Chapter 5

Ilang segundo pang nanatili ang malamig na tingin ni Benjamin kay Astra.

Marahang kinurot ni Astra ang ilalim ng kanyang palad, kabado na baka may nabasang kahina-hinala si Benjamin sa kanyang mukha.

“Siguraduhin mo lang na totoo iyang sinasabi mo, dahil hindi mo magugustuhan ang pupwede kong gawin kapag nalaman kong may kinalaman ka sa pagkawala ng anak ko.” Malamig niyang turan bago humarap kay Lito. “May balita na ba galing sa kapulisan?”

Yumuko si Lito at umiling. “Wala pa po, sir.” Kapagkuwan ay nag-angat siya ng tingin kay Benjamin. “Hindi kaya ay may dumukot sa señorita Blueberry?”

Labis ang kahalagahan ng batang babae kay Benjamin Alvarez kaya hindi malabong gagamitin ang bata upang pabagsakin si Benjamin ng kabilang kampo.

Nasabi iyon ni Lito dahil minsan nang mayroong magtangkang kidnapin ang bata. Wala ng ibang maisip pa si Lito kundi ang kinidnap ang bata dahil kahit saang sulok at naoakarami na ng naghahanap ay hindi pa rin ito nakikita.

Umigting ang panga ni Benjamin sa narinig mula kay Lito. “Paigtingin ang paghahanap sa anak ko! Dagdagan ang mga tao at ipalibot sa buong bansa!” Iritado nitong ginulo ang sariling buhok sa sobrang frustration. “At kapag hindi ni'yo pa rin magawang mahanap ang bata sa gabing ito ay sesesantihin ko kayong lahat!”

“Yes, sir!” Tarantang tugon ni Lito dahil na rin sa takot sa galit ng amo.

Nang akma na siyang tatalikod upang gumawa ng tawag sa mga koneksyon, tumunog ang telepono ni Benjamin.

Galit na galit si Benjamin kaya hindi na niya sana papansinin ang tawag, dahil hindi iyon ang tamang panahon para makipag-usap! Ngunit nang maalala niya ang sinabi ni Lito na baka kinidnap nga ang anak, nandilim ang kanyang mukhang kinuha ang telepono at mas tumindi ang nararamdaman niya ang makitang numero lang ang nasa caller I.D.

Inis niya itong sinagot. “Hello?” Anang malambing na tinig ng babae sa kabilang linya.

Sa narinig ay napako si Benjamin sa kanyang kinatatayuan. Para bang lahat ng parte ng kanyang katawan ay tumigil sa pag-function nang marinig ang pamilyar na malumanay na boses na iyon.

Ang boses na iyon ay kaparehong-kapareho ng babaeng iyon. Banayad at malambing, parang anghel na umaawit.

Ngunit imposible iyon dahil matagal ng wala ang babaeng iyon! Marahil ay kapareho lang nito ng tinig!

Subalit nang manumbalik sa alaala ni Benjamin ang nakita niya sa airport kanina lamang ay naging marahas ang tibok ng kanyang puso. Dahil doon ay mas lumakas ang hinala niyang bumalik na ngang talaga ito.

“Hello? May tao ba riyan? May kausap pa ba ako?” tanong ni Lunabella sa kabilang linya nang walang marinig na nagsasalita kahit sinagot naman ang tawag.

Isinantabi ni Benjamin ang mga iniisip at nagsalita. “Yeah.” Tipid nitong tugon na hindi pa halos maintindihan ng kabilang linya.

Nakahinga ng maluwag si Luna nang marinig na may sumasagot sa kabilang linya. “Hello, uhm… ganito kasi ‘yun, may matagpuan akong isang batang babae, nalaman ko lang ang numero ng telepono mo nang ibigay niya sa akin. May nakasulat na ‘Daddy’ sa dulo, so I assumed you're the father?”

Sa bawat pagdami ng sinasabi nito ay siya ring paglinaw ng boses sa isipan ni Benjamin, talagang kompirmado na niyang ang nagmamay-ari ng boses na iyon ay walang iba kundi si Lunabella Cruz.

