bos
Lena's POV Marahan akong nagmulat ng mga mata. Agad akong napapikit muli dahil sa liwanag ng ilaw sa kisame. 'Nasaan ako...' Unti-unti kong narinig ang mahinang tunog ng monitor at ang amoy ng antiseptic na pamilyar sa isang ospital. Nang muli akong dumilat, napansin kong hindi lang pala ako nag-iisa sa silid. Maraming tao ang naroon at pamilyar silang lahat. Ang pamilya Luciano. Nakita ko ang matinding pag-aalala sa kanilang mga mukha. Nang mapansin nilang gising na ako, sabay-sabay silang napatayo. "Jasmine!" Halos magkakasabay nilang tawag. Napakurap ako. Sinubukan kong bumangon ngunit agad akong napangiwi nang sumakit ang katawan ko. Mabilis na may umalalay sa akin. Paglingon ko ay si Caelus iyon. Naroon siya sa tabi ko. Mapupungay ang mga mata, tila matagal ding hindi nagpahinga. Maingat niya akong inalalayan hanggang sa makaupo ako nang maayos at isinandal ang likod ko sa unan. "Lena," mahina niyang tawag habang hinahaplos ang kamay ko. "I think you need to t
CAELUS' POV "NOOOOO!" Kasabay ng sigaw ko ay mabilis akong sumugod papasok ng silid. Sa huling segundo, naitabig ko ang kamay ni Joe Luciano, ngunit huli na, napindot pa rin niya ang gatilyo ng baril, kaya umalingawngaw ang putok ng baril sa buong lumang bahay. Lahat kami ay natigilan, parang huminto ang oras. At pagkatapos niyon, isang nakakabinging sigaw ang sumunod. "AAAHHHH!" Napalingon kaming lahat at nanlaki ang mga mata ko. Si Julie, nakatayo siya ilang hakbang ang layo mula kay Lena. Nanginginig ang mga kamay niyang nakahawak sa kanyang tiyan. Unti-unti siyang napatingin sa sariling kamay. May dugo akong nakita, maraming dugo. Mabilis na kumalat ang pulang mantsa sa kanyang damit. "No..." Nanlaki ang kanyang mga mata. "No... no..." Nagsimula siyang umatras. Parang hindi matanggap ng isip niya ang nangyayari. "I don't want to die..." Nanginginig ang kanyang boses. "I don't want to die!" Tuluyan siyang napasigaw sa takot. Nabitawan ni Joe Luciano ang bari
CAELUS' POV Sa driveway ng Mondragon Grand Estate ay mabigat pa rin ang tensyon. Tahimik ako habang pilit na iniisip kung saan sisimulang hanapin si Lena. "Paano natin hahanapin si Julie?" tanong ni Sage habang nakapamaywang. "Wala siya sa Luciano Mansion at hindi rin naman natin sigurado kung siya nga ang dumukot kay Lena." Mariin kong nakuyom ang aking mga kamao. Iyon din ang problema ko. Wala kaming ebidensya, puro kutob lamang. At sa bawat minutong lumilipas ay maaaring malagay si Lena sa mas malaking panganib. Bago pa ako makapag-isip ng plano, isang boses ang narinig namin mula sa likuran. "I can track Julie." Sabay kaming napalingon ni Sage. Nakita naming naglalakad palapit si Jacques Luciano habang hawak ang cellphone niya. Kasunod niya ang kanyang pamilya. Nang makarating siya sa harapan namin ay ipinakita niya ang screen ng cellphone. May kumikislap na pulang tuldok sa isang tracking application. "I know where she is right now," sabi niya. "Fortunately, conne
Joe Luciano's POV Habang pinagmamasdan ko si Julie na inilalabas ang lahat ng galit, hinanakit, at takot na kanyang kinimkim, lalo lamang tumitibay ang loob ko. Tama ang ginagawa ko. Noon pa man, para kay Julie ang lahat ng ito. At hanggang ngayon, para pa rin sa kanya. Muli kong binalikan sa isip ang nakaraan, ang babaeng una kong minahal. Ang babaeng hindi ko nakatuluyan. Ang babaeng namatay habang isinisilang si Julie. Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa alaala ko ang araw na iyon, ang mahina niyang paghawak sa kamay ko, ang luha sa kanyang mga mata at ang huling pakiusap niya. "Joe... please take care of our daughter." Ipinikit ko sandali ang mga mata ko. Nangako ako noon. At hindi ko kailanman sinira ang pangakong iyon. Hindi ko maaaring angkinin si Julie bilang sarili kong anak. May pamilya ako, may reputasyon akong iniingatan at higit sa lahat... May ambisyon ako. Gusto kong maging susunod na pinuno ng Luciano family. Kaya nang mawala si Jasmine Luciano dalawampun
LENA’s POV Kakaalis lang ni Cullen para kumain ng breakfast, marami siyang nakain at napapansin kong sumisigla siya at gumaganda na ang kutis, likas na maputi ang binata subalit maputla. Ngayon ay mamula-mula na siya at lumabas ang kutis mayamang balat. Walang masyadong kumakain sa restaurant n
CAELUS’ POV “Are you leaving already?” Nasa may pinto na ako at hawak ang door handle nang marinig ko ang tinig ni Cullen na um-echo sa malawak na hallway. Lumingon ako, may kaswal na ngisi sa aking mga labi. “I have no reason to stay. If it weren’t for Dad’s endless calls about tonight’s fam
Mondragon Grand Estate… Ang matangkad na lalaki na may matatalim na mga mata ay tuloy-tuloy na naglakad patungo sa dinning area. Seryoso ang mukha niya ng maupo sa tapat ng hapag. “Caelus! That’s spot is for your brother,” puna ni Don Gerbacio Mondragon sa bunsong anak. Tiim ang mga bagang na
“Salamat, sir, sa bayan ako bibili ng cake,” nakangiting sabi ko kay Cullen, ang guwapo at matangkad na lalaki na laging nakangiti sa akin. Katatapos ko lang ikandado ang aking restaurant, at ngayon ay kasama ko siya sa pagbili ng cake para sa kaarawan ng aking kapatid na si Lily. “Cullen, just c







