Chapter 2

Elowen Garcia’s POV

The living room was alive with chatter, laughter, and clinking glasses, yet I felt like I was floating in a bubble of silence. Every sound felt muted, every movement slowed, because I couldn’t take my eyes off him.

Jacob was leaning against the doorway, half-hidden in the shadows, as if he had no interest in joining the crowd... but he was watching me and sometimes I caught him.

Ilang segundo kaming magtitigan at bigla ay iniiwas niya ang kanyang tingin. Itutuon iyon sa ibang direksyon na para bang sinusuyod niya ng tingin ang bawat gusali nitong bahay.

Nang maramdaman ko ang paggalaw ni Xavier sa tabi ko ay natauhan ko. At agad na binitawan ang hininga na hindi ko namalayang kanina ko pa pinipigilang pakawalan.

Xavier's hand rested casually on the arm of the sofa where I sat, but his harp and controlling gaze, was on me.

“Do you even know how to relax?” asik niya sa mababang boses.

“Of course, anong tingin mo sa 'kin?,” I whispered, barely audible.

He didn’t reply. But i could feel the weight of his expectations as the invisible leash around me tightening.

At sa tapat ko ay naroon pa din si Jacob. Pero hindi nakatakas sa paningin ko ang pagsulyap niya sa aming dalawa ni Xavier. Animo'y pinapanood kung ano ang ginagawa naming dalawa ng pamangkin niya.

Tumikhim ako at maingat na umurong nang hindi nakukuha ang atensyon ng taong nasa tabi ko. Pero sa mga sandaling iyon ay para akong pinaglaruan ng tadhana.

Jacob moved closer, casually, to reach for a drink on the side table. My stomach jumped. I looked down as if to check what had happened.

Doon ay natagpuan ko ang kanyang sapatos na nakadikit sa suot kong sandals. Hindi ko alam kung aksidente ba iyon o sinadya niya talagang tamaan iyong sandals na suot ko.

Unti-unti ay nag-angat ako ng tingin sa kanya. At natagpuan ko ang kanyang nga matang nakatuon sa inumin na kanyang kinukuha na para bang wala siyang alam sa nangyayari sa paligid.

Sobrang lapit ng mukha ko sa kanya. At may pagkakataon na napapalunok ako at nag-iwas ng tingin sa kanya.

Xavier’s hand tightened subtly near mine. “Are you cold?” he asked.

“No,” I said, even though my body was anything but calm.

Hindi na siya nagtanong pa. Kaya nakahinga ako ng maluwag. At eksakto namang humakbang na ulit papalayo sa akin si Jacob.

Across the room, Jacob was leaning casually against the counter, his posture relaxed, but every so often, I caught him glancing at me, as if measuring my pulse. Every time I thought he wasn’t looking, he actually did.

At hindi ko malaman kung matutuwa ba ako o maiinis sa ginagawa niya. Dahil hindi ako gano'n ka engot! Alam kong pinaglalaruan niya ako at halata sa mukha niyang nag e-enjoy siya.

Maya-maya ay muli siyang lumapit sa kinaroroonan ko.

I carefully watch his every movement. The way his hands reached for a glass at the same time mine did. Our fingers grazed and I felt my heart jump.

Sa gulat ko ay mabilis kong inilayo ang kamay ko at itinago iyon sa ilalim ng lamesa. And in the corner of my eye caught him smirking. A small, almost invisible curve of his lips.

I pressed my palms against my thighs to stop them from shaking.

Xavier’s voice broke through my thoughts when he spoke.

“I hope you’re paying attention to me, Elowen,” he said softly, leaning closer. His cologne brushed against my cheek, making my head spin.

“I am, Xavier.,” I muttered, my voice fragile.

The rest of the evening passed like this: Xavier demanding obedience, Jacob teasing from the sidelines, and me trapped somewhere in the middle, feeling like a butterfly caught between storm winds.

Hindi ko na matagalan ang sitwasyon kong iyon kaya't bahagya kong kinalabit ang damit ni Xavier para makuha ang kanyang atensyon. At mabuti nalang ay agad niya akong nilingon.

