Chapter 3

Chapter 3

“So, ikaw pala ang magiging asawa ng tito namin.”

Napalingon ako sa lalaking nakaupo sa sofa, nakapangalumbaba, parang hari kung umasta sa sarili niyang trono. “Diretsuhin na kita,” dagdag niya, malamig ang boses. “Hindi ka pwede sa pamilya namin.”

Napangisi ako. “Tsk.” Bahagya akong tumawa. “Anong pakialam mo?”

Dahan-dahan akong humakbang palapit sa kanya, hindi inaalis ang tingin sa mga mata niya. “Kamag-anak ka lang,” dugtong ko, malamig pero matalim ang tono. “At hindi ikaw ang pakakasalan ko. Kaya huwag kang umasta na parang ikaw ang hari dito.” Biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

“P*****a kang babae ka—” tumayo siya, halatang napikon. “Sino ka para pagsalitaan ako ng ganyan?!”

Tumigil ako sa harap niya walang emosyon o kahit anong bakas na may takot I alinglangan.

“Sino ako?” sabay turo ko sa sarili ko. Ngumiti ako na pang-uuyan, at puno ng babala. “Ako ang magiging reyna sa palasyong ‘to,” malamig kong sabi. “Kapag naging asawa ako ng tito ninyo…” Bahagya akong yumuko palapit sa kanya. “Kayo?” tinaasan ko siya ng kilay. “Mga langgam lang na gumagapang sa paligid.” Biglang natahimik ang buong sala. Ramdam ko ang mga matang nakatutok sa amin.

Galit. Gulat. At pagkamuhi. Pero wala akong pakialam. Kung akala nila na magpapaapi ako, nagkakamali sila.

Dahil sa mundong pinanggalingan ko. Mas malala pa sa kanila ang kinaharap ko. At hindi ako nabuhay para lang yuyuko ngayon.

“Kaya umayos kayo,” taas-noong sabi ko, walang kinatatakutan. “Dahil kapag naging legal na akong asawa ng tito ninyo, isang bagay lang ang siguradong mangyayari ituturo ko sa inyo ang leksyon na hinding-hindi ninyo makakalimutan.”

Pinatigil ko ang tingin ko sa kanila, isa-isang sinusuri, ramdam ang bigat ng mga mata nila sa akin. Wala akong takot. Wala akong alinlangan. Dito, sa unang araw pa lang, malinaw na ako ang may hawak ng laro.

Pero nabigla ako, dahil isang malakas na sampal ang tumama sa mukha ko. Dahil sa gulat, sakit at init ng dugo sa aking lab ay nanlaki at palitan ng galit.

Aba'y hindi pwedeng hindi ako gumanti, isang.malakas at mabilis na sampal, kasabay ang paghinha ko malalim, at tumama ang aking kamay sa kanyang pisngi, isang sampal na kasing lakas ng sa akin, at naramdaman kong pumutok ang labi niya sa pagkabigla at napaupo ito.

Tumayo siya, nanginginig sa galit at pagkabigla, ngunit hindi ko iniwasan ang kanyang tingin.

“Masarap ba ang ganti kong sampal?” malamig kong tanong, bahagyang ngumingisi, ngunit malinaw na may babala sa bawat salita.

Tahimik na huminto ang lahat sa paligid. Ang mga kasamahan niya, ang mga kamag-anak silang lahat ay nagulat sa biglang pagbago ng laban.

Ramdam ko ang init sa mukha ko, ngunit higit pa rito ang matinding adrenaline. Dito na sa unang araw pa lang klaro na, hindi nila ako mapapasunod nang basta-basta.

Ngunit naramdaman ko rin ang presyon at bawat galaw ko ngayon ay sinusuri, bawat salita ko ay may bigat sa kanila. Ang laban na ito hindi lang basta saloobin at salita. Ito ay pisikal, matindi, at puno ng panganib.

At sa pagkakataong iyon, naramdaman ko ako ay buhay at handang lumaban. Magsasalita pa sana ako nang may narinig akong yabag sa hagdan.

Bigla, kumalma ang babae na nanampal sa akin kanina sinubukang magpanggap na wala lang, pero ramdam ko agad ang pananakot sa kilos niya.

