MasukVERONICA didn’t expect a day will come that she will be able to live with a man…in a grand house.At ang mas hindi kapani-paniwala ay ang katotohanang kasama nila sa hapag ngayon si Blythe. Mukhang hindi maganda ang timpla ng mood nito dahil hindi man lang ito kinakausap ni Callum. Or more like, busy is Callum sa kanya at busy naman si Blythe sa pagkain.“Uhm…” Nilunok niya muna ang pagkain na kanyang nginunguya. “Callum…”“Hmm? Want some water?” he asked.Umiling siya rito at humugot ng malalim na hininga. “No. But, can I ask you something?”Wala sa sarili niyang nilingon si Blythe. “Is she okay?”Ngunit bago pa man makasagot si Callum ay naunahan na ito ng kapatid.“If you’re referring to me, no. I’m not okay.” Nag-angat ito ng tingin sa kanya. “Wanna get wasted tonight?”“Blythe—”“What?” pagpuputol nito. “Inaaya ko lang naman siya. Hindi ko naman siya aawayin. Don’t worry.”Umirap pa ito na tila’y pikon na pikon na sa mundo.Kahit medyo masungit at maldita ang dating ni Blythe, hi
LUTANG siyang bumalik sa tabi ni Callum.Hindi pa rin siya makapaniwala sa kanyang narinig. Parang na sa cloud9 yata ang utak niya dahil. Yung tinik ay nawala at parang lumulutang siya sa ire.“Are you okay?” tanong ng binata nang makasakay sila sa loob ng sasakyan. Bakas ang concern sa mukha nito. “What did mom tell you? Pinagsabihan ka ba niya?”Wala sa sarili siyang napatingin dito at kumurap-kurap. Mahina siyang umiling at tumikhim saka tipid na ngumiti. “Your mom…”“Ano?” Mas lalong kumunot ang noo nito. “What did mom say? I should talk to her.”Binuksan nito ang pinto at akmang lalabas na ngunit mabilis niyang hinawakan ang braso nito. Lumingon ito sa kanya at bakas ang inis sa mukha. She bit her lower lip and smiled. Bumaba ang kanyang hawak sa kamay nito at mahina itong pinisil.“Hindi. Hindi ako inaway or pinagsabihan ng mommy mo.” Tipid siyang ngumiti. “Instead, she apologized.”Nang marinig ito ay agad na bumakas ang gulat sa mga mata ni Callum. “What?”Tumango naman siya.
“Relax,” pambabasag ni Mrs. Delancy sa nakakabinging katahimikan sa kanilang dawala. “Like I told you, I am not going to eat you.”Wala sa sarili siyang napalunok. Nakangiti ito, ngunit sa bawat pag-angat ng sulok ng labi ng ginang ay hindi niya maiwasang makaramdam ng kaba.Normal pa ba ‘to?Humugot ito ng malalim na hininga. “Before anything else, I would like to apologize, hija. I know it’s more than a month late, but I still sincerely apologize.”Mabilis siyang umiling. “Ayos lang po! Hindi niyo naman po kailangang humingi ng sorry. Wala po kayong masamang ginawa. At saka, normal lang po ang naging reaksyon niyo. I actually expected the worse. Okay lang po talaga.”Tipid itong ngumiti sa kanya. “Callum is a sweet kid, before his career changed him. He used to spend time with his siblings, ngunit ngayon ay parang ang layo na niya sa amin. To be honest, I know nothing about our father’s plan of marrying him off to your twin. Kung alam ko lang, wala sanang nakapilit sa batang ‘yon. B
It took her a moment to finally get over what he just said. Ayaw niya pa ngang maniwala kung hindi bumungad mismo sa kanyang harapan ang katotohanang bumili nga ito ng bahay! Maniniwala pa siguro siya kung sasabihin nitong uuwi sila sa bahay ni Venice noon.But this is a new house, at a different location. Malaki at sa entrance pa lang, alam mo na kaagad na mamahalin. Hindi maiwasang malula ni Veronica, lalo na nang makapasok sila sa loob ng bahay. Sobrang taas ng chandelier na feeling niya ay mahihirapan talaga ang mga maid sa paglilinis.“Callum…” wala sa sarili niyang sambit. “Isn’t this too much?”Hinawakan nito ang kanyang beywang. “What’s too much?”Nilingon niya ito. “This house, I mean. It feels a little too grand for me. At saka…”“At saka ano?” Bahagyang tumaas ang kilay nito. “What’s wrong?”“At saka, medyo nakakaramdam ako ng guilt.”Sa kanyang sinabi ay mas lalong kumunot ang noo ni Callum. He caressed her hair softly and kissed her temple. “What’s making you guilty, hmm?
