LOGINELOWEN GARCIA'S POV Abala ako sa pagluluto ng pancake sa kusina ng marinig kong bumukas ang pintuan sa likuran ko. Nanatiling naka-angat sa ere ang kamay ko, dahan-dahan akong lumingon at nakita ko si Alexander. Magulo ang buhok at halatang bagong gising, bukod doon ay wala itong pang-itaas na suot. Pero mas kapansin-pansin ang pagiging busangot ng kanyang mukha, animo'y may kaaway siya na hindi niya matalo-talo. "Magdamit ka kaya?" panimula ko, at doon lang siya nag-angat ng tingin sa akin. And I froze... when I saw the bruise on his left cheekbone. Namumula iyon na namamaga, at kahit may kalayuan ako sa kinatatayuan niya at kitang-kita ko iyon. "Masama ba ang mood mo ngayon araw dahil nasapak ka?" banat ko. Huminga siya ng malalim. Napapalunok habang ang kanyang kilay ang salubong, mukhang pikon na pikon. "F*ck...she was a woman, but her punch was too strong and it shocked me," pag-kwento niya sabay lakad papalapit sa akin. Sinundan ko siya ng tingin hanggang sa tuluyan si
ELOWEN GARCIA’S POV Nanatili akong nakatayo sa labas ng pintuan ng ilang segundo. Pilit na inaayos ang ekspresyon ng mukha ko. Because the moment I step inside… I have to pretend that I don't know everything.I have to pretend that we're still on good terms, because I don't want to get caught by him. Huminga ako nang malalim bago ko tuluyang binuksan ang pinto at pumasok. Warm lights greeted me. Familiar. Comforting. But tonight… It felt different. “Eli…” That voice. I froze. Slowly, I lifted my gaze. There he was. Kuya Fred. Standing in the middle of the living room… smiling like nothing ever changed. Like he wasn’t the same man who once decided I should die. My fingers curled slightly at my side. But I didn’t let it show. I couldn’t. Not yet. “Kuya…” mahina kong sambit. Before I could even take another step, he started walking towards me. Para bang sabik na sabik na makita ako. Then, his arms wrapped around me. Too tight. And for a split second…my body went r
ALEXANDER'S POV I decided not to go home the moment I heard that... the a*shole was there. Kaya ngayon ay nasa isang public bar ako, tahimik na umiinom ng alak habang nakaupo sa harapan ng bartender. Sobrang ingay ng paligid, ngunit mas gusto ko ang gano'n dahil hindi ako makakapag-isip ng mabuti. I wanted to escape something that keeps following me even in my dreams. Kahit napapatulala lang ako saglit ay maiisip ko kaagad ang taong iyon. I just met that person when I was attending a wedding. Isang beses ko lang siyang nakita at ngayon ay hindi na siya mawala sa isipan ko. At ang mas nakakainis pa ay lalaki siya. He's a man and I couldn't understand why I'm this affected..when I know I'm straight. Babae lang ang gusto ko, kaya bakit parang nababaliw ako sa lalaking iyon? Hindi ko na mabilang kung ilang baso na ang naubos ko. The bartender didn’t even ask anymore. Basta na lang niya pinupuno ulit ang baso ko sa tuwing nauubos ko. “Shit…” mahina kong mura, sabay inom ulit.
