Chapter 1

ELOWEN GARCIA'S POV

Buong gabing dilat ang mga mata ko dahil sa nangyari kagabi. No matter how many times I closed my eyes, Velour Noire followed me.. until I reached home. Even the way his gaze had lingered on me as if he had already memorized every part of who I was.

Jacob Aldeguire didn’t touch me.

Pero kahit gano'n pakiramdam ko ay minarkahan na niya ako.

I stood in front of the bathroom mirror just before dawn, studying my reflection as if it belonged to someone else. My lips were still tingling, my skin too aware, my thoughts tangled in a dangerous question I refused to answer.

Why did I even go there?

Napapikit ako at napalingon sa bandang likuran ng tumunog ang cellphone ko. At nang silipin ko iyon ay umilaw ito at doon ay nabasa ko ang pangalan ni Xavier.

Napabuntong-hininga ako, inabot ang cellphone at tamad iyong binuksan.

Xavier: Be ready by ten.

Xavier: We’re going somewhere.

Xavier: Make sure you look presentable. Don't embarrass me, Elowen.

I stared at the words longer than I should have.

Presentable?

As if I were something he owned. As if my appearance was another reflection of him, another proof that I still belonged where he decided I should be.

Una ay nagtipa ako, pero sa kalagitnaan ay huminto ako at binura din lahat ng itinipa ko. Ibinalik ko ang selpon kung saan ko ito kinuha at hindi ako nag-reply sa kanya.

Then, the mirror caught me again... barefaced, exhausted as my eyes shadowed by a night I couldn’t undo. I looked nothing like the woman he liked to show off. Nothing like the obedient version of me he preferred.

Pero alam ko pa din naman kung paano tumanggi at magsabi ng ayaw ko. Alam ko na ayaw niyang sinusuway ko siya, ayaw niya hindi ako nakikinig sa kanya. Pero hindi pa ako gano'n ka martyr, para laging oo ang isagot sa kanya kahit na ayaw ko.

I turned away from my reflection and reached for something simple, something safe. Clothes that wouldn’t invite questions. Clothes that wouldn’t reveal how unsettled I still felt beneath my skin.

But as I moved, my mind betrayed me.

When I remembered him... again. The way Jacob looked at me, not as something to be controlled, but as something chosen.

Ipinikit ko ang aking mga mata upang alisin ang alaalang iyon sa isipan ko. Kung ano man ang nangyari kagabi... lahat ng iyon ay wala lang. Pagkakamali lang qng pagpunta ko roon at nagkataon lang ang lahat.

Sa ngayon ay hindi ko na iyon dapat iniisip. Kailangan kong ituon ang aking atensyon sa sitwasyon ko at mag-isip ng paraan kung papaano ako makakawala kay Xavier.

Ngayon ay magpanggap na muna ako. Hahayaan ko siyang isipin na nako-kontrol niya pa rin ako kahit hindi na.

