6.

Tumingin si Dark sa kanyang relo. Malalim ang buntong-hiningang pinakawalan niya habang pinagmamasdan ang dalagang mahimbing na natutulog sa isang convenience set.

“Napakaganda niya… nakakabighani,” bulong niya sa sarili, tila ba nahipnotismo ng inosente at payapang mukha ni Roxane.

Ngunit bigla siyang napabalikwas nang biglang tumayo ang dalaga—nakapikit pa rin ang mga mata, para bang naglalakad habang nananaginip.

“Hoy! Lalaki… uuwi na ako!” bulalas nito sa paos at antok na tinig, halatang wala siya sa sarili at hindi alam ang kanyang ginagawa.

Mabilis na kumilos si Dark, akmang aalalayan sana ang dalaga, ngunit bigla na lamang itong napaupo muli at tuluyang napayakap sa sarili habang bumagsak pabalik sa pagkakatulog.

Napailing si Dark, pero dama sa mga mata niya ang pag-aalala at banayad na pagtatangi. Lumapit siya nang marahan, waring ayaw niyang guluhin ang dalagang tila batang napagod sa araw ng paglalaro.

Dahan-dahan niya itong binuhat, maingat na parang isang babasaging bagay. Bago pa man siya lumabas ng lugar, tinawagan muna niya ang kanyang bodyguard.

“Dalhin mo rito agad ang kotse. Tiyakin mong walang makakakita,” ang kanyang tinig ay malamig ngunit puno ng pangangalaga.

Ilang minuto lang ang lumipas, huminto na ang kotse sa tapat ng pinto. Tahimik ang paligid. Mabilis ang kilos ng bodyguard—sanay sa utos, walang tanong. Nang maisakay na si Roxane, tumango lang si Dark at saka umupo sa driver's seat.

Iniwan niyang mag-isa ang kanyang tauhan sa dilim habang siya'y nagmaneho, dala ang isang damdaming hindi pa niya lubusang maipaliwanag.

Nakarating sila sa isang mamahaling hotel—elegante, tahimik, at malayo sa abala ng mundo. Dahan-dahang binuhat ni Dark si Roxane palabas ng sasakyan at saka sila pumasok sa loob. Walang ibang tao sa lobby—tila ba itinadhana talaga ang sandaling iyon para sa kanila lang.

Sumakay sila sa elevator. Tahimik ang loob, tanging tunog ng malamig na hangin mula sa aircon at ang mahinang "ding" sa bawat palapag ang naririnig. Hawak pa rin ni Dark si Roxane sa kanyang bisig—mahigpit pero may pag-iingat, para bang ayaw niyang mabitawan kahit sandali ang dalagang tila prinsesang natutulog sa kanyang piling.

Biglang...

BLAG!

Nanginginig na tumigil ang elevator. Saglit na nagdilim ang paligid, kasabay ng isang mahinang ugong. Naramdaman ni Dark ang bahagyang pagyanig ng sahig—at bago pa siya makakilos, nawalan siya ng balanse.

"Sh*t!" mahina niyang bulong, sabay bagsak sa malamig na sahig—kasama si Roxane.

Nagulat siya nang mapagtantong... nakapatong na siya ngayon sa katawan ng dalaga.

Muling bumukas ang emergency lights. Mahina ang liwanag, pero sapat para makita ang bawat detalye sa pagitan nila—ang malalambot na labi ni Roxane, ang mahina at banayad niyang paghinga, at ang walang malay ngunit maamong mukha na tila ba nag-aanyaya ng init at lambing.

Nagtagpo ang kanilang mga mukha. Ilang pulgada lang ang pagitan. Ramdam ni Dark ang init ng hininga nito sa kanyang pisngi. Bumilis ang tibok ng kanyang puso—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa damdaming matagal na niyang pinipigilan.

"Future wife..." mahina niyang sambit, halos isang bulong, habang nakatitig sa mga labi nito na tila napakalapit na, isang iglap na lang...

Akmang aayusin na ni Dark ang sarili, marahang itinukod ang mga palad sa sahig upang bumangon. Ngunit bago pa siya tuluyang makatayo, isang mainit na braso ang biglang pumulupot sa kanyang leeg.

Niyakap siya ng dalaga.

Hindi niya inaasahan iyon. Lalong hindi niya inaasahan ang susunod na mangyayari—dahil sa biglaan at mahigpit na yakap ng dalaga, nadulas paatras si Dark at... dumampi ang kanyang mga labi sa mga labi ng dalaga.

Saglit siyang napatigil.

Nanlaki ang mga mata niya. Nanginginig ang kanyang hininga.

Hindi siya gumalaw.

Hindi rin si Roxane.

