CHAPTER TWO

THIRD PERSON:

Lumabas si Xyrel ng bahay, bitbit ang lumang bag na may bahagyang punit sa gilid. Sa loob nito, iilang piraso lang ng gamit ang kanyang dala iilang lumang notebook, lapis at ballpen, at piraso ng papel kung saan nakasulat ang pangalan ng kanyang bagong adviser.

Wala pa siyang uniporme, kaya kupas na maong, puting t-shirt, at itim na sapatos lang ang suot niya. Sa kanyang payak na ayos, ramdam niya ang mga matang nakatingin habang naglalakad sa kalsadang bago pa lang sa kanya.

Bago pa man siya makatawid, may tumawag mula sa kabilang bakuran.

“Eneng! Halika muna!” malakas ngunit magiliw na sigaw ng isang matandang babae.

Napahinto siya at napalingon dito, bahagyang nagulat sa biglaang pagtawag ng matanda.

Dahan-dahan siyang lumapit, mahigpit na pinipisil ang hawak niyang bag na parang doon niya ibinubuhos ang kanyang kaba at pagkailang.

“Ako po ba?” tanong niya, bahagyang nag-aalinlangan nang makilala ang kapitbahay na minsan nang nakausap ng kanyang ina.

“Oo, ikaw nga, hija,” sagot ng ale, sabay abot ng isang plastic bag.

“Galing kasi dito ang inay mo kanina. Nag-usisa siya kung saan nakakabili ng uniporme ng San Rafael High School. Eh akala siguro niya, binibili pa iyon.”

Ngumiti ang ale, saka itinuro ang plastic.

“Tamang-tama, may mga lumang uniporme dito ang anak ko, pero di naman talag siya kalumaan. Sayang kung nakatabi lang. Kasinglaki mo naman siya, kaya sigurado akong kakasya ito sa’yo. At huwag kang mag-alala, libre lang ‘yan, hija. Hindi moko kailangang bayaran.”

Napakagat-labi si Xyrel, ramdam ang init ng kabaitan ng ginang.

“Salamat po,” mahina niyang sabi, halos pabulong.

Ngumiti naman ito sabay tapik sa balikat ng dalaga.

“Walang anuman. Nakikita kong mabait ka naman at magalang. At isa pa, libre rin naman ang mga uniporme ng San Rafael High. Sabihin mo lang sa adviser mo na ibinigay ‘yan ng kakilala niyo para maayos kaagad ang records mo. Huwag kang mahihiya, ha?”

Tumango siya, bahagyang ngumiti.

“Opo. Maraming salamat po ulit.”

Inilagay niya sa loob ng bag ang uniporme, maingat na parang ito’y kayamanan. Balak niyang isuot iyon pagdating sa paaralan, para kahit paano’y magmukha siyang karapat-dapat sa bagong simula.

Habang naglalakad patungo sa gate ng San Rafael High School, napansin niya ang malawak na bakuran at ang mga estudyanteng nagkukumpulan sa paligid. May ilan na nagtatawanan, may iba namang abala sa pag-aayos ng gamit.

Napahawak siya sa bag at huminga nang malalim. Ito na ang panibagong mundo ko, bulong niya sa sarili.

Wala pa siyang school ID, kaya ang dala niya lamang ay ang isang pirasong papel mula sa kanyang ina, ang liham na ipinadala sa magiging adviser niya.

Pagdating sa gate, hinarang siya ng guwardiya. Agad naman niyang ipinakita ang hawak na papel.

“Transferre ka pala, hija?” tanong nito habang binabasa ang papel.

“Opo, Sir,” mahinahon niyang sagot, nakayuko.

“Hmm… Fourth Year, Section Daffodil. Doon iyon sa may first floor. Kanan ka lang, tapos kaliwa sa dulo,” paliwanag ng guwardiya habang nakangiting pinagmamasdan siya.

“Magandang section iyan. Mabait ang adviser ninyo, kaya huwag kang kabahan.”

Marahil ay napansin ng guwardiya ang kanyang halatang kaba kaya nasabi nito ang mga salitang iyon.

“Salamat po,” sagot niya, sabay kunot ng palad sa strap ng bag, tila doon siya kumukuha ng lakas.