“I… I need to use the bathroom,” mahinang bigkas ko para hindi kami marinig ng ibang tao na nasa living room.

Pinagkatitigan niya muna ako. Animo'y sinisigurado niyang nagsasabi ako ng totoo. Naghintay lang din ako, at makalipas ang ilang segundo ay tumango siya bilang pagbibigay permiso.

I exhaled quietly and rose from the sofa, careful to keep my movements calm and composed.

At habang naglalakad ako ay dama ko ang pares ng mga matang nanonood sa bawat galaw na ginagawa ko, pero pinagsawalang bahala ko na lamang iyon at nagtuloy-tuloy lang.

The hallway stretched out ahead, quiet, the sound of my heels against the polished floor echoing softly. I hadn’t noticed the faint shadow that followed my every step.

It wasn’t until a subtle shift of air brushed my shoulder that I froze.

“Jacob?” I whispered, heart stuttering.

He stepped closer, calm, deliberate. His hand was on the bathroom door before I could react. And before I could move, he gently but firmly pushed me inside, closing the door behind us.

"Paano siya kaagad nakapunta rito?" sa isipan ko habang pilit siyang nilalabanan.

"Ano bang ginagawa mo?!" tumaas ang boses ko ng marinig ko ang tunog ng pagka-lock ng pinto sa likuran niya.

His gaze was intense. He didn’t touch me,but the space between us crackled with something dangerous, unspoken.

“You shouldn’t be wandering off alone,” he said softly, almost teasing, almost warning.

“I… I just—” My voice caught. My thoughts scrambled. “I just needed to…”

He tilted his head, studying me like I was fragile glass he could shatter with a single touch.

“I see,” he murmured, stepping just a fraction closer.

I swallowed hard, suddenly aware of how trapped I felt.

"Get out!" I said. "Umalis kana bago pa may makakita sa atin dito," dugtong ko at hindi maitago ang kaba at takot sa kilos ko.

Nakatitig siya sa akin. Akala ko ay gagawin niya ang sinabi ko, pero gano'n na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang bigla niyang hinawakan ang nagkabila kong pisnge.

"Calm down...." paos ang boses niyang sambit. "It's just the two of us. Don't be nervous." Aniya.

Bumigat ang paghinga ko. At sa bawat segundong lumilipas na nandidito kaming dalawa sa loob ng iisang banyo ay mas lalo kong nararamdaman ang umaapoy na tensyon sa aming pagitan.

"Remember what I told you.. last night?" usal niya.

Nakatingin ako sa mga mata niya. At ngayon ko lang napansin na may kulay pala ang mga mata niya. Hindi kasi iyon klaro sa mga pictures na nakikita ko, pero ngayong sa malapitan? kitang-kita ko ang pinaghalong green at brown na kulay ng kanyang mga mata.

"He doesn't deserve you, Elowen...." he continued.

Those words made me gasps for air. I can't figure out how he could make me feel like this but just saying those words.... while we're this close.

"You have to listen to me..." muling sambit niya. At napansin kong ilang dangkal na lamang ang layo ng kanyang mukha sa akin.

Isang maling galaw lang at tuloyang maglalapat ang aming mga labi.

"Let me help you. Tutulungan kitang makawala sa kanya..." dugtong niya. "Pumayag kana sa gusto ko at hindi magtatagal ay makakawala kana sa kan--"

"Elowen...."

Pareho kaming natigilan ng umalingawngaw ang boses na iyon ni Xavier.

"Alam kong nandito ka. Come out already! I've been waiting for about an hour!" muling sigaw nito sa labas, pero si Jacob ay nakahawak pa eok sa akin na para bang wala siyang balak na bitawan ako.

"Don't make me repeat my f*cking self, Elowen!" he yelled.

And I could feel my body trembling as I tried to remove Jacob's hands on my face.

"Let me go...." mariing sambit ko sa kanya, pero mas hinigpitan niya lang ang hawak sa akin at bigla niya akong hinila papalapit sa katawan niya at niyakap ako nang mahigpit.

"Let him see us like this, Elowen..."

TO BE CONTINUED....