Huminga ako nang malalim at agad na nagtungo sa ilalim ng shower. Hinayaan ko ang malamig na tubig na siyang humaplos sa aking balat. Para bang sa gano'ng paraan ay makaalis niyon ang mga bakas ni Xavier sa katawan ko.

~~~~~~

Nang una ay tahimik lang kaming dalawa ni Xavier sa loob ng kotse habang bumibyahe patungo sa bahay ng Tito at tita niya. Wala din naman akong sasabihin kaya bakit pa kami mag-uusap.

He drove with one hand on the wheel, the other resting comfortably on his thigh, as if nothing in the world weighed on him. As if he hadn’t spent the night with someone else and dismantling me with words.

“You look tired,” aniya.

Hindi na siguro niya makayanan ang katahimikan kaya siya na mismo ang nagbukas ng usapin.

Ilang segundo siyang naghintay ng sagot ko, pero nang wala siyang matanggap mula sa akin ay nagpakawala siya ng naaasar na paghinga.

“Did you even sleep?” pagpapatuloy niya. “Or were you too busy overreacting again?”

My fingers curled against my lap.

“Hindi. Ayos lang ako," tanging tugon ko at hindi maitago ang kawalang gana sa tinig.

He chuckled, shaking his head. “You always say that. That’s your problem, Elowen... you think being quiet makes you strong. You just made yourself look pathetic."

Pagkarinig ko niyon ay mas lalo kong itinuon ang atensyon ko sa bintana. Tinatanaw ang mga nadadaanan naming kahoy.

“It doesn’t,” he went on, tone light, almost amused. “It just makes you more difficult to understand.”

The word settled deep in my chest.

“Alam mo,” he added, glancing at me this time, “Kung hindi lang ako sumabat sa problema ng pamilya mo. Edi sana nasa kangkungan ka ngayon lalo na ang mga kapatid mo. Kaya dapat ay magpasalamat ka sa akin." Usal niya.

At doon ay hindi ko napigilan ang sarili ko at nilingon siya.

“Hindi ko naman sinabi sa 'yo na gawin mo 'yun. No one asked y--"

“But you needed me,” he cut in smoothly. “And you still do. And don't forget that."

Sa oras na iyon ay mas lalo lang sumakit ang ulo ko sa kanya. Kaya hindi na ako bumanat pa at tumingin na lamang sa labas ng bintana.

I stayed silent, because arguing only made him talk more. And when he talked more, he liked to say things he knew would stay with me long after the car stopped moving.

“You’re lucky,” he said softly, almost amused. “Not every woman gets a man willing to take responsibility for her.”

Responsibility?

As if I were a burden.

Hindi ko naman siya inobliga. Kayang-kaya kong ayusin ang problema ng pamilya ko, pero nagpupumilit siyang sumabat. At ngayon ay ipinapamukha niya iyon sa akin.

Sitting beside the man who claimed to own my future, I had never felt more aware of how trapped I truly was.

Then, the car slowed.

“We’re here,” my fiancé said, adjusting his watch. “Remembee...." he said as he look at me. "Smile, Elowen."

Pagkatapos niyon ay nauna siyang lumabas ng kotse at sumunod ako. Hindi na ako naghintay na alalayan niya ako dahil kaya ko naman. Isa pa, puro pagpapanggap lang din naman ang gagawin niya kaya para saan pa?

"Ang tigas talaga ng ulo mo...." asik niya at mariing hinawakan ang papulsuhan ko.

Wala akong naging reaksyon. Sanay na akong gawin niya iyon sa akin kaya itong ginaagw aniya ngayon ay wala ng epekto.

And as usual, he acted like a real gentleman when a his relatives approaches us. He held me like I'm some precious diamond, a treasure he didn't want to break.

"Nice seeing you again, Elowen. It's been a while." Tita Krystal greeted me. She leaned closer to me and kisses me left cheeks.

"It's nice too see you again, Tita Krystal..." bati ko at sumunod sa kanya si Tito Ortiz.

"You become more beautiful..." ani nito at hinalikan din ang kanang pisnge ko..

Lalong dumikit sa akin si Xavier, ipinulupot niya ang kanyang braso sa bewang ko at kunwaring tuwang-tuwa sa kanyang narinig.

"Of course, Tito. I'm her Fiancé. And a good fiancé can make his girl way more beautiful," mayabang niyang banat.

"Hanep talaga... sobrang galing magpanggap," sa isipan ko.

Matapos ang batian ay inanyayahan nila kaming pumasok sa loob. Ngunit, habang naglalakad ako papasok sa loob ay hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaiba sa hangin sa paligid ko.

Para akong naiinitan na nilalamig. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. At para bang gusto ko na lamang umuwi.

"Is that Uncle Jacob?" biglang bulalas ni Xavier sa tabi ko..

At nang sinundan ko ang tingin niya ay nakita ko ang Uncle niya. At sa hindi inaasahang pagkakataon ay nagtama ang aming mga mata.

Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang ba ang nakita ko, pero nagliwanag ang kanyang mga mata ng makita niya ako. At mas lalo kong naramdaman ang matinding panlalanig at panginginig ng nagsimula siyang humakbang patungo sa direksyon namin.

"Uncle Jacob!" excited na usal ni Xavier sabay lapit rito. Ngumiti si Jacob at agad na sinalubong ang pamangkin.

"Since when did you come? you didn't tell me." Isla ni Xavier, habang ako naman ay hindi maitago ang panginginig ng katawan lalo na nang muli ko siyang nahuling sumulyap sa akin.

"Is she your fiancée?" bulalas niya.

Nakatingin na siya kay Xavier. At ilang saglit pa ay bumalik si Xavier sa tabi ko. Hinawakan niya ang likuran ko at agad kong napansin ang pagtuon ng tingin ni Jacob sa kamay ni Xavier na nakahawak sa akin..

"This is Elowen Garcia. My fiancée..." Usal ni Xavier at nilingon ako. "Greet my Uncle," utos niya at saka ibinalik sa ayos ang tindig.

Lumunok ako. Pilit na ngumiti at hinarap siya.

"It's nice to finally meet you, Mr Jacob," pormal kong sambit, at nakita ko ang bahagyang pag-awang ng kanyang bibig.

"Me too, Elowen." He said.

He extended his hand for a shake hands. Ilang segundo ko iyong tinitigan hanggang sa nakapagdesisyon akong tanggapin iyon at makipag-kamay sa kanya.

At sa mga sandaling nagdikit ang aming palad ay naramdaman ko ang pagdaloy ng kakaibang kuryente sa katawan ko. Hindi lang iyon.. bit I even felt him squeezing me hand a bit, that made me even more nervous.

Sinong mag-aakala na muli kaming magkikita? inisip ko na nagkataon lang ang pagkikita namin kagabi, pero nagkamali ako.

At tingin ko ay mas magiging komplikado ang lahat.

TO BE CONTINUED.....