CHAPTER 4

Halos nailabas na ni Catalina ang lahat ng laman ng kanyang mga drawer dahil sa kakahanap ng isang bagay na sadyang napakahalaga sa kanya. Nahalughog na niya ang lahat pero hindi niya pa rin iyon mahanap.

“Where did I put it?” sambit niya sa kanyang sarili. Humakbang pa si Catalina palapit sa kanyang vanity mirror at sa drawer namang naroon naghanap. Nagkalat pa nga ang iba niyang gamit dahil sa paghahanap na ginagawa niya.

Hanggang sa maya-maya ay natigilan si Catalina. Naitukod niya na lamang ang kanyang mga kamay sa mesang nasa kanyang harapan saka nahulog sa malalim na pag-iisip. Pilit niyang binabalikan sa kanyang isipan kung saan niya maaaring naiwan ang bagay na kanyang hinahanap--- ang kanyang kuwintas.

That necklace was so important to her. Ni hindi niya iyon hinihiwalay sa kanya at kung maaari lang din ay lagi niyang suot sa kanyang leeg. Sobrang iniingatan niya iyon dahil galing pa iyon sa kanyang ina.

Catalina’s mother gave it to her during her fifteenth birthday. Simpleng selebrasyon lang ang ginawa nila nang kaarawan niyang iyon. Lumabas lamang silang mag-anak at kumain ng espesyal na hapunan sa isang mamahaling restaurant. Noon din ay ibinigay sa kanya ng kanyang ina ang kuwintas na iyon na may pendant na crescent moon.

She was treasuring that necklace since then because it was the last gift that her mother had given to her. Iyon din kasi ang huling kaarawan niyang nakasama niya ang kanyang ina dahil paglipas ng ilang buwan pagkatapos niyon ay binawian na ito ng buhay.

It was the reason why she didn’t want to lose it. Alaala pa iyon ng kanyang ina. Ngunit malaki ang problema niya ngayon. Hindi niya alam kung saan niya nailagay ang naturang kuwintas. Ni hindi niya alam kung naiwala niya ba iyon o nailagay lang sa kung saan.

Catalina’s forehead furrowed. Agad pa siyang nabahala nang sumagi sa isipan niya ang isang lugar. Hindi kaya naiwan niya iyon sa bar na pinuntahan nila ni Wendy?

“Shit!” she hissed to herself. Paano nga ba kung doon nga? Paano niya pa iyon mahahanap? Kung siya lang ang tatanungin ay hindi na niya nanaising bumalik sa lugar na iyon. Kung posible nga lang na kalimutan na niya ang mga nangyari nang gabing iyon ay ginawa na niya.

“Hindi maaaring kung kailan mo lang gustong umuwi ay saka ka lang uuwi, Wendy! Ni hindi ka man lang nagpapaalam kung saan ka pupunta!”

Maya-maya pa ay napatayo nang tuwid si Catalina nang marinig niya ang malakas na tinig ng kanyang Tita Flor. Dali-dali nga siyang naglakad palapit sa pintuan ng kanyang silid saka lumabas roon.

Nasa may entrada pa lang siya ng kanyang silid nang makita niya na ang mag-ina. Nasa aktong papasok sana sa sarili nitong kuwarto si Wendy nang sundan ng kanyang madrasta at pagsabihan. Kapwa pa nga natigilan ang dalawa nang makita siya.

Lumarawan sa mukha ni Flor ang ekspresyon na waring nanghihingi ng pag-unawa. Alam niyang nahihiya na ito sa kanya dahil sa inaasta ng anak nito.

That house was her father’s. Bahay pa nila iyon nang nabubuhay pa ang kanyang ina at ngayong wala na rin ang ama niya ay alam niyang naninimbang na ang kanyang madrasta sa kanya at sa anak nito.

Napatitig na siya kay Wendy. Kung ang Tita Flor niya ay kababakasan ng nahihiyang ekspresyon sa mukha, si Wendy naman ay parang nabigla nang makita siya. Hindi marahil nito inaasahang naroon pa siya sa kanilang bahay. Kadalasan kasi sa ganoong oras ay nasa café siya at nag-aasikaso na ng kanilang negosyo.

“C-Catalina...” Wendy murmured.