Pagpasok niya sa loob ng paaralan, kusa siyang napahinto. Dahan-dahan siyang tumingala sa matatayog na gusali, at sa ilang sandali ay tila tumahimik ang buong mundo.

Bagong mukha, bagong paligid at bagong simula.

Ngunit sa kabila ng lahat, nananatili pa rin sa puso ni Xyrel ang bigat ng nakaraan. Kasabay niyon ang isang tahimik na pag-asa, na baka rito, sa San Rafael High, ay may mga taong makakakita sa tunay niyang pagkatao, hindi bilang isang suliranin, kundi bilang isang taong karapat-dapat mahalin at pahalagahan.

Hindi niya alam, sa mismong paaralang iyon, sa mismong Section Daffodil, ay makikilala niya ang taong magpapabago sa direksyon ng kanyang buhay.

Ang taong titingin sa kanya hindi bilang estudyante, kundi bilang babaeng may kwento, sakit, at pusong marunong magmahal.

Naglakad siya sa pasilyo, tila lutang ang isip sa dami ng bagong tanawin. Habang pinagmamasdan niya ang mga estudyanteng masayang nagkukuwentuhan at nagtatawanan, lalo niyang naramdaman ang kanyang pag-iisa.

Huminga siya nang malalim bago lumapit sa ilang estudyante.

“Excuse me po, saan po ang Section Daffodil-E?”

“Ah, doon po sa kanan, sa dulo,” sagot ng isa habang itinuro ang direksyon.

“Salamat po,” mahinang sambit niya bago muling naglakad.

Pagdating niya sa p***o ng silid, narinig niya ang maingay na usapan at tawanan sa loob ng clasroom. Kumatok siya para maagaw ang atensyon ng mga ito, ngunit hindi siya agad napansin. Para bang may nagaganap na laro o recitation sa pisara. Kaya naman nilapit niya ang sarili sa kabilang gilid ng p***o kung saan naroon ang guro. Pagtingin niya, nakatingin na rin pala ito sa kanya, si Prof. Ederson Nolasco.

“Good morning po,” mahina niyang bati, halos hindi marinig sa ingay.

“Class! Quiet!” sigaw ng guro.

Agad naman natahimik ang mga estudyante at saka napatingin silang lahat sa kanya. Siyang bigla lukas ang kabog ng dibdib niya dahil ramdam niya  ang mga mata nito sa kanya na nakatutok kahit nakatalikod siya sa mga to.

“Uhm, transferee po ako…” sabi ni Xyrel, halos kinakain ang mga salita sa kaba.

“Ahh, ikaw ba ‘yong anak ni Mrs. Nerry Rivera?” tanong ng guro na may gguhit pa ng ngiti sa labi.

“Opo.” ilang na sagot niya naman 

“Okay, class, may bago tayong classmate. Magpakilala ka na.”

Dahan-dahang lumapit si Xyrel sa unahan ng silid. Ramdam niya ang panlalamig ng kanyang mga kamay, at bahagya siyang yumuko bilang paggalang bago muling tumingala.

“Good morning po. Ako po si Xyrel Rivera,” mahina ngunit maayos niyang pakilala.

Pagkasabi niya ng kanyang pangalan, agad na kumalat sa loob ng silid ang mahihina ngunit sunod-sunod na bulungan ng kanyang mga kaklase.

"Transferee pala"

“Ang amo ng mukha niya.”

“Ang hinhin ng boses.”

“Shhh! Tumahimik kayo,” sabi ni Prof. Ederson na napapangiti. “Okay, Rivera, ako pala ang adviser m, .Prof. Ederson, at teacher mo rin sa Algebra. Maupo ka na muna ro’n sa may dulo.”

Tumango siya, saka marahang naglakad papunta sa upuan sa likuran. Ramdam niyang nakasunod ang tingin ng ilan, pati na ng guro. Pag-upo niya, huminga siya nang malalim. Parang may kung anong init sa dibdib niya, hindi tulad ng panaginip kanina, ito ay bago, totoo, at puno ng pag-asa.

“Alright,” sabi ni Prof Ederson, muling humarap sa klase. “Continue tayo sa lesson. At ikaw, Rivera, welcome sa Section Daffodil.”

Tumango na lang siya ng bahagya.