LOGIN
ELOWEN GARCIA'S POV
An invitation arrived at midnight. Walang pangalan, at kahit kaonting detalye man lang na magtuturo ng pinanggalingan nito ay wala kang mahahanap. Ang tanging naroon lamang ay ang pangalan ng isang sikat na bar Ang Velour Noire. A bar whispered in hushed tones. Exclusive and Untouchable. A place people like me didn’t belong to unless we were invited. I should have ignored it. But that night, my heart was already bruised… and I was tired of being told who I was allowed to be. “You need me,” my fiancé had said earlier, his voice sharp with certainty. “You wouldn’t last a week on your own. No one would want you without me.” The words still burned as I stared at my reflection, adjusting the fabric over my skin. I had tried to leave him. Ilang beses ko ng sinabi sa kanya na makikipag-hiwalay na ako, pero hindi siya pumapayag. Paulit-ulit niyang sinasabi sa akin na wala akong silbi kung wala siya, that I shouldn't leave him because he paid for my family's dept and saved us from shame. Bagay na hindi ko hiniling sa kanya. Ayaw niya akong pakawalan. Hindi pa kami kasal, pero kung tratuhin niya ako ay daig ko pa ang nakatali sa kanya. And I wanted to do something about it. I have to prove to him that he's wrong... that I'll be more good without him. So I went. Velour Noire glowed like a secret behind velvet curtains and golden light. The moment I stepped inside, I felt it.... the weight of unseen eyes, the hum of quiet power, the kind of atmosphere that promised ruin if you stayed too long. I checked my phone again. "Table reserved. Drink waiting. Enjoy the night." Ilan lamang ito sa mga salitang naroon sa invitation card. My pulse raced as I approached the bar. The bartender didn’t ask my name. He simply nodded and slid a glass toward me. “From the gentleman watching you,” kalmado nitong saad na siyang ikinalukot ng aking noo. I stiffened. “Where?” His gaze flicked to the shadows. And that’s when I felt it. The pair of eyes, that had been staring at me the moment I stepped foot on this place. I turned—and everything inside me froze. I saw him. He sat alone, relaxed in a way only powerful men could be. His presence didn’t demand attention… it owned it. His eyes held mine without hesitation, dark and knowing, as if he’d been waiting for this exact moment. That he's been waiting for me to arrive. Napalunok ako at halos maminge dahil sa lakas ng pintig ng puso ko. Para bang ilang segundo na lang ay lalabas na ito mula sa katawan ko. One corner of his mouth curved, not because he smiled, but because of something far more dangerous. Against every instinct, I moved closer to him. “Do you always accept invitations from strangers?” he asked, his voice low, smooth and intimate. “I wanted to prove something,” wlaang pag-aalinlangan kong tugon. Itinaas niyang muli ang hawak niyang baso nang hindi pa din inaalis sa akin ang tingin. "Prove something to whom?" kaswal niyang tanong na para bang kilalang-kilala niya ako. “My fiancé." I said and aomething shifted in his expression, something dark and unreadable. Bumuntong-hininga siya at pagkatapos ay inilapag niya ang hawak niyang baso. “Does he know you’re here?” tanong niya ng maibalik na sa akin ang tingin. Bumaba ang tingin ko sa sahig dahil sa tensyon na bumabalot sa paligid ko. Mariin kong ikinuyom ang aking kamao. "Hindi," tanging tugon ko at narinig ko ang malutong niyang pagmura. “He wouldn’t approve,” the man said softly. I let out a deep breath before I lifted my gaze on him. "I didn’t ask for his permission.” And that earned a quiet breath of amusement. “Good,” he murmured. “You shouldn’t.” At nang natamaan ng ilaw ang kanyang mukha ay agad na nanlamig ang pakiramdam ko. I know him. I saw him in my fiance's family pictures. I heard his name