登入![HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
ELOWEN GARCIA'S POV
An invitation arrived at midnight. Walang pangalan, at kahit kaonting detalye man lang na magtuturo ng pinanggalingan nito ay wala kang mahahanap. Ang tanging naroon lamang ay ang pangalan ng isang sikat na bar Ang Velour Noire. A bar whispered in hushed tones. Exclusive and Untouchable. A place people like me didn’t belong to unless we were invited. I should have ignored it. But that night, my heart was already bruised… and I was tired of being told who I was allowed to be. “You need me,” my fiancé had said earlier, his voice sharp with certainty. “You wouldn’t last a week on your own. No one would want you without me.” The words still burned as I stared at my reflection, adjusting the fabric over my skin. I had tried to leave him. Ilang beses ko ng sinabi sa kanya na makikipag-hiwalay na ako, pero hindi siya pumapayag. Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na wala akong silbi kung wala siya, that I shouldn't leave him because he paid for my family's dept and saved us from shame. Bagay na hindi ko hiniling sa kanya. Ayaw niya akong pakawalan. Hindi pa kami kasal, pero kung tratuhin niya ako ay daig ko pa ang nakatali sa kanya. And I wanted to do something about it. I have to prove to him that he's wrong... that I'll be more good without him. So I went. Velour Noire glowed like a secret behind velvet curtains and golden light. The moment I stepped inside, I felt it.... the weight of unseen eyes, the hum of quiet power, the kind of atmosphere that promised ruin if you stayed too long. I checked my phone again. "Table reserved. Drink waiting. Enjoy the night." Ilan lamang ito sa mga salitang naroon sa invitation card. My pulse raced as I approached the bar. The bartender didn’t ask my name. He simply nodded and slid a glass toward me. “From the gentleman watching you,” kalmado nitong saad na siyang ikinalukot ng aking noo. I stiffened. “Where?” His gaze flicked to the shadows. And that’s when I felt it. The pair of eyes, that had been staring at me the moment I stepped foot on this place. I turned—and everything inside me froze. I saw him. He sat alone, relaxed in a way only powerful men could be. His presence didn’t demand attention… it owned it. His eyes held mine without hesitation, dark and knowing, as if he’d been waiting for this exact moment. That he's been waiting for me to arrive. Napalunok ako at halos maminge dahil sa lakas ng pintig ng puso ko. Para bang ilang segundo na lang ay lalabas na ito mula sa katawan ko. One corner of his mouth curved, not because he smiled, but because of something far more dangerous. Against every instinct, I moved closer to him. “Do you always accept invitations from strangers?” he asked, his voice low, smooth and intimate. “I wanted to prove something,” wlaang pag-aalinlangan kong tugon. Itinaas niyang muli ang hawak niyang baso nang hindi pa din inaalis sa akin ang tingin. "Prove something to whom?" kaswal niyang tanong na para bang kilalang-kilala niya ako. “My fiancé." I said and aomething shifted in his expression, something dark and unreadable. Bumuntong-hininga siya at pagkatapos ay inilapag niya ang hawak niyang baso. “Does he know you’re here?” tanong niya ng maibalik na sa akin ang tingin. Bumaba ang tingin ko sa sahig dahil sa tensyon na bumabalot sa paligid ko. Mariin kong ikinuyom ang aking kamao. "Hindi," tanging tugon ko at narinig ko ang malutong niyang pagmura. “He wouldn’t approve,” the man said softly. I let out a deep breath before I lifted my gaze on him. "I didn’t ask for his permission.” And that earned a quiet breath of amusement. “Good,” he murmured. “You shouldn’t.” At nang natamaan ng ilaw ang kanyang mukha ay agad na nanlamig ang pakiramdam ko. I know him. I saw him in my fiance's family pictures. I heard his name a couple of times with their family conversation. At hindi ako puwedeng magkamali. My chest tightened. “You’re…” My voice faltered. "Jocob Aldeguire..." Lalong lumalim ang titig niya sa akin. Halos hindi na siya kumukurap na para bang mawawala ako sa paningin niya kapag ginawa niya iyon. “Yes. I am Jacob Aldeguire, You're fiance's uncle." Aniya at mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. He's seven years older than me. A dangerous and forbidden man. “I invited you,” he continued calmly. “Because I wanted to meet the woman my nephew is so desperate to keep.” Pakiramdam ko ay parang mapupugto ang hininga ko dahil sa titig niya sa akin. “At bakit mo naman iyon gagawin? Marami kang puwedeng imbitahan kaya bakit ako pa ang napili m--" “Because he doesn’t deserve you,” he said, enough to make my knees tremble. He leaned closer, his presence closing in, voice dropping to something meant only for me. “And I’ve been wanting for you… far longer than I should.” In that moment, I understood the truth far too late. At sa mga oras na iyon ay nagkaroon na ng sagot ang mga katanungan na naghahari sa isipan ko. Hindi nagkataon lang ang pagkaka-imbita sa akin dito. Lahat ng 'to ay pinagplanuhan niya. "I know... that time comes you'll do this, Elowen." Usal niya at kahit ang paraan ng pagkakabigkas niya ng aking pangalan ay nakakapanindig balahibo. "He doesn't deserve you, but you won't regret it. If you risk everything and play with me." I didn’t walk into Jacob Aldeguire’s world by mistake. I walked into it knowing that once I crossed the line, there would be no turning back. TO BE CONTINUED....ALISTAIR VAUGHN ALDEGUIRE'S POV A low groan escaped my lips the moment my hands tightened around her waist. And the sight beneath me was enough to destroy whatever control I had left. Olivia’s fingers were gripping the headboard tightly while her body trembled against the sheets. Her long hair cascaded down her back, exposing the delicate curve of her shoulders and spine beneath the dim light of the room. And every little sound coming from her... Soft. Breathless. Completely ruined me. “Alistair…” mahina niyang usal, halos maputol ang boses habang pilit na kumakapit sa natitirang katinuan sa kanyang katawan. My jaw clenched. I slowly leaned down, pressing my chest against her back while my hand slid upward along her waist. “You have no idea what you’re doing to me right now,” I muttered against her ear. Naramdaman kong lalo siyang nanginig dahil doon. A dangerous smirk tugged at the corner of my lips before I pressed slow kisses along her shoulder. My other han
OLIVIA JUAREZ’S POV Mahigpit kong hawak ang strap ng bag ko habang naglalakad palabas ng shop. Gabi na. Tahimik na rin ang paligid kumpara kanina. Isa-isa nang nagsiuwian ang ibang staff habang ako naman ay mabagal na naglalakad sa sidewalk, pagod pero kahit paano ay magaan ang pakiramdam ko matapos ang unang araw ko sa trabaho. Ngunit agad ding nawala ang gaan na iyon nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko sa loob ng bag. Napahinto ako. At nang makita ko ang pangalan sa screen… Biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko. Alistair. Nanlamig agad ang mga daliri ko habang mabagal iyong binubuksan. "We’ll start today" Maikli lang ang message na iyon. Walang kahit na anong paliwanag, dahil hindi na kailangan. Kasi alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin . Mariin kong kinagat ang loob ng labi ko habang paulit-ulit na binabasa ang message niya. At kahit gustong-gusto kong tumanggi ay hindi na pwede.nBecause I already used the money. I already signed the contract and agre
ALISTAIR VAUGHN ALDEGUIRE’S POV Tahimik ang buong opisina. Tanging mahinang pag-ugong lang ng air conditioner at tunog ng ulan mula sa glass windows ang maririnig sa paligid. Ngunit kahit gano’n katahimik… Pakiramdam ko mas lalong magulo ang utak ko ngayon. Dahil hanggang ngayon ay nakatitig pa rin ako sa iisang message sa screen ng cellphone ko. The message from Olivia. “Thank you for the flowers and cake… the girls really loved it.” Maikli lang iyon. Simple. Walang kahit anong lambing. Wala ring espesyal. Pero put*ngina. Simula kagabi ko pa paulit-ulit binabasa iyon na parang may mali sa utak ko. Napailing ako habang mabigat na sumandal sa swivel chair ko. What the hell is wrong with me? I already sent the flowers. I already helped her. Dapat tapos na. Pero bakit parang mas lalo lang gumugulo ang lahat? Humigpit ang hawak ko sa cellphone habang muling bumalik sa isip ko ang gabing nasa penthouse siya. Her trembling hands. Her tears. The way she looked so scared
