CHAPTER ONE

THIRD PERSON:

“Mabango na naman ang pandesal…”

Mahina niyang narinig ang pamilyar na boses ng kanyang ama—malambing, puno ng sigla, at parang musika sa kanyang pandinig.

“‘Nak, gising na. Lalamig na ang pandesal,” anito habang marahang idinidikit sa pisngi niya ang mainit-init pang tinapay—ugali nitong ginagawa tuwing umaga para siya’y gisingin.

Napasinghap si Xyrel, napakapit sa kumot habang ramdam ang init na dumadampi sa kanyang balat, na para bang totoo.

“Opo, Pa... tatayo na po,” sagot niya, tinatamad pa at paos ang boses, gaya ng dati tuwing gigising siya nang maaga para pumasok.

Narinig niya ang tawa ng kanyang ama—malambing, pamilyar, at puno ng saya.

“Sige ka, uubusin ng kapatid mo ‘to kapag di ka bumangon,” biro nito.

Naroon na naman ‘yung halakhak na tila pumupuno sa buong bahay, ‘yung tunog ng tasa ng kape, at ‘yung amoy ng bagong lutong pandesal na bumabalot sa hangin.

Ngunit bago pa siya tuluyang bumangon, unti-unting naglaho ang lahat.

Ang tinig ng kanyang ama ay parang inihipan ng hangin—unti-unting nagiging mahina, nagiging echo, hanggang sa tuluyang naglaho.

“Pa...?” mahina niyang tawag, ngunit walang sumagot.

Doon niya naramdaman ang pagpatak ng kanyang luha.

Isa, dalawa... hanggang sa tuluyan na siyang nagising, basang-basa na ang kanyang pisngi.

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, tinatanggap na naman ang katotohanang—

Panaginip lang pala.

Tahimik ang paligid. Ang tanging maririnig ay ang mahinang tik-tak ng orasan at ang hampas ng hangin sa bintana.

Inabot niya ang kabilang pisngi—basa. Hindi na niya alam kung kanina pa siya umiiyak sa tulog.

Pinunasan niya iyon gamit ang likod ng kanyang palad habang pinipigilan ang hikbi na gustong kumawala.

Ang lalamunan niya’y naninikip, parang may tinik na hindi mailuwa.

“Pa…” mahinang bulong niya, halos pabulong sa hangin.

“Minsan… sana kahit sa panaginip lang, ‘wag ka munang umalis.”

Napayuko siya, mahigpit na niyakap ang unan na parang iyon na lang ang tanging paraan para maramdaman muli ang yakap ng kanyang ama.

Ilang sandali siyang nanatiling nakapikit, sinusubukang ipunin ang sarili. Ngunit ang alaala ng bawat umagang ginising siya ng amoy ng pandesal, ng boses nitong puno ng saya—ay parang pelikulang paulit-ulit na bumabalik tuwing ipipikit niya ang mga mata.

At gaya ng dati, siya’y nagising hindi dahil sa alarm clock, kundi sa pangungulila.

“Panaginip na naman,” mahina niyang sabi, pilit na ngumingiti kahit ramdam niya ang bigat ng dibdib.

Pagkatapos ay tumayo siya, kinuha ang baso sa tabi ng kama, at tumingin sa salamin. Maputla ang kanyang mukha, namumugto ang mga mata—tila ba bawat gabi ay pakikipaglaban sa mga alaala.

Saka siya bumalik sa pagkakahiga ng makita niya ang oras na may oras pa siya para umidlip. Ngunit di pa siya nakakahiga ng maayos ng may padabog na binuksan ang pinto.

“Hoy! Señorita!” sigaw ng baritonong boses na agad nagpagising kay Xyrel. “Ano, sarap-sarap pa ng tulog mo diyan?! Kumilos ka na at magluto ro’n bago pa ako magalit!”

Napabalikwas siya ng bangon, mabilis na pinunasan ang natitirang luha sa kanyang pisngi.

Sandali siyang natigilan, napayuko. Kung ang panaginip niya kanina ay puno ng lambing at halakhak ng kanyang ama, ang katotohanang ito naman ay puro sigaw ang kanyang maririnig, takot, at pagod.

Ang kinakasama ng kanyang ina—si Mang Rodel—ay hindi kailanman marunong magsalita nang mahinahon. Sa bahay na ito, hindi siya itinuturing na anak, kundi parang katulong.

Bago pa siya makapasok sa paaralan, kailangang malinis na ang buong bahay, may nakahandang almusal, at maayos na ang lahat ng kailangan ng lalaki.

Tumayo siya, nanginginig pa ang kamay habang nag-aayos ng higaan.

“Opo, sandali lang po,” mahinang tugon niya, halos pabulong.

“Sandali-sandali ka pa riyan!” singhal nito. “Huwag mo kong subukang inisin ngayong umaga, Xyrel!”

Narinig niya ang malakas na pagbagsak ng pintuan—isang tunog na para bang pumunit sa katahimikan ng kanyang silid.

Napahigpit siya ng kapit sa laylayan ng kumot, pinipigilang manginig.

Kung ang kanyang tunay na ama ay ginising siya noon gamit ang mainit na pandesal at halakhak, si Mang Rodel naman ay gumigising sa kanya gamit ang galit at pananakot.

Madalas, kapag nagkamali siya—kahit simpleng bagay lang tulad ng nasunog na ulam o may basong nabasag—sigaw at insulto ang kasunod.

May mga araw pa na hindi siya pinapakain, at kapag malate ng uwi mula sa school, may ibabato o ihahampas na bagay sa kanya bilang parusa.

Ngayon, kahit hindi pa tuluyang naglalaho ang sakit ng panaginip niya, kailangan niyang itago ang lahat sa ilalim ng mga ngiti.

Kailangan niyang magpanggap na matatag.

“Pa…” mahina niyang bulong, habang inaayos ang buhok sa harap ng sirang salamin.

“Kung nandito ka lang sana…”

Saglit siyang tumigil, pinisil ang sarili para pigilan ang pagpatak muli ng luha.

Mabilis niyang sinuot ang uniporme, tinupi ang kumot, at lumabas ng kwarto. Pagbukas niya ng pinto, sinalubong agad siya ng amoy ng sigarilyo at ng malamig na tinig ni Mang Rodel.

“‘Wag kang tatamad-tamadin diyan. Kung gusto mong kumain mamaya, ayusin mo ‘yang almusal namin. Naiintindihan mo?”

“Opo,” mahina niyang sagot, halos walang tinig.

Habang pinipisil ang sariling palad, marahan siyang lumapit sa kusina.

Kinuha niya ang kawali, inilagay ang mantika, at sinimulang magluto ng itlog at tuyo—ang paborito ng lalaking kinatatakutan niya.

At habang umuusok ang kawali, napatingin siya sa bintana kung saan dumaraan ang liwanag ng umaga.

Naisip niya, sa labas ng bahay na ito, baka may mas maayos na mundo para sa kanya—isang mundong walang sigaw, walang takot, at walang sakit.

Ngunit para sa ngayon, isa lang ang kaya niyang gawin: manahimik at magtiis.

Dahil sa katahimikang iyon, doon siya natutong maging matatag.

At hindi niya alam—na sa pagpasok niya ngayong araw sa paaralan, ay doon magsisimula ang pagbabago ng kanyang buhay…

At mararanasan niya muli ang isang uri ng lambing—mula sa taong hindi niya inaasahang makakatagpo sa gitna ng sakit at katahimikan.