“Pupuwede ba kitang makausap, Wendy?” diretsahan na niyang tanong dito sa seryosong tinig.

Marami siyang gustong itanong dito. May mga bagay siyang gustong malinawan na hindi niya magawa dahil ngayon lamang sila muling nagkaharap matapos nang gabing iyon.

“Tatapusin ko lang ang niluluto ko sa kusina,” narinig niyang sabi ni Flor bago binalingan ang anak. “Mag-uusap pa tayo mamaya, Wendy.”

Iyon lang at pagkatapos ay humakbang na ang ginang patungo sa hagdan upang bumaba sa kusina. Alam ni Catalina na sinadya nitong iwan sila ni Wendy para makapag-usap silang dalawa.

Nang makaalis na nga ang kanyang Tita Flor ay dali-daling lumapit si Catalina kay Wendy saka ito kinompronta. “Tell me, Wendy, what did you do that night?”

“What do you mean?” kunot-noong balik tanong nito.

“Huwag kang magkunwaring hindi mo alam kung ano ang tinutukoy ko,” mariin niyang sabi. “That night at the bar, ano ang ginawa ninyo ni Harry?”

Hindi nakaligtas sa kanya ang mariin nitong paglunok. Naging mailap din ang mga mata nito nang sumagot sa kanya. “Yeah right, Catalina. Ano nga ba ang nangyari nang gabing iyon? Basta ka na lang nawala at hindi na bumalik sa mesa natin.”

Hindi maiwasang mapataas ang isang kilay ni Catalina. “Come on, Wendy. Did you and Harry put something in my drink?”

“What are you talking about?” she hissed at her. “Nangbibintang ka ba na may ginawa kami sa iyo?”

“I only had one goblet, Wendy. Hindi ako sanay uminom pero alam kong hindi ganoon ang magiging epekto sa akin ng isang kopita ng alak, unless you put something on it.”

“Magkasama tayong dumating sa bar, Catalina,” katwiran pa nito. “Nang dumating tayo ay naroon na sa mesa ang mga inuming binili nina Harry at Jason---”

Awtomatikong natigil sa pagsasalita si Wendy nang mabanggit nito si Jason, na malamang ay ang pangalan ng kaibigan ng kasintahan nito. Mataman itong napatitig sa kanya bago nagpatuloy pa sa pagwika.

“Did Jason do something to you?” anito sa nababahalang tinig. “Nang magpaalam kang magbabanyo ay tumayo rin siya’t umalis. Katulad mo, hindi na rin bumalik sa mesa natin si Jason. Harry tried calling him but he’s not answering.”

Catalina stared at Wendy’s face intently. Hindi niya alam kung nagsasabi ito ng totoo. Hinahanapan niya pa ng sinseridad ang mukha nito ngunit waring wala siyang makita.

Pero tama naman ang sinabi ni Wendy. Magkasama nga naman silang dumating sa bar na iyon at nang lapitan nila sina Harry ay naroon na ang mga inuming binili ng mga ito. Maaari kayang ang kaibigan lang ni Harry ang dapat sisihin?

“Catalina...” untag ni Wendy nang matahimik siya. “Tell me, may nangyari bang masama nang gabing iyon? We waited for you, pero hindi ka na bumalik kaya nagpasya na kami ni Harry na umalis ng bar.”

“I’ve been calling you after that night, Wendy. Kung wala kang ginawa nang gabing iyon, bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko? Bakit ngayon ka lang umuwi at bakit iniiwasan mo ako?”

“Hindi kita iniiwasan, Catalina, for goodness’ sake,” bulalas nito. “Harry and I decided to go out of town the next morning. Alam mong taga-Laguna ang pamilya niya, hindi ba? We went there. Sa tuwing tumatawag ka ay hindi ko nasasagot dahil saktong nasa galaan kaming dalawa.”

“Very timing, right?” sarkastiko niyang sabi.

“It’s up to you if you don’t want to believe me.” Saglit itong huminto sa pagsasalita para matamang pagmasdan ang kanyang mukha. Maya-maya pa ay muli itong nagtanong sa kanya sa nananantiyang tinig. “May nangyari ba nang gabing iyon, Catalina?”