NAGISING si Veroncia nang maramdaman niyang parang gumagalaw ang kanyang hinihigaan. Wala sa sarili niyang dinilat ang mga mata at ang unang bumungad sa kanya ay ang windshield sa kanyang tabi.She frowned while staring outside the window. Sa huling pagkakaalala niya, sa mga bisig siya nakatulog kagabi habang pinapakinggan ang kalmadong pagtibok ng puso nito. How come nandito siya sa kotse?And speaking of the man, she turned around and immediately saw Callum busy scrolling through his tablet. May ibang nagmamaneho ng sasakyan at medyo malamig ang paligid. Tila’y napansin naman ng binata ang kanyang paggising.“Slept well?” he casually asked.“Paano…” Napatingin siya sa kanyang suot at napaawang ang kanyang labi. “We’re going to the airport and I’m still wearing my…pajamas?”“We’re flying first class,” kalmadong sagot nito at nginitian siya. “You don’t have to worry about it. You can continue resting during the flight.”Dumapo ang kanyang mga mata sa tablet na hawak nito. Pansin niyang
Kamunot ang kanyang noo nang mayroon siyang mapansin kakaiba kay Callum. Seryoso ang ekspresyon nito sa mukha habang nagmamaneho. Ngunit kapag tinatanong naman siya nito, agad din naman itong ngingiti. Kaya hindi niya gets kung wala ba talaga sa mood itong si Callum o ano.Nang makarating sila sa bahay ay agad siyang nagbihis ng damit. Mamayang madaling araw ang kanilang flight pabalik ng Pinas at sa totoo lang, hindi niya maiwasang makaramdam ng kaba.Si Callum na ang naglagay ng mga bagahe sa trunk ng sasakyan at nang makabalik ito ay naupo sila sa sofa sa sala habang nakabukas ang TV. Tulala siyang nakatingin dito.“Are you good?” he asked.Wala sa sarili siyang napalunok at pilit na ngumiti. “I think I am.”“You think?” Hinawakan nito ang ulo niya at pinasandal sa dibdib nito. “What’s bothering you? Nagdadalawang-isip ka na ba?”“No,” mabilis pa sa alas kwatro niyang tugon. “It’s not like that. Hindi ako nagdadalawang-isip. It’s just that, parang ang bilis ng pangyayari. Parang ka
SHE WAS unmoving. Para siyang sinampal sa mga salitang binitiwan ng binata. Hindi niya mahanap ang kanyang boses at wala siyang ibang nagawa kundi ang panoorin itong pumanhik patungo sa kanilang silid.And as soon as he left her sight, tears started flooding down her cheeks.This is the first time
TAHIMIK siyang nagsalin ng alak sa baso. Ramdam na ramdam niya ang tingin na ginagawad sa kanya ng kanyang mga kaibigan. Parehong walang imik ang mga ito. Kung hindi pa nagsalita si Jurish ay mananatiling tahimik ang buong silid.“V chem na samom dele tvoya problema, Callum? Gabi-gabi ka na lang umi
NAGISING si Veronica nang maramdaman niyang may kunng sinong humahaplos sa kanyang pisngi. Dahan-dahan niyang dinilat ang kanyang mga mata at ang unang bumungad sa kanya ang mukha ni Callum.And then she smelled the alcohol. Doon niya lamang napagtanto na nakainom ito. Agad siyang bumangon at napat
CALLUM was busy signing the papers, ngunit panay ang pagsusulyap niya sa kanyang phone. He’s waiting for her to text him. Hindi niya maintindihan kung bakit gusto niyang malaman ang mga whereabouts nito.This is not like him at all. Wala siyang pakialam noon para sa dalaga, ‘di ba? So what changed n