Ang mga labi nila'y nanatiling magkadikit—malambot, mainit, tila isang lihim na matagal nang gustong isiwalat ng kanilang mga damdamin. Sa loob ng elevator, sa ilalim ng mahinang emergency light, tila huminto ang mundo.

Isang kisapmata... at bumigay si Dark.

Dahan-dahan niyang isinandal ang kanyang palad sa pisngi ng dalaga, habang ang isa naman ay kumapit sa bewang nito. Hindi na niya kayang itago ang pagnanasang pinipigilan.

Gumanti siya ng halik.

Hindi iyon basta halik. May init. May pananabik. May damdaming naglalagablab.

Naramdaman niya ang banayad na pagganti ni Roxane—bagamat tila wala pa rin ito sa ganap na ulirat, parang idinidikta lamang ng katawan ang matagal nang kinikimkim na pagkasabik.

Ang halik ay naging mas mapangahas. Ang bawat galaw nila'y tila alon ng damdamin na hindi mapigilan. Muli niyang isinandal ang katawan sa dalaga, niyayakap ng buo, waring nais ipadama ang init ng kanyang pagnanasa at ang lalim ng kanyang damdaming makalapit dito—higit pa sa pisikal.

“Future wife…” mahina niyang ungol habang ang mga labi niya’y bumababa sa leeg ng dalaga. “Kung alam mo lang…”

Ang damit ni Roxane ay dahan-dahang lumuwag sa pagkakaayos, at ang init sa loob ng elevator ay tila lalo lamang tumaas. Ang kanilang mga hininga’y mabilis, mabigat, sabay sa musika ng katahimikan.

Sa isang iglap, wala na ang takot, wala na ang alinlangan. Ang natira lang ay ang dalawang pusong naliligaw sa dilim—ngayon ay nagsusumigaw sa liwanag ng pagnanasa.

Kinabukasan, nagising si Roxane sa kanilang simpleng bahay. Mainit ang paligid, at pawisan ang kanyang batok. Wala silang aircon—isang lumang electric fan lang ang umiikot sa isang sulok ng silid, at kahit iyon ay parang wala ring silbi sa tindi ng init.

Dumilat siya nang dahan-dahan, naguguluhan, habang nararamdaman ang bigat ng kanyang katawan. Pilit siyang bumangon pero...

“A-aray...” napangiwi siya.

Masakit ang kanyang katawan—para bang napagod siya sa isang matinding aktibidad. Ngunit ang higit na ikinagulat niya ay ang kirot sa pagitan ng kanyang mga hita.

“Ang sakit... grabe, parang nadurog ako,” bulong niya sa sarili, habang marahang hinahaplos ang kanyang gitnaan.

Masakit din ang kanyang ulo—tila ba puyat, pero hindi niya maalala kung bakit.

Bigla siyang natigilan.

May isang malabo ngunit napakaromantikong alaala ang unti-unting sumulpot sa kanyang isipan. Isang mainit na sandali... isang lalaking may matipunong katawan... mga halik na puno ng damdamin... at isang halik—ang pinakaunang halik—na tumungo sa isang gabing hindi niya lubusang maintindihan.

“O my God!” bulong niya, habang napatakip ng kamay sa bibig.

“Panaginip lang ba talaga 'yon? Jusko naman! Sayang, hindi ko man lang nakita ang mukha ng prince charming ko!”

Napapikit siya nang mariin habang inaalala ang eksenang parang mula sa pelikula. “Ang init ng mga halik niya… ang haplos… nakuha pa niyang kunin ang virginity ko! At sa panaginip lang? Grabe naman!”

Napatagilid siya sa kama, at napabuntong-hininga. Hindi niya alam kung matatawa o maiiyak.

“Panaginip ba talaga ‘yon?” ulit niya sa sarili.

“Pero bakit ganito ang pakiramdam ko? Parang hindi totoo… parang nangyari talaga.”

Nang biglang sumigaw si Lyka, parang binanlian ng mainit na tubig si Roxane sa gulat. Naputol ang kanyang malalim na pag-iisip—pero hindi ang kirot na nararamdaman niya sa pagitan ng mga hita. Napaigik siya habang pilit bumangon, kasabay ng irap sa mukha.

"Araaay... grabe 'to, parang ginilingan ako kagabi..." bulong niya habang nakakunot-noo.

"ROXANE!!!" sigaw muli ni Lyka, sabay kalabit sa kanya. "Gising na, hoy! Mahuhuli na tayo! Ngayon ang unang araw natin sa Vella, remember?!"

Napamulagat si Roxane.

"H-ha? Vella?! Ay—oo nga pala!" agad siyang nataranta, pero napahawak sa bewang habang dahan-dahang bumangon.

"Ambigat pa rin ng pakiramdam ko. Lyka, ano bang nangyari kagabi at paano ako nakauwing mag-isa?!"