로그인![HIS SECRET OBSESSION [A.G.S #1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
ELOWEN GARCIA'S POV
An invitation arrived at midnight. Walang pangalan, at kahit kaonting detalye man lang na magtuturo ng pinanggalingan nito ay wala kang mahahanap. Ang tanging naroon lamang ay ang pangalan ng isang sikat na bar Ang Velour Noire. A bar whispered in hushed tones. Exclusive and Untouchable. A place people like me didn’t belong to unless we were invited. I should have ignored it. But that night, my heart was already bruised… and I was tired of being told who I was allowed to be. “You need me,” my fiancé had said earlier, his voice sharp with certainty. “You wouldn’t last a week on your own. No one would want you without me.” The words still burned as I stared at my reflection, adjusting the fabric over my skin. I had tried to leave him. Ilang beses ko ng sinabi sa kanya na makikipag-hiwalay na ako, pero hindi siya pumapayag. Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na wala akong silbi kung wala siya, that I shouldn't leave him because he paid for my family's dept and saved us from shame. Bagay na hindi ko hiniling sa kanya. Ayaw niya akong pakawalan. Hindi pa kami kasal, pero kung tratuhin niya ako ay daig ko pa ang nakatali sa kanya. And I wanted to do something about it. I have to prove to him that he's wrong... that I'll be more good without him. So I went. Velour Noire glowed like a secret behind velvet curtains and golden light. The moment I stepped inside, I felt it.... the weight of unseen eyes, the hum of quiet power, the kind of atmosphere that promised ruin if you stayed too long. I checked my phone again. "Table reserved. Drink waiting. Enjoy the night." Ilan lamang ito sa mga salitang naroon sa invitation card. My pulse raced as I approached the bar. The bartender didn’t ask my name. He simply nodded and slid a glass toward me. “From the gentleman watching you,” kalmado nitong saad na siyang ikinalukot ng aking noo. I stiffened. “Where?” His gaze flicked to the shadows. And that’s when I felt it. The pair of eyes, that had been staring at me the moment I stepped foot on this place. I turned—and everything inside me froze. I saw him. He sat alone, relaxed in a way only powerful men could be. His presence didn’t demand attention… it owned it. His eyes held mine without hesitation, dark and knowing, as if he’d been waiting for this exact moment. That he's been waiting for me to arrive. Napalunok ako at halos maminge dahil sa lakas ng pintig ng puso ko. Para bang ilang segundo na lang ay lalabas na ito mula sa katawan ko. One corner of his mouth curved, not because he smiled, but because of something far more dangerous. Against every instinct, I moved closer to him. “Do you always accept invitations from strangers?” he asked, his voice low, smooth and intimate. “I wanted to prove something,” wlaang pag-aalinlangan kong tugon. Itinaas niyang muli ang hawak niyang baso nang hindi pa din inaalis sa akin ang tingin. "Prove something to whom?" kaswal niyang tanong na para bang kilalang-kilala niya ako. “My fiancé." I said and aomething shifted in his expression, something dark and unreadable. Bumuntong-hininga siya at pagkatapos ay inilapag niya ang hawak niyang baso. “Does he know you’re here?” tanong niya ng maibalik na sa akin ang tingin. Bumaba ang tingin ko sa sahig dahil sa tensyon na bumabalot sa paligid ko. Mariin kong ikinuyom ang aking kamao. "Hindi," tanging tugon ko at narinig ko ang malutong niyang pagmura. “He wouldn’t approve,” the man said softly. I let out a deep breath before I lifted my gaze on him. "I didn’t ask for his permission.” And that earned a quiet breath of amusement. “Good,” he murmured. “You shouldn’t.” At nang natamaan ng ilaw ang kanyang mukha ay agad na nanlamig ang pakiramdam ko. I know him. I saw him in my fiance's family pictures. I heard his name a couple of times with their family conversation. At hindi ako puwedeng magkamali. My chest tightened. “You’re…” My voice faltered. "Jocob Aldeguire..." Lalong lumalim ang titig niya sa akin. Halos hindi na siya kumukurap na para bang mawawala ako sa paningin niya kapag ginawa niya iyon. “Yes. I am Jacob