Kabanata 06: Call of Annulment

He pulled a chair for her and she thanked him with a smile. Agad namang umupo si Brandon sa upuang na sa kanyang harapan. Lumapit ang waiter sa kanila at agad niya naman itong nginitian. May nilapag itong menu at agad na umalis.

“Order anything you’d like to eat,” he said. “This is my treat so don’t ever try pulling out your wallet, Delancy.”

Mahina siyang natawa at tumango. Pinulot niya ang menu at tinignan ang kanilang mga pagkain na ini-offer. She can feel the stares coming from the girls around them, especially towards Brandon. Pilit niya mang h’wag itong pansinin ngunit nakakaramdam na siya ng pagkailang.

Brandon noticed her foul expression. Hinawakan nito ang kanyang kamay dahilan para mag-angat siya ng tingin dito.

“What’s wrong?” he asked softly.

Delancy forced a smile. “I can feel their stares, Brandon. I mean, I know those stares aren’t for me, but I am still feeling awkward. Can we dine somewhere else?” 

Sinulyapan ni Brandon ang mga babaeng nakatingin sa kanilang pwesto. Pansin niyang tipid itong nginitian ng binata saka nagbaba ng tingin sa kanya. “Wait for me here.”

Kahit na hindi niya alam ang gagawin nito ay wala siyang ibang choice kundi ang tumango at tipid na ngumiti sa binata. He immediately excused himself and went to the cashier. 

Binaba niya ang kanyang hawak na menu at nilingon ang pwesto ni Brandon. For the past three years since they met, this man would really love lifting her up. Nang una pa nga ay hindi niya nagustuhan ang binata dahil sa habulin ito ng mga babae. When she first joined the firm, everyone was talking about how handsome Brandon is and how far they would go only to get noticed by him.

Ngunit sinong mag-aakala na magiging ganito sila kalapit ni Brandon? He’s like… every girl’s dream man. He’s a gentleman. He’s not the ‘where do you want to eat’ but a ‘I booked us a table’ kind of man. Tanggap din nito na may anak na siya.

But why can’t she fall in love with him?

Wala sa sarili siyang napakurap nang mapansing palapit na sa kanyang pwesto si Brandon. May tipid itong ngiti sa labi at inabot sa kanya ang kamay nito.

“Let’s go,” he said.

Agad niyang tinanggap ang kamay nito at inalalayan siya ng binatang tumayo. Buong akala niya ay lalabas sila ng restaurant. Ngunit nagulat siya nang umakyat sila sa pangalawang palapag. Hindi na rin niya nakuha pang magtanong nang tahakin nila ang daan patungo sa balcony ng restaurant.

Tumigil sila sa mismong balcony kung saan may mesa roon. It was a table for two. Nagpasalamat si Brandon sa waiter at agad naman itong umalis.

“Akala ko lalabas tayo,” she said. 

“Sayang ‘yung order kong cake,” wika nito. “Kaya nag-upgrade na lang ako. I’m sorry I forgot how much you hate attention.”

Hilaw siyang napangiti rito. Walang alam si Brandon kung anong klaseng anak siya noon. She loves the spotlight. Ngunit nang mabuntis siya ay roon na niya naisipang mag-lie low. Hindi dahil kinakahiya niya ang kanyang pagbubuntis, ngunit natatakot siya na baka mabuko siya ng kanyang mga magulang.

Kung paano niya nagawang itago ang mga bata mula sa kanyang mga magulang ? Simple. They’ve never been here to see her or to even check on her. 

Pinaghila siya ng binata ng upuan at nang makaupo siya ay saka pa lang ito umupo rin. She smiled at him and picked up the menu. She’s starving. Her tummy is grumbling. Kanina niya pa ito hindi pinapansin, ngunit nang maaamoy niya ang mga pagkain ay agad na kumakalam ang kanyang sikmura. 

“May order ka na?” malumanay na tanong nito.

