CHAPTER TWO

THIRD PERSON:

Lumabas si Xyrel ng bahay, bitbit ang lumang bag na may bahagyang punit sa gilid. Sa loob nito, iilang piraso lang ng gamit ang kanyang dala iilang lumang notebook, lapis at ballpen, at piraso ng papel kung saan nakasulat ang pangalan ng kanyang bagong adviser.

Wala pa siyang uniporme; kupas na maong, puting t-shirt, at itim na sapatos lang ang suot niya. Sa kanyang payak na ayos, ramdam niya ang mga matang nakatingin habang naglalakad sa kalsadang bago pa lang sa kanya.

Bago pa man siya makatawid, may tumawag mula sa kabilang bakuran.

“Eneng! Halika muna!” sigaw ng isang matandang babae na may mabait na ngiti.

Nilingon niya ito, bahagyang nagulat.

Lumapit siya, marahang pinipisil ang bag na parang sandigan.

“Ako po ba?” tanong niya nang makilala ang kapitbahay na minsang nakausap ng kanyang ina.

“Oo, ikaw nga, hija,” sagot ng ale, sabay abot ng isang plastic bag.

“Galing kasi dito ang inay mo kanina. Nag-usisa siya kung saan nakakabili ng uniporme ng San Rafael High School. Eh akala siguro niya, binibili pa iyon.”

Ngumiti ang ale, saka itinuro ang plastic.

“Tamang-tama, may mga lumang uniporme dito ang anak ko. Sayang kung nakatabi lang. Kasinglaki mo naman siya, kaya sigurado akong kakasya ito sa’yo. At huwag kang mag-alala, libre lang ‘yan, hija. Hindi moko kailangang bayaran.”

Napakagat-labi si Xyrel, ramdam ang init ng kabaitan ng ginang.

“Salamat po,” mahina niyang sabi, halos pabulong.

Ngumiti naman ito sabay tapik sa balikat ng dalaga.

“Walang anuman. Nakikita kong mabait ka naman at magalang. At isa pa, libre rin naman ang mga uniporme ng San Rafael High. Sabihin mo lang sa adviser mo na ibinigay ‘yan ng kakilala niyo para maayos kaagad ang records mo. Huwag kang mahihiya, ha?”

Tumango siya, bahagyang ngumiti.

“Opo. Maraming salamat po ulit.”

Inilagay niya sa loob ng bag ang uniporme, maingat na parang ito’y kayamanan. Balak niyang isuot iyon pagdating sa paaralan—para kahit paano’y magmukha siyang karapat-dapat sa bagong simula.

Habang naglalakad patungo sa gate ng San Rafael High School, napansin niya ang malawak na bakuran at ang mga estudyanteng nagkukumpulan sa paligid. May ilan na nagtatawanan, may iba namang abala sa pag-aayos ng gamit.

Napahawak siya sa bag at huminga nang malalim. Ito na ang panibagong mundo ko, bulong niya sa sarili.

Wala pa siyang school ID, kaya ang dala niya lamang ay ang isang pirasong papel mula sa kanyang ina—ang liham na ipinadala sa magiging adviser niya.

Pagdating sa gate, hinarang siya ng guwardiya.

“Transferre ka pala, hija?” tanong nito habang binabasa ang papel.

“Opo, Sir,” mahinahon niyang sagot, nakayuko.

“Hmm… Fourth Year, Section Daffodil. Doon ‘yon banda sa first floor, kanan ka lang, tapos kaliwa sa dulo,” paliwanag ng guard habang nakangiti.

“Magandang section ‘yan, mabait ang adviser niyo. Huwag kang kabahan.”

“Salamat po,” sagot niya, sabay kunot ng palad sa strap ng bag—tila doon siya kumukuha ng lakas.

Pagpasok niya sa loob ng gate, tila huminto ang oras.

Bagong mukha, bagong paligid, bagong simula.

Ngunit sa puso ni Xyrel, bitbit pa rin niya ang lungkot ng nakaraan at ang pag-asang baka dito, sa San Rafael High, ay may mga taong makakakita sa kanya hindi bilang problema, kundi bilang taong may halaga.

Hindi niya alam, sa mismong paaralang iyon—sa mismong Section Daffodil—ay makikilala niya ang taong magpapabago sa direksyon ng kanyang buhay.

Ang taong titingin sa kanya hindi bilang estudyante, kundi bilang babaeng may kwento, sakit, at pusong marunong magmahal.

Naglakad siya sa pasilyo, tila lutang. Pinagmasdan ang bawat estudyanteng nagdaraan—may magkaka-grupo, may tawanan, may kanya-kanyang kwento. Nagsimula siyang magtanong sa ilan:

“Excuse me po, saan po ang Daffodil?”

“Ah, doon po sa kanan, sa dulo.”

“Salamat po.”

Pagdating niya sa pinto ng silid, narinig niya ang maingay na usapan at tawanan sa loob. Kumatok siya, ngunit hindi siya agad napansin. Para bang may nagaganap na laro o recitation sa pisara. Nilapit niya ang sarili sa kabilang gilid ng pinto kung saan naroon ang guro. Pagtingin niya, nakatingin na ito sa kanya — si Prof. Ederson Nolasco.

“Good morning po,” mahina niyang bati, halos hindi marinig sa ingay.

“Class! Quiet!” sigaw ng guro.

Agad natahimik ang mga estudyante. Napatingin silang lahat sa kanya.

“Uhm, transferee po ako…” sabi ni Xyrel, halos kinakain ang mga salita sa kaba.

“Ahh, ikaw ba ‘yong anak ni Mrs. Nerry Rivera?” tanong ng guro na may mabait na ngiti.

“Opo.”

“Okay, class, may bago tayong classmate. Magpakilala ka na.”

Lumapit si Xyrel sa unahan, nanlalamig ang mga kamay, at bahagyang yumuko.

“Good morning po. Ako po si Xyrel Rivera,” sabi niya nang mahinahon.

Kasabay noon, nagsimula ang mahina pero mabilis na bulungan ng mga kaklase.

"Transferee pala"

“Ang amo ng mukha niya.”

“Ang hinhin ng boses.”

“Shhh! Tumahimik kayo,” sabi ni Prof. Ederson na napapangiti. “Okay, Rivera, ako pala ang adviser mo — at teacher mo rin sa Algebra. Maupo ka na muna ro’n sa may dulo.”

Tumango siya, saka marahang naglakad papunta sa upuan sa likuran. Ramdam niyang nakasunod ang tingin ng ilan, pati na ng guro. Pag-upo niya, huminga siya nang malalim. Parang may kung anong init sa dibdib niya — hindi tulad ng panaginip kanina, ito ay bago, totoo, at puno ng pag-asa.

“Alright,” sabi ni Prof Ederson, muling humarap sa klase. “Continue tayo sa lesson. At ikaw, Rivera—welcome sa Section Daffodil.”

Napangiti siya nang bahagya