a couple of times with their family conversation. At hindi ako puwedeng magkamali. My chest tightened. “You’re…” My voice faltered. "Jocob Aldeguire..." Lalong lumalim ang titig niya sa akin. Halos hindi na siya kumukurap na para bang mawawala ako sa paningin niya kapag ginawa niya iyon. “Yes. I am Jacob Aldeguire, You're fiance's uncle." Aniya at mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. He's seven years older than me. A dangerous and forbidden man. “I invited you,” he continued calmly. “Because I wanted to meet the woman my nephew is so desperate to keep.” Pakiramdam ko ay parang mapupugto ang hininga ko dahil sa titig niya sa akin. “At bakit mo naman iyon gagawin? Marami kang puwedeng imbitahan kaya bakit ako pa ang napili m--" “Because he doesn’t deserve you,” he said, enough to make my knees tremble. He leaned closer, his presence closing in, voice dropping to something meant only for me. “And I’ve been wanting for you… far longer than I should.” In that moment, I understood the truth far too late. At sa mga oras na iyon ay nagkaroon na ng sagot ang mga katanungan na naghahari sa isipan ko. Hindi nagkataon lang ang pagkaka-imbita sa akin dito. Lahat ng 'to ay pinagplanuhan niya. "I know... that time comes you'll do this, Elowen." Usal niya at kahit ang paraan ng pagkakabigkas niya ng aking pangalan ay nakakapanindig balahibo. "He doesn't deserve you, but you won't regret it. If you risk everything and play with me." I didn’t walk into Jacob Aldeguire’s world by mistake. I walked into it knowing that once I crossed the line, there would be no turning back. TO BE CONTINUED....ELOWEN GARCIA'S POV (Continuation) Hindi ko agad nasagot. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakayanig—ang tanong niya, o ang katotohanang napansin niya iyon. Dahan-dahan niyang ibinaba ang isang kamay mula sa balikat ko, pero hindi para umatras. Sa halip, bahagya niyang itinagilid ang ulo ko, pinagmasdan ang labi ko na para bang sinusuri ang isang sugat. Hindi niya ako hinahawakan doon. Pero sapat na ang titig niya. “Answer me, Elowen,” sabi niya, mas mababa na ngayon ang tono. Mas kontrolado. “Did he put his hands on you?” Humigpit ang dibdib ko. Gusto kong sumigaw. Gusto kong itulak siya palabas. Gusto kong itanggi ang lahat. Pero ang lumabas lang ay isang mahinang, pagod na tawa. “Why do you care?” tanong ko, pilit na matatag ang boses kahit nanginginig na ang mga daliri ko. “You already made your point tonight, didn’t you?” Tumigas ang panga niya. “That wasn’t the question, Elowen..." mariing aniya. Nagkatinginan kami. At sa unang pagkakataon, ay hindi ko nakita ang
ELOWEN’S POV Makalipas ang dalawang oras mula nang umalis sa lamesa si Jacob, at kasama ang babae niya ay nakapagdesisyon na rin kaming umuwi ni Xavier. Ngayon ay bumibyahe pa kami pauwi, pero magmula kanina na sumakay ako sa kotse niya ay tahimik lang talaga ako. Maging siya ay gano'n din at tanging ugong lang ng makina at ang paulit-ulit na pagdampi ng gulong sa aspalto ang siyang gumagawa ng ingay sa pandinig ko. Nakatingin ako sa labas ng bintana, pinagmamasdan ang mga bawat puno na aming nilalampasan. Ngunit kahit anong pilit kong itinuon doon ang aking isipan, ay paulit-ulit ko pa ding naaalala ang nangyari kanina. Lalong-lalo na kung papaano niyang hinawakan at hinalikan ang babaeng iyon... na nakatingin sa akin nang diretsyo ang kanyang mga mata. Animo'y may nais siyang iparating sa akin. Parang gusto niyang magyabang na hindi ko alam, o baka pinagti-tripan niya lang talaga ako at kating-kati siya na makita ang magiging reaksyon ko. “Fix your face.” Bigla akong