OLIVIA JUAREZ’S POV Hindi ko namalayang mabilis pala talagang lumipas ang oras kapag busy. Sunod-sunod abg customer na nagsidatingan ng sumapit ang hapon. May nagpapagawa ng bouquet para sa anniversary. May bibili lang sana ng isang sunflower pero nauwi sa sampung roses dahil mas maganda raw tingnan ang roses. At mayroon ding umiiyak pang girlfriend habang yakap ang flowers na gawa namin ni Mia. “Ayoko na talaga sana sa boyfriend ko…” umiiyak niyang sabi habang hawak ang bouquet. “…pero ang ganda kasi ng flowers...nabago tuloy ang desisyon ko." Halos mapatawa ako habang pinapanood siyang hilahin palabas ng boyfriend niyang paulit-ulit humihingi ng sorry. “You’ll get used to weird customers, Olivia..." natatawang sambit ni Mia habang inaayos ang ribbons sa counter. Napailing na lang ako habang napapangiti. Nakakapagod. Pero hindi nakakasakal. At sobrang layo no’n sa trabaho ko noon. “BREAK TIME!” Napalingon agad ako nang marinig ang malakas na sigaw mula sa kabilang side ng
OLIVIA JUAREZ’S POV Maagang-maaga akong nakarating sa shop kinabukasan. Tahimik pa ang paligid habang naglalakad ako papunta sa flower section. Habang mahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko at hindi na mabilang kung ilang beses akong bumubuntong-hininga. Kinakabahan ako. Hindi dahil ayaw ko sa trabaho. Kundi dahil wala akong gaanong alam sa nga bulaklak. Dahil ang huli kong trabaho ay nagbebenta ng sigarilyo sa isang bar habang suot ang damit na halos makita na ang kaluluwa ko.Ikinuyom ko ang aking kamao habang tumitingin sa paligid. “Darling!” Napalingon agad ako nang marinig ang masayang boses ni Ma’am Elowen. Nakasuot siya ngayon ng eleganteng cream-colored dress habang may hawak na tasa ng kape. “Good morning po,” bati ko habang bahagyang yumuyuko. Ngumiti siya nang malawak bago mabilis akong nilapitan at hinawakan ang magkabilang kamay ko. “You came!” exaggerated niyang sambit na parang natutuwa talaga siyang makita ako. “Akala ko ay hindi ka tutuloy," Napatawa ak
OLIVIA JUAREZ'S POV May hawak-hawak akong kahoy...hindi gano'n kalaki pero sapat na upang mapabagsak ang kung sino man na magtangka sa buhay ko.Hinawakan ko ang doorknob, pumikit ako saglit at bumuntong-hininga bago ko tuluyang binuksan ang pintuan."Delivery po--MA'AM NAMAN!!" Malakas na napasigaw sa gulat ng rider na nasa harapan ko nang itutok ko sa mukha niya Ang matulis na kahoy na hawak ko. "Hala...s-sorry po k-kuya.." agad ko at mabilis na binitawan ang hawak kong kahoy.Kitang-kita ko kung paanong namutla ang mukha ng rider dahil sa gulat. Mabilis na tumataas-baba ang dibdib niya dahil sa kaba at halos hindi ako matingnan nang maayos. "Pap*tayin niyo naman ako sa nerbyos, Ma'am..." reklamo niya.Bahagya kong nakagat ang labi ko. Nahihiyang tumingin sa kanya habang inaayos ang bitbit niyang box."Pasensya na po talaga kuya. Nagtataka lang kasi kami dahil wala naman po kaming inaasahang bisita sa ganitong oras. Pasensya na po talaga," paulit-ulit kong paghingi ng paumanhin.
ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation) Hindi ko agad nasagot. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakayanig—ang tanong niya, o ang katotohanang napansin niya iyon. Dahan-dahan niyang ibinaba ang isang kamay mula sa balikat ko, pero hindi para umatras. Sa halip, bahagya niyang itinagilid ang ulo ko, p
ELOWEN GARCIA'S POV Tanging ang mahinang ingay ng sasakyan at ang tunog ng gulong sa kalsada ang naririnig ko. I stared outside the window the entire time. My thoughts were a mess. Gregorio Hernandez. Why would he send people to protect me? I barely even knew him. Hindi ko namalayang d
ELOWEN GARCIA'S POV “Please…” muli kong pakiusap, at ngayon ay nakahawak na sa kanyang papulsuhan. Xavier’s fingers were still gripping my chin, forcing me to look at him. His eyes searched my face like he was trying to see if I was lying. “I wasn’t trying to run,” I whispered. “I just… I jus
ELOWEN GARCIA’S POVKINABUKASAN....Naalimpungatan ako nang maayos ko ang hindi pamilyar na amoy ng unan ko. Mas lalo ko pa iyong idiniin sa mukha ko, hanggang sa napagtanto kong amoy iyon ng lalaki. Mabilis akong bumalikwas ng bangon, at nang iginala ko ang paningin ko sa paligid at doon ko lang