Agad siyang nagsumbong sa isang lalaking paparating. Paglingon ko at doon ko siya nakita. Siya na pala ang lalaking kausap ko sa club, ang dahilan kung bakit ako napunta rito ang kumuha sa akin upang pakasalan ang kanyang tito.

“Kuya David!” sigaw ng babae, sabay takbo papunta sa kanya, halatang naghahanap ng kakampi.

Ramdam ko ang tensyon sa paligid, bawat mata nakatutok sa amin. Ang mga kamay ko, bahagyang nanginginig sa galit at kaba, ngunit hindi ko iniwasan ang tingin niya. Ito na.

Hindi lang ito simpleng gulo sa pamilya. Ito na ang simula ng matinding laban sa loob ng mansyon. At sa kaunting sandaling iyon, alam ko hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan.

“Sinampal ako ng babae na ‘yan! Kailangan paalisin siya agad!” galit na sabi ng babae. “Ouch! It hurts!” dagdag pa niya, hawak-hawak ang pisngi.

Tumingin si David sa amin at sa akin at sa babae.

“Tsk… you deserve that,” malamig niyang sagot, parang may bahid ng amusement.

“W-what? Kinakampihan mo ang hampaslupa na ‘yan?!” galit na sabi ng babae, sabay turo sa akin. Ngunit ngumiti si David, hindi sa saya, kundi sa may babalang tono.

“Be careful, Celine,” mahinang babala niya. “Tito Ortiz is watching. Alam niya ang ginagawa ninyo sa kanya.” Biglang napahinto ang babae sa galit.

Ang mga matang nakatutok sa amin ay nagbago may halong takot at pag-aalinlangan. At doon ko naramdaman hindi lang basta laban ito ng pamilya sa akin.

May mas mataas na presensya na nagbabantay sa bawat galaw namin. At si David ay malinaw, siya ang may kontrol sa sitwasyon.

“Miss Sky, follow me!” malamig ngunit diretsong sabi ni David. Bahagyang huminto ako, tinitigan siya sandali, ramdam ang bigat ng kanyang presensya.

Hindi ko iniwasan ang tingin niya. Alam kong hindi ito pwedeng balewalain. Dahan-dahan, humakbang ako at sinunod ang bawat galaw niya.

Bawat hakbang ko, ramdam ang tensyon sa paligid ang mga mata ng babae, ng ibang kamag-anak, pati ang katahimikan sa mansyon, nakatutok sa amin. Sa loob ng puso ko, alam kong hindi ito simpleng paglalakad. Ito na ang simula ng masalimuot na laro na hindi ko kayang atrasan.

Habang naglalakad kami sa mahabang hallway, nagsalita siya.“Ngayon alam ko na kung bakit ikaw ang napili ko para kay Tito. Dahil sa tapang mo, siguradong walang kamag-anak namin ang mangahas na apihin ka. Kaya good job!”

Napatingin ako sa kanya, hindi ko alam kung anong reaksyon ang ilalabas matuwa ba ako o mabigla sa papuri niya?

Tahimik ako, habang humahabol kami ng bawat hakbang hanggang huminto kami sa isang silid. “Pumasok ka,” sabi niya, malamig ngunit may direksyon. “Pero isa lang ang sasabihin ko huwag mong buksan ang ilaw kung hindi ipinag-utos ni Tito.”

Napatingin ako sa kanya, bigla nang naisip ang sarili kong tanong. “W-wait! Anong gagawin ko sa loob… Mag-‘chuchachan’ na ba kami doon?”Bigla kong napakupkup sa bibig ko, halatang nahihiya sa sariling tanong.

Tumawa siya ngalakad. “Hahaha! Kanina, tapang mo pero ngayon para kang kuting na biglang natakot!” Sabay iling ng ulo niya, halatang pinapakita ang amusement niya.

“Hindi ah,” mabilis kong dipinsahan, sabay hagikgik sa sarili. “Kasi naman… hindi pa kami kasal o may pinipirmahan na asawa na niya ako!”

“Tsk! Don’t worry,” sabi niya, sabay talikod at binuksan ang pinto. “May pipirmahan ka doon sa loob. May makikita kang table doon nakalagay ang marriage contract na permahan mo.”

Napatingin ako sa silid, ramdam ang bigat ng sitwasyon. Hindi lang ito basta silid ito na ang lugar kung saan magsisimula ang pormal at mapanganib na laro ng buhay ko.