Kabanata 05: New Life

"HINDI MO ba talaga papansinin ang mga messages ko sa ‘yong babaita ka?”

Yan ang naging bungad ni Mylene sa kanya nang sagutin niya ang tawag nito. Mariin niyang nakagat ang ibabang labi at humugot ng malalim na hininga. Binaba niya ang hawak niyang mouse at humugot ng malalim na hininga.

“I’m sorry, Mylene. I was so busy.”

“Hindi ka ba nag-aalala sa mga anak mo na baka na-kidnap na?” masungit nitong tanong sa kanya.

She chuckled. “Ikaw lang naman ang mayroong potential na kidnapin ang mga anak ko,” pabiro niyang wika. 

“Heh!” asik naman nito mula sa kabilang linya.

Delancy took a very deep breath and leaned against the backrest of her seat. Sobrang tahimik ng kanyang opisina at umalis na rin ang kanyang mga tauhan sa labas. Palagay niya ay siya na lamang ang natitira ngayon dito, which is okay because she doesn't mind. Mas tahimik, mas maganda. 

Sumilip siya sa labas ng kanyang glass window at napansin ang mga city lights mula sa baba. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi. She almost forgot the time. Kung hindi pa niya naramdaman ang pag-vibrate ng phone niya mula sa loob ng kanyang bag ay hindi niya mapapansin ang oras.

“Where are they?” tanong niya matapos niyang bumuntong hininga. “I’m sorry I wasn't able to call you. I was so busy.”

“Bakit mo pa kasi tinanggap ang client na ‘yan? It’s like asking you to build another version of Malacañang. Ano ka ba naman, Delancy. Pinapagod mo na ang sarili mo. You’re not the same Delancy na sobrang spoiled by her parents. What happened to you?” 

“You don't have to ask that kind of question, Mylene. You clearly know why I am doing this.”

It’s been four years now since she left her hometown for the sake of the secret she’s trying to hide from her parents. And for that four years, natuto siyang mabuhay na hindi humihingi ng tulong mula sa kanyang mga magulang. 

All the money they sent to her account to help her with her daily needs wasn't used, nor even touched. Nanatili lamang ‘yon sa bangko. Ang pera na ginamit niya sa panganganak ay ang sahod niya sa loob ng walong buwan niyang pagtatrabaho.

Walang kamuwang-muwang ang kanyang mga magulang sa mga problemang kanyang kina kaharap ngayon. And that includes raising her babies. Mahirap ngunit kinakaya niya. Wala, e. Pinili niya ang path na ito kaya’t papanindigan niya ito.

“Hello, Delancy? Still there?”

Wala sa sarili siyang napakurap-kurap at humugot ng malalim na hininga. She tapped her fingertips on the table and closed her eyes. “Can you tell them I’ll be late?”

Rinig niya ang pagbuntong hininga ng kaibigan mula sa kabilang linya. “You’re always late, Delancy. Hindi mo na sila nasasaluhan palagi sa pagkain. How about bringing your damn computer here and dito ka na magtrabaho?”

“I already did that, Mylene. Tapusin ko lang ang lay-out sa fifteenth floor and I’ll be on my way home.”

“Ilan na natapos na ang natapos mo?”

“About sixty percent,” she replied and bit her lower lip. Narinig niya ang pag-is mid ni Mylene sa kabilang linya ngunit hindi na rin ito nagreklamo.

“Okay. I will tell them. Mag-ingat ka sa pag-uwi.”

She just hummed and the line went dead. Binalingan niya ang tingin sa kanyang monitor. Ramdam niya ang panghahapdi ng kanyang mga mata, ngunit kailangan niyang tapusin ang floor na ito ngayon para bukas ay continue na siya sa susunod sa floor. 

Isang magandang choice ang umalis sa bansa dahil mas maraming opportunity ang binibigay dito sa labas kaysa roon sa Pinas. At mukhang naging fruitful naman ang buhay niya dahil sunod-sunod na projects ang dumarating sa kanya at lahat ‘yon ay malalaki ang halagang binibigay.

Wala sa sarili siyang nag-angat ng tingin nang marinig niya ang pagbubukas ng pinto. A smile then lifted the edge of her lips the moment she saw who it was.

“You’re exhausting yourself again,” anito. 

“What are you doing here?” nakangiti niya itong binati. “I thought you already left.”

Pumasok ito sa loob ng kanyang opisina at doon niya pa lang napansin na meron na pala itong dalang iced coffee at isang isang pumpong ng mga bulaklak. Pinanood niya itong ilapag ng binata ang mga dala sa ibabaw ng kanyang desk.

“Want to go on a dinner with me?” nakangiti ng pag-aaya nito sa kanya.

Tumingin si Delancy sa kanyang pambisig na relo at humugot ng malalim na hininga. “It’s past dinner time. Hindi ka pa ba kumakain?”

“I am actually waiting for you to finish it so we can eat together.”

“Brandon,” paninita ni Delancy. “You don't have to wait for me. I will finish this as soon as I can. Don’t wait for me.”

Brandon is a good friend of hers, an architect of the firm she’s working currently for right now. Kahit na nasa ibang bansa, kahit may anak na, hindi pa rin nawawala kay Delancy ang kamandag na kanyang dala. And this man in front of her is courting her. Ilang beses na niya itong binasted ngunit hindi pa rin tumitigil.

Well, not in a creepy way, though. He just refused to stop giving her flowers and treating her like a princess. Humiling ito sa kanya na hayaan na lang ito hanggang sa magsawa ito. But it’s been two years, hindi pa rin ito nagsasawa.

“I’m worried,” he said. 

“How can you still be worried, Brandon? Tinapos mo ang lahat within five days… for what? To give me enough time to design? Brandon, hindi ko pwedeng basta-basta na lang sayangin ang oras. Mas mabilis matapos, mas maganda.”

They're both working on this project. Isa si Brandon sa shareholder ng firm na pinagtatrabahuan niya ngayon kaya’t malaki talaga ang impluwensya ng binata sa kanya. Gwapo naman si Brandon. He’s half Australian. Kaya’t mala-Felix Mallard ang kagwapuhan nito. Mas ahead ito sa kanya ng dalawang taon. Brandon is already twenty-eight and to be honest, natatakot siya na baka hindi ito makapag-asawa dahil sa kanya.

Napailing na lang si Brandon at umikot sa likod ng kanyang swivel chair. Inagaw nito sa kanya ang hawak niyang mouse at ito na mismo ang nag-save sa kanyang current design. Matapos nitong ma-save ay agad nitong pinindot ang shut down.

“Brandon!” agad niyang sita rito.

“The work can wait, Delancy. Let’s have a dinner. I already booked a table for us.”