Aldeguire, You're fiance's uncle." Aniya at mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. He's seven years older than me. A dangerous and forbidden man. “I invited you,” he continued calmly. “Because I wanted to meet the woman my nephew is so desperate to keep.” Pakiramdam ko ay parang mapupugto ang hininga ko dahil sa titig niya sa akin. “At bakit mo naman iyon gagawin? Marami kang puwedeng imbitahan kaya bakit ako pa ang napili m--" “Because he doesn’t deserve you,” he said, enough to make my knees tremble. He leaned closer, his presence closing in, voice dropping to something meant only for me. “And I’ve been wanting for you… far longer than I should.” In that moment, I understood the truth far too late. At sa mga oras na iyon ay nagkaroon na ng sagot ang mga katanungan na naghahari sa isipan ko. Hindi nagkataon lang ang pagkaka-imbita sa akin dito. Lahat ng 'to ay pinagplanuhan niya. "I know... that time comes you'll do this, Elowen." Usal niya at kahit ang paraan ng pagkakabigkas niya ng aking pangalan ay nakakapanindig balahibo. "He doesn't deserve you, but you won't regret it. If you risk everything and play with me." I didn’t walk into Jacob Aldeguire’s world by mistake. I walked into it knowing that once I crossed the line, there would be no turning back. TO BE CONTINUED....ELOWEN GARCIA'S POV (.... Continuation) “Jacob Aldeguire…” tawag ng pari. Bahagyang tumuwid si Jacob, pero hindi niya binitawan ang kamay ko. “Do you take Elowen Garcia to be your lawfully wedded wife? To love her, protect her, and stand beside her… in every circumstance life may bring?” Hindi siya agad sumagot. Sa halip… tumingin muna siya sa akin. Nang magkatinginan ay sumilay ang matamis na ngiti sa labi niya bago muling humarap sa pari. “I do,” mahina pero buo niyang sabi. Napangiti ako. “Elowen Hernandez..." the priest called me. Napalunok ako. “Do you take Jacob Aldeguire to be your lawfully wedded husband? To love him, trust him, and stay by his side… no matter what lies ahead?” Bahagyang nanginginig ang daliri ko sa pagkakahawak sa kanya. Pero hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa dami ng pinagdaanan namin. At kung paano kami umabot dito. “I do,” sagot ko. At sa dalawang salitang iyon… parang tuluyan nang kumpleto ang lahat. “Now… the vows.”
ELOWEN GARCIA’S POV *Years later…* Hindi ko akalaing darating pa ang araw na ‘to sa buhay naming dalawa ni Jacob. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong kaya ko nang ngumiti nang ganito.. Nang walang nararamdamang takot. Nang walang kaba na baka bigla na lang mawala ang lahat na meron ako...na iniingatan ko. Huminga ako nang malalim. Mahigpit ang kapit ng kamay ko sa braso ni Daddy habang magkasabay kaming naglalakad pababa ng aisle. Isang garden. Maliwanag...maaliwalas at nakangiti ang lahat ng tao habang nakatuon sa akin ang kanilang mga mata. Napapalibutan ng iba't-ibang kulay at klase ng bulaklak ang paligid… at ang marahang pag-ihip ng hangin na tila sumasabay sa bawat hakbang ko. Tahimik ang paligid.nPero hindi iyon yung klaseng katahimikan na nakakatakot. Kundi yung tahimik na puno ng pag-asa. At isang bagong simula. Dahan-dahan akong napatingin sa harapan. At doon ko siya nakita. Jacob. Nakatayo sa dulo ng aisle. Nakasuot ng itim na suit… maa
JACOB ALDEGUIRE'S POV My eyes slowly open. And for a moment, I didn’t understand what I was looking at. Because everything around me is white. An endless white. No ceiling, no floor and no walls. Just a vast, quiet emptiness that stretched in every direction. I frowned slightly, my brows knitting together as I pushed myself up. My body felt… light. “…Hello?” bulalas ko sa isang mababang tono. Suddenly, my voice echoed.. everywhere. Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala akong natanggap na sagot. I turned my head, scanning the space around me. Still nothing. “…Kael?” I tried again. Silence. A strange feeling crept into my chest. Not fear. Not yet. Just… confusion. “What the h*ll is this place…” I muttered under my breath. I stood up slowly. Or floated... I couldn’t even tell anymore. Because when I looked down, there was no ground beneath my feet. No sense of direction. Just white. Endless white. I took a step forward. Then another. Each movement felt unreal…
