FAZER LOGINMARISNanginig ang kamay ko habang ninanakaw ko ang isang baso ng champagne sa tray ng waitress.Well-dressed na lalaki at babae ang puno ng ballroom, nagliliparan, nag-uusap tungkol sa architecture. Sa ibang pagkakataon, love ko sana ang mag-network at pag-usapan ang ins and outs ng sustainable design, pero ‘yung paghihintay sa moment na lilitaw sina Enzo at Valerie ang nagpa-twitchy sa’kin.Hindi ko pa sila nakikita, at ‘yung bravado na ininstill ni Nicole sa’kin ay nagsisimula nang maubos.“Hello, Maris.”Umiikot ako at napakunot.“Hindi talaga ako interested makipag-usap sa’yo, Miguel.”Tumingin ako sa paligid.“Nasaan si Clarissa?”Napakunot siya.“Hindi na kami together.”Hindi ako nagpanggap na interested.“What a shame for you.”“Huwag kang ganyan,” sabi niya, hinaplos ang mga daliri pababa sa forearm ko. “Hindi siya ikaw. Hindi ko alam kung ano’ng iniisip ko.”“Alam ko. Iniisip mong pwede mong i-have your cake and eat it too. Mali ka. Ngayon, appreciate ko kung iwan mo ako.”
MARIS“Kailangan ko bang umalis?” ungol ko.Dalawang linggo na ang nakalipas, at officially na na-sign off at naisumite ang hotel designs ko sa in-house construction planning team ng Montenegro Holdings.Sa isang bihirang pagpapakita ng appreciation, magho-host si Enzo ng extravagant dinner tonight para i-celebrate ang hard work ng team, pero sinabi kong may migraine ako at umuwi na lang. Sinubukan akong pilitin ni Miguel na dumalo, pero tumanggi ako. Sapat na yung kailangan ko siyang makita bukas sa award ceremony. Yung umupo sa tapat niya sa mesa ng ilang oras tonight ay hindi ko kakayanin.“Oo, kailangan mong pumunta,” sabi ni Nicole, ibinalik ako sa current topic namin. Tinitigan niya ako nang matatag. “Huwag mong hayaang manalo siya. Lalakad ka roon nang taas ang noo, tulad ng brave, beautiful, talented na babae na ikaw.”Nalugmok ako sa kama habang nagmartsa siya papunta sa closet ko at mabilis na nagsalansan ng mga damit ko, na kakaunti lang ang angkop sa occasion. May approvin
MARISSalamat sa Diyos at malapit nang matapos ang design phase ng project. Dalawang linggo pa at finalized na ang lahat ng detailed plans, tapos makakalabas na ako rito.Hindi lang sa building na ‘to, kundi sa Makati. Kahit pansamantala. Pwede ring permanente.Dalawang linggo na mula nung sinira ni Enzo ang puso ko. Isang linggo mula nung naging public ang news ng engagement. Hindi ko na siya nakita mula nung umalis siya sa apartment ko. Si Matteo na ang pumalit sa weekly meetings, at malaking ginhawa ‘yon para sa’kin. Ang umupo sa tapat ni Enzo sa mesa sa oras na ‘to ay hindi ko kakayanin.Kinaumagahan pagkatapos ng bisita ni Enzo, pinilit ko ang sarili at kausapin si Miguel, sinabihan siya ng plano kong mag-leave of absence pagkatapos ma-sign off ang final designs. Gusto ko sanang manatili hanggang construction phase, pero sobrang masakit pa ng puso ko para payagan ‘yon. Yung isipin na makikita ko si Valerie sa building, o mas masahol, si Enzo at Valerie na magkasama, sobra na. Sa
MARISTumunog ang doorbell, at bumilis ang pintig ng puso ko, reaksyon na kasanayan ko pa lang. Mabilis akong tumingin sa salamin para suklayin ang buhok gamit ang mga daliri, tapos binuksan ko ang pinto. May butterflies sa tiyan ko, at natuyo ang bibig ko nung makita ko si Enzo.Dalawang araw na mula nung huli siyang nandito. Dalawang araw mula nung gumawa kami ng pancakes sa kusina ko at kinain namin habang nakaupo ako sa kandungan niya. Tumawag siya sa trabaho ko mamaya noong araw na ‘yon para i-cancel ang original plans namin sa weekend, sinabing may sitwasyon siyang kailangang ayusin, kaya nung makuha ko ang message niya isang oras ang nakalipas na gusto niyang pumunta, nasabik ako. Paramis nang paramis na mahirap para sa’kin na malayo sa kanya, at sana ibig sabihin nito na pareho kami ng nararamdaman.Ngumiti ako sa kanya, tapos tumayo sa mga daliri para hagkan siya.Napunta ang mga kamay niya sa bewang ko, yumukod ang mga daliri sa balat ko, pero hindi niya ako hinila palapit t
ENZONapaungol siya. “Pretty face siya, at tila golden pussy. Kaya ka nag-aalangan nang ganito.”Nagsara ang mga kamay ko sa kamao.“Pero hindi mo naman masasabi na uunahin mo ‘yon kaysa sa kumpanyang ito, diba? Ito ang legacy natin. Ang Montenegro Holdings ang tumutukoy kung sino tayo.”Marami na akong ginawa para sa kumpanyang ito, pero yung pagpapakasal kay Valerie ay sobra na. Huminga ako nang malalim. “Hindi ‘yon ang tanging option.”“Pwede pang may iba, pero wala ni isa doon ang hindi negatibong makakaapekto sa profits sa susunod.”“Sa tingin mo ba, kulang pa ang profits natin?” mababa kong tanong.Tumaas ang kilay niya. “Oo. At nangako tayo sa investors na hindi maaapektuhan ng pagkakakulong ni Dad ang bottom line natin. Ang paglabag sa pangakong ‘yon ang simula ng slippery slope.”Tinitigan ko siya, pinag-isipan ang mga options sa isip.Sumandal si Alejandro sa upuan, malamig ang titig. “Hindi ako makapaniwala na pinapasok mo sa isip mo ang isang fling nang ganito. Anong iniis
ENZOTumingin ako sa bintana habang dumadaan ang mga sasakyan, ramdam na ramdam ang pagod. Kahit na ang tulog ko kagabi yung pinakamahimbing na naranasan ko sa napakatagal na panahon, ginising pa rin ako ng jet lag nang maaga at ngayon unti-unti na akong nauubos.Pinihit ni Diego ang limo papunta sa penthouse ko, at kailangan kong pigilan ang sarili kong sabihin sa kanyang bumalik na lang kami sa apartment ni Maris. Kahit sinabi ko sa kanyang mag-day off siya, lalo na’t ginising ko siya nang gabi at pagod na siya bago pa man magsimula ang araw niya, nagpumilit pa rin siyang maghanda at pumasok. Tinanggihan pa niya ang alok kong hatid sa opisina, sinabing umuwi na lang ako at mag-unpack.Ibinalik ko ang ulo ko sa upuan at ipinikit ang mga mata, muling naramdaman ang alaala niya sa ilalim ko kaninang umaga, yung sobrang tindi ng pagnanais na angkinin ang bawat parte niya. Hindi lang yun dahil gusto kong maging physically close sa kanya hangga’t maaari. Yung pakiramdam din nung yakap ko