JACOB ALDEGUIRE'S POV I tilted my head slightly, the faintest crease forming between my brows. “What do you mean by that?” tanong ko, kalmado ang boses at bahagyang nakangisi. The silence that followed was deafening. It presses against my ears, and against my chest. Conversations died mid-breath. Someone’s glass hovered in the air, forgotten. Even the music playing somewhere in the background felt too loud for how still everything suddenly became. Xavier didn’t answer right away. He just stared at me... for seconds. And in that pause, was too long that I could feel how uncomfortable.. Elowen is. I didn’t need to look at her to know. I could feel it as the air kept circulating around us. There was a tension that didn’t belong to me or Xavier alone. It was sharper, tighter.. like someone holding their breath for too long. At alam ko sa mga sandaling ito at sobra na siyang kinakabahan, pero pilot niya iyong itinatago.. lalong-lalo na sa lalaking nasa tabi niya. Hindi
JACOB ALDEGUIRE'S POV From across the room, I watch them. The way Xavier’s hand closed around Elowen’s elbow. Not the grip of a concerned fiancé, but of someone reminding her who owned the leash. What unsettled me most wasn’t his roughness. It was her reaction. Dahil parang wala lang sa kanya ang ginawa ni Xavier. Ni gulat at bakas na nasasaktan siya ay wala akong nakita. At para bang sanay na sanay na siya sa inaasal ng b*bo kong pamangkin. All she did was to stand there, in front of him as if it was normal. As if she’d learned long ago that resistance was pointless. Then, they stopped walking near the hallway. Xavier leaned closer to her, his face hovering near her neck. I couldn’t hear what he said, but I saw what he did next. He inhaled. Slowly and deeply. After that his expression changed. It wasn’t anger. It wasn’t jealousy. And that's when I moved. I walked toward them calmly, unhurried, like I was merely passing by. No urgency. No confrontation writt
ELOWEN GARCIA'S POV Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang panginginig ng mga kamay ko. Habang ramdam ko pa rin ang init ng mga palad niya sa aking balat, parang isang marka na ayaw mabura. “Jacob,” mariing bulong ko, mababa ngunit matalim ang tono, “huwag mo akong itulak sa sitwasyong pagsisisihan nating dalawa.” Sa sinabi kong iyon ay bahagya siyang ngumiti. Hindi malaki, hindi rin mayabang, pero may bahid ng banta. “Too late for that,” mahinang sagot niya. “You’re already in it.” Sa labas ng pinto ay muling umalingawngaw ang boses ni Xavier. “What the h*ll are you doing there, Elowen?!” Napapikit ako saglit. Isang segundo lang. Isang segundo para pigilan ang sarili kong tuluyang bumigay sa taong nasa harapan ko ngayon. “Makinig ka sa’kin,” bulong ko kay Jacob, mas lumapit ako sa kanya hindi dahil gusto ko, kundi dahil kailangan ko para hindi kami marinig ni Xavier. “Kung may mangyari sa’kin ngayon, kung may nakakita sa pagpasok mo rito ay hindi lang ikaw... kundi
Elowen Garcia’s POV The living room was alive with chatter, laughter, and clinking glasses, yet I felt like I was floating in a bubble of silence. Every sound felt muted, every movement slowed, because I couldn’t take my eyes off him. Jacob was leaning against the doorway, half-hidden in the shadows, as if he had no interest in joining the crowd... but he was watching me and sometimes I caught him. Ilang segundo kaming magtitigan at bigla ay iniiwas niya ang kanyang tingin. Itutuon iyon sa ibang direksyon na para bang sinusuyod niya ng tingin ang bawat gusali nitong bahay. Nang maramdaman ko ang paggalaw ni Xavier sa tabi ko ay natauhan ko. At agad na binitawan ang hininga na hindi ko namalayang kanina ko pa pinipigilang pakawalan. Xavier's hand rested casually on the arm of the sofa where I sat, but his harp and controlling gaze, was on me. “Do you even know how to relax?” asik niya sa mababang boses. “Of course, anong tingin mo sa 'kin?,” I whispered, barely audible.