Ang kanyang dating asawa.

Madilim ang mukhang napatitig si Benjamin sa kung saan. “Where are you?” Malamig niyang wika.

“Nasa Mayari restaurant.” Tiningala pa ni Luna ang pangalan ng kainan. “Naghihintay kami rito, dito mo na lang kunin ang anak mo.”

“Sige, I'll be there right away.”

Nang mawala ang sa kabilang linya, mabilis na naglakad palabas si Benjamin. “Ihanda ang sasakyan, pupunta tayo ng Mayari restaurant.”

Napatitig si Lunabella sa telepono pagkatapos ng tawag. Namamaos ang tinig ng kabilang linya na para bang nagpipigil ito ng matinding galit.

Ngunit ang ipinagtataka ni Luna ay ang pagiging pamilyar sa kanya ng boses na iyon. Ngunit hindi niya alam kung saan nga ba niya iyon huling narinig.

Kaya kaysa ilaan ang oras sa walang kabuluhang bagay, hinarap na lang niya ang kaibigan.

“Gutom na ba kayo?”

Halos umikot ang mata ni Zarina. “Medyo kanina pa tayong nakatayo rito, bes. And yes I'm starving. Naniningil na ang mga bulate ko sa tiyan kaya utang na loob, pumasok na tayo at kumain! Isama na natin ang baby girl na ‘yan at kapag dumating na ang sundo niya, labasin na lang natin.”

Tumango si Luna. “Okay, mauna ka na muna bes.”

Pagkatapos niyon ay hinarap ni Luna ang batang babae, umuklo sapat lang na magtagpo ang mata nila.

“Gutom ka ba? Auntie will take you in to eat something, okay lang ba ‘yon? Papunta na rito ang daddy mo, kapag dumating siya ay lalabas tayo para ibigay kita sa kanya, okay ba ‘yon?”

Tumitig ang batang babae sa kanya, kumikislap ang mga mata nito, medyo nag-aalangan kung sasama ba o hindi.

Ngumiti si Luna. “Kung ayaw mong sumama sa loob, edi sasamahan ka na lang ni Auntie rito hanggang sa makarating ang sundo mo.”

Nang marinig ito ay nagkatinginan ang dalawang batang lalaki at sabay nagsabing. “Kami rin! We'll gonna wait here with Mama!”

Napasapo si Zarina sa kanyang noo. “At ako lang ang gutom dito?” Napabuga siya ng hangin. Humarap siya sa batang babae at matamis na ngumiti. “Hey, baby girl, I'm auntie Zarina, I'm these two guys godmother… hindi kami bad people, we just want to eat because we're hungry. Pwede bang sumama ka sa amin kumain? I'm sure you're hungry too, is that okay?”

Ang mata ng mag-iina ay tumuon sa batang babae, naghihintay ng sagot nito. Gutom naman talaga sila ngunit hindi naman nila pwedeng iwan ang bata sa labas kapag ayaw nito sumama, baka kung ano pang mangyaring malala.

Kumagat sa pang-ibabang labi nito ang bata, humakbang siya ng dalawang baitang palapit kay Lunabella at saka humawak sa damit nito bago umiling.

“Don't force yourself if you do you don't want to,” paalala ni Luna sa bata.

Umiling ang batang babae dahilan upang mapangiti si Lunabella at manlambot ang puso para rito.

“Are you hungry?” Tanong niya at inalis ang ilang hibla ng buhok na tumatabing sa mata nito. Tumango ito. “Okay, let's go eat!”

Naglakad na sila papasok ng restaurant. Si Lunabella ay hawak sa isang kamay ang batang babae habang si Zarina naman ay hawak sa magkabilang kamay ang kambal.

“Kanina lang ay takot sa’tin ang batang ‘to, ngayon ay parang ayaw ng humiwalay sa'yo!” Puna ni Zarina. “Iba talaga ang magaganda, eh, ‘no? Malakas sa babae, lalaki, maging sa matanda at bata!” Tudyo nito sa kaibigan.

Naiiling na ngumisi lang si Lunabella sa sinabi ng kaibigan.