She nodded her head and smiled. “Yes.”

Agad na tinawag ni Brandon ang atenttion ng waiter na lumapit din naman. Tinuro ni Delancy ang kanyang order at sinambit naman ni Brandon ang sa kanya. After the waiter listed their order, agad itong umalis at muli silang naiwan.

“Aren’t  you planning to go back to the Philippines?” biglang bukas nito ng usapan.

Nagkibit balikat siya at humugot ng malalim na hininga. “Hindi pa naman sumasagi sa isipan ko. I’m still busy taking care of the kids and with my job as well.”

Napatango ito. “Hanggang kailan mo ba sasabihin sa kanila ang tungkol sa mga bata?” muling pagtatanong nito.

Binaling ni Delancy ang paningin sa kalsada sa baba. “Hindi ko rin alam. I’m scared to tell them. What if they get mad at me?”

“They’d be disappointed and that’s for sure. But I don’t think they can get mad. Pinalaki mo naman ng maayos ang mga anak mo. I’m sure they’d be proud instead.”

Napalabi si Delancy at saglit siyang nag-isip. For the last four years, hindi kailanman sumagi sa kanyang isipan ang sabihin sa kanyang mga magulang ang tungkol sa mga bata. 

She’s loving the kind of privacy she has now. 

“I’ll be taking that into consideration,” she said. “For now, kailangan kong matapos ang project na ito. I think I will be attending their silver anniversary. I can’t miss that.”

Kasi sa totoo lang ay sobrang miss na niya ang kanyang mga magulang. She wanted to hug them. Gusto niyang manlambing sa kanyang mga magulang. Ngunit paano niya gagawin ‘yon kung ayaw niyang umuwi?

“That’s good to hear,” he said and smiled. “Kailan ko kaya sila makikilala?”

Napataas ang kanyang kilay sa sinabi nito. “What do you mean kailan mo sila makikilala? You can meet them now if you want to.”

Mahina itong natawa. “I’m just kidding.”

Pabiro niya itong inirapan. Nagkwentuhan pa sila hanggang sa dumating na ang kanilang orders. Nilapag nila ito sa mesa at muling kumalam ang kanyang sikmura. Agad siyang pinamulahan ng pisngi nang mapagtantong umabot ito sa tenga ng binata dahilan para matawa ito nang mahina.

“Don’t you dare laugh at me,” agad niyang sikmat dito.

Nang umalis ang waiter ay umupo si Brandon sa silya habang umiiling. “I shouldn’t let my interior designer go hungry. Baka bigla akong mabato ng kutsara.”

Inirapan niya ito ulit. Akmang sasagot pa sana siya nang mapansin niyang umiilaw ang kanyang phone sa loob ng kanyang purse na nakapatong sa gilid ng mesa. 

Inabot niya ito at kinuha para matingnan kung sino ang tumatawag.

“Excuse me for a moment,” agad niyang paalam kay Brandon nang mabasa ang pangalan ng kanyang ina.

“Go on,” he replied.

She smiled at him before she answered the call and left the table for a moment.

“Mom?” she asked as soon as she answered the call. 

“Delancy…” It was her mother. Ngunit parang may kakaiba sa tinig nito. “Are you busy, anak? Am I disturbing you?”

“What’s wrong?” Kumunot ang kanyang noo at tumigil sa paglalakad. “Are you crying?”

Rinig niya ang mahihinang pagsinghot ng ina na para bang pinipigilan ang sarili sa paghikbi. “Hindi naman, anak. Sinipon lang ako.”

“We talked last night and you didn’t sound like this. Is there something wrong? Why are you crying?” 

“Anak, can you come home? There is… there is something we want to talk to you about.”

“About what?” Kulang na lang talaga ay magdugtong ang kanyang kilay habang nakikinig sa susunod na sasabihin ng kanyang ina.

“About your father and I’s annulment.”