ELOWEN GARCIA'S POV Pagkalabas na pagkalabas ko ng elevator ay unang sumalubong sa akin ay ang mukha ni Jacob. Kumunot ang aking noo at nagbaba ng tingin sa suot kong relo. It's already twelve midnight. At nakakapagtaka kung bakit nandito pa siya dahil ang alam ko at nakaalis na ito kanina. "Ganitong oras ka ba talaga umuuwi?" tanong niya bigla. Tumiim ang bagang ko at bahagyang iniwas ang aking tingin sa kanya. "Minsan kapag marami akong kailangang tapusin," saad ko at pagkatapos niyon ay nagsimula na ulit akong humakbang hanggang sa tuluyan ko siyang nalagpasan. Pero habang naglalakad ako ay ramdam ko ang bigat ng kanyang titig sa aking likuran. Para bang pati ang kaluluwa ko ay nakikita na niya sa tindi ng pagkakatitig niya sa akin. Napalunok ako, pilit na hindi pinagtutuunan ng pansin ang bahagyang pagkailang na nararamdaman ko sa mga oras na ito. "Why are you still here? I thought you already left?" tanong ko sa kanya. Ako na mismo ang bumusag sa katahimikan dahil hin
JACOB ALDEGUIRE’S POV I didn’t leave because I was offended. That was what I told myself the moment I stepped out of her office. The hallway felt colder than usual. Or maybe it was just me. My hands were still inside my pockets when I reached the elevator, jaw tight, mind still replaying her voice. “Umalis ka na nga.” I exhaled sharply. “Of course,” I muttered under my breath. Like I was really going to stay there forever. But even as I said it… I didn’t like the feeling of walking away. Not from her. Not like that. The elevator doors opened and I stepped in without hesitation. The ride down was silent, too silent, like the building itself was mocking the noise inside my head. When the doors finally opened to the parking lot, I walked straight out. Fast. Focused. Habang naglalakad ako papalapit sa aking kotse ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa loob ng aking bulsa. Agad ko iyong kinuha at pagbukas ko ng screen ay nabasa ko ang pangalan ni Kael. He just
ELOWEN GARCIA'S POV Tumikhim ako sabay kinunutan ng noo si Jacob. Kanina pa ito tingin ng tingin sa akin habang kumakain ako. At kahit na gutom na gutom ako ay hindi ako makakain nang maayos dahil sa mga mata niyang nakatutok sa akin."Wala ka bang balak bumalik sa opisina mo at ngayon ay nandito ka para bwisitin ako?" asik ko sa kanya.Hawak ko pa rin ang tinidor sa kaliwang kamay ko. Mariin ko siyang tiningnan at maya-maya pa ay bigla itong ngumiti dahilan upang maningkit ang aking mga mata. "Gusto mong itus*k ko ito sa mata mo nang matauhan ka?" usal ko, bahagyang inangat ang hawak kong tin!dor."Sungit. I'm just watching you, Elowen. Wala naman akong ginagawang masama--""Meron..." mariing pagputol ko sa sasabihin niya. "Hindi ako makakain nang maayos dahil nakatitig ka sa akin. Bakit mo pa ba ako binilhan ng pagkain kung hindi mo lang din naman ako hahayaang kumain nang matiwasay?" sarkastikong tanong ko sa kanya.Bahagyang umangat ang kanyang kilay. Hindi dahil sa napipikon si
ELOWEN GARCIA’S POV Madilim pa rin ang paligid nang unti-unti akong magising. Ngunit hindi ko tuluyang iminulat ang aking mga mata dahil ayaw ko pa. Gusto ko munang manatili sa ganitong pakiramdam. Tahimik. Payapa. At mainit. Ramdam ko ang lambot ng kutson sa ilalim ng katawan ko. Hindi
JACOB ALDEGUIRE'S POV "Ibig sabihin ay hindi matutuloy ang kasal?" tanong ko, kalmado ang tinig habang hinihintay ang sagot ng nasa kabilang linya. Maya-maya pa ay narinig ko ang malalim na paghinga nito. "Yeah, the wedding will be cancelled this week. Ipapa-reschedule ni Xavier, at tingin ko
ELOWEN GARCIA'S POV “Please…” muli kong pakiusap, at ngayon ay nakahawak na sa kanyang papulsuhan. Xavier’s fingers were still gripping my chin, forcing me to look at him. His eyes searched my face like he was trying to see if I was lying. “I wasn’t trying to run,” I whispered. “I just… I jus
ELOWEN GARCIA’S POVKINABUKASAN....Naalimpungatan ako nang maayos ko ang hindi pamilyar na amoy ng unan ko. Mas lalo ko pa iyong idiniin sa mukha ko, hanggang sa napagtanto kong amoy iyon ng lalaki. Mabilis akong bumalikwas ng bangon, at nang iginala ko ang paningin ko sa paligid at doon ko lang


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