She stood up straight. Disimulado siyang nag-iwas ng tingin dito. Hangga’t maaari ay hindi na niya gustong ipaalam kahit kanino ang naging karanasan niya nang gabing iyon sa bar. No one should know that she spent a night with a stranger.

Akmang magsasalita na sana si Catalina para magdahilan dito nang marinig nila ang tinig ni Flor. Mula sa may hagdanan ay tinawag siya nito.

“Catalina, dumating si Dominic at hinahanap ka,” imporma nito dahilan para agad na siyang humakbang pababa. Ni hindi na siya nakapagpaalam pa kay Wendy at dali-dali nang nagtungo sa sala kung saan naroon ang kanyang nobyo.

Dominic instantly smiled at her when he saw her. Agad pa siya nitong pinatakan ng isang masuyong halik sa pisngi nang tuluyan siyang nakalapit.

“Akala ko ay mamaya ka pa darating,” sambit niya sa mahinang tinig.

“I don’t want to be late,” sagot nito nang may ngiti sa mga labi.

“Late? Late where, Dominic?” narinig niyang sabi ni Wendy na hindi niya namalayang nakasunod na pala sa kanya pababa. Narinig nga nito ang palitan nila ng salita ni Dominic at hindi pa maiwasang magtaka kung ano ang tinutukoy ng nobyo niya.

Maluwag na ngiti ang iginawad ni Dominic kay Wendy bago nagsalita. “I am here because there’s something that we want to announce to you and Tita Flor.”

“And what is that?” pang-uusisa pa ni Wendy sa kanila.

Nagkatinginan sila ni Dominic. Both of them had smiles on their lips. Hindi pa maawat ni Catalina ang nadaramang tuwa nang makita ang emosyong nakasalamin sa mga mata ng kanyang nobyo. Dominic’s eyes mirrored so much love for her and Catalina didn’t know if she deserved that kind of love from him... after what she did that night.

“May importante ba kayong sasabihin, Catalina... Dominic?” singit naman ng kanyang madrasta sa kanilang usapan. Nasa may sala na rin ito at katulad ni Wendy ay naghihintay ng isasagot nila ng binata.

Her boyfriend stood up straight. Hinawakan nito ang isa niyang kamay at pinagsalikop pa ang kanilang mga daliri. Hindi pa nakaligtas kay Catalina ang pagsunod ni Wendy ng tingin sa mga kamay nilang magkahawak na. And Wendy’s eyes widened when she noticed the ring on her finger. Hindi pa man sila nakakapagsimula ni Dominic sa pagsasalita pero nahihinuha na niyang alam na nito ang ibabalita nila ng kanyang nobyo.

“Tita Flor, I went here to formally ask for Catalina’s hand. I already proposed to her and she said yes. Pero bilang respeto sa iyo na pangalawang magulang niya na, gusto ko pa rin pormal na hingin ang kanyang mga kamay. I want to marry Catalina.”

“Oh!” Flor exclaimed. Bakas sa mukha nito ang tuwa kasabay ng biglang paglapit sa kanya para yumakap. “Kung narito lang si Rodrigo ay nasisiguro kong masaya siya para sa iyo, Catalina,” anito pa na ang tinutukoy ay ang kanyang ama.

Pagkatapos siya nitong yakapin ay si Dominic naman ang hinarap ni Flor. “Nakikita kong masaya si Catalina sa iyo. You brought her smile back after her father died. Kaya kung tinanggap niya ang proposal mo, sino naman ako para tutulan iyon? Just prove to us that you won’t hurt her, Dominic.”

“Of course, Tita Flor. I love Catalina. Hindi ko siya magagawang saktan.”

“Well, kailan namin makakaharap ang pamilya mo para sa pormal na pamamanhikan?” usisa pa ni Flor kay Dominic na agad ikinatigil ng binata. Biglang naging seryoso ang mukha nito bago napatitig pa sa kanya.

“I-I’ve talked to my brother. W-We’ll set a date for that, Tita,” wika ni Dominic sabay higpit ng hawak sa kanyang mga kamay.

Catalina smiled lovingly at him. Hindi na rin siya makapaghintay na makilala ang kapatid na tinutukoy nito. Dahil sa tuwang nararamdaman niya, hindi na niya napansin pa ang uri ng tinging iginagawad sa kanila ni Wendy...