ELOWEN GARCIA'S POV Pagbukas pa lang ng pinto ng emergency entrance, sinalubong agad ako ng matinding amoy ng antiseptic at dugo. Agad na tumuon ang tingin ko sa tapat ng isang emergency room. At nang makita ko si Kael ay agad akong tumakbo papalapit sa kanya. Nang bigla siyang gumalaw sa kanyang kinauupuan paharap sa akin ay agad na bumagal ang aking paghakbang... hanggang sa napahinto ako at napatingin lamang sa kanya. Punong-puno ng dugo ang suot niyang damit. Halos hindi na makilala ang kulay ng shirt niya. Basa… malagkit… at halatang hindi lang iisang sugat ang pinanggalingan niyon. Tumayo siya agad nang makita niya ako. Pero hindi siya nagsalita. Hindi agad. “W-Where is he…?” tanong ko, halos pabulong. Pero kahit gano’n… nanginginig ang boses ko. “Kael… nasaan si Jacob? A-ayos lang ba s-siya?" ulit ko, mas mariin na. Pero umiwas lang siya ng tingin. "S-Sorry..." Pagkarinig ko ng boses niyang iyon ay may kung ano sa loob ko na biglang gumuho. Nagsimula
JACOB ALDEGUIRE'S POV (... Continuation) “You don’t even get to think about her.” My breathing becomes hard as I stared straight into his bloodied face. And in that moment... there was no doubt left. No hesitation. No restraint. Just one clear thought. I wasn’t letting him walk out of here. Every word he said… crawling under my skin. Corrupting everything. My grip tightened around his collar, my knuckles turning white as rage burned through my veins. That was enough. I shoved him back... hard—sending him stumbling across the floor. Then my hand went behind me. Fast. Familiar. Cold metal pressed against my palm as I pulled the gun from my back. I raised it. Straight at him. No hesitation. No warning. My finger tightened on the trigger...his craziness has to end in this place tonight. Umigting ang panga ko ng makita ko ang ngiti niyang puno ng kumpyansa. Ibinuga ko ang isang malalim na paghinga, ngunit bago ko pa man tuluyang makalabit ang g
JACOB ALDEGUIRE'S POV (...... Continuation) His smile widened. “Because of her?” My jaw tightened. “Say her name and I will put your throat out of your neck, Fred...” I said quietly. "And I’ll make sure you don’t leave this place breathing.” The air shifted. No more amusement. No more games. Just tension...sharp and dangerous. Fred let out a breath, then cracked his neck. “Alright,” he said. “Let’s see how far you’re willing to go for her.” I didn’t answer. I didn’t need to. Because the next second he moved...faster than I expected. But I was faster. I stepped in, closing the distance in an instant...my fist slammed straight into his jaw. Sa sobrang lakas ng suntok ko ay bahagya siyang napa-atras. But he didn't back down. He stood up and punched me back. "That's all you got, big boy?" I mocked him. Lalong namula ang mukha niya sa galit at akmang aatakihin ako. But I avoided his attack without making so much effort. Then...I grabbed him by the
ELOWEN GARCIA'S POV “Please…” muli kong pakiusap, at ngayon ay nakahawak na sa kanyang papulsuhan. Xavier’s fingers were still gripping my chin, forcing me to look at him. His eyes searched my face like he was trying to see if I was lying. “I wasn’t trying to run,” I whispered. “I just… I jus
ELOWEN GARCIA’S POVKINABUKASAN....Naalimpungatan ako nang maayos ko ang hindi pamilyar na amoy ng unan ko. Mas lalo ko pa iyong idiniin sa mukha ko, hanggang sa napagtanto kong amoy iyon ng lalaki. Mabilis akong bumalikwas ng bangon, at nang iginala ko ang paningin ko sa paligid at doon ko lang
JACOB ALDEGUIRE'S POV "Ano bang sinasabi mo na ayaw mo pa din magpakasal?!" nanggagalaiting asik sa akin ni Mama. "Ang tanda-tanda mo na, Jacob! Kapag ganito lagi mauunahan ka pa ng pamangkin mong mag-asawa!" dugtong niya. Napangiwi ako at hindi na nagsalita. Inaabala ko namang ang sarili sa pa
ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation) Hindi ko agad nasagot. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakayanig—ang tanong niya, o ang katotohanang napansin niya iyon. Dahan-dahan niyang ibinaba ang isang kamay mula sa balikat ko, pero hindi para umatras. Sa halip, bahagya niyang itinagilid ang ulo ko, p







