Chapter 1

CHAPTER 1

Pitra POV

"Oh, isda! Isda! Galunggong, madam! Fresh na fresh! Dalawang daan at limampung piso kada kilo! Bili na kayo! Baka mamaya, pati asawa n'yo, isda na ang ulam!" malakas kong sigaw sa mga dumaraang mamimili sa tapat ng aking puwesto.

Napahinto ang isang ale at napatingin sa akin.

"Ha? Bakit naman pati asawa ko?"

"Para po hindi na kayo mag-away, madam. Isda na lang ang pagdiskitahan n'yo. Mas mura pa kaysa magpa-annulment!" nakangisi kong sagot.

Napailing siya habang natatawa, pero hindi rin nakatangging bumili ng isang kilong galunggong.

Aba! Diskarte lang 'yan!

Sa panahon ngayon, hindi puwedeng puro tindang isda lang ang puhunan mo. Kailangan may kasamang magandang sales talk, konting humor, at kaunting pang-uuto. Basta walang naloloko, puwede na!

Ako nga pala si Precious, pero mas kilala sa palengke bilang Pitra. Bente sais anyos, single since birth, at sa kasamaang-palad, wala pa ring lalaking naglalakas-loob na umangkin sa puso ko.

Hindi naman sa nagmamadali akong mag-asawa. Ang problema, kahit man lang sana may magbigay sa akin ng libreng milktea o maghatid ng bulaklak, wala! Ni isang pirasong tuyong santan, hindi ako nakatanggap!

Baka naman kasi ang mga lalaking nakakasalubong ko ay takot sa akin. Hindi naman ako nangangagat. Maliban na lang kung may atraso sila.

"Hoy, Pitra! Huwag kang puro satsat diyan! Baka mamaya, mas maraming salita kaysa isdang mabenta mo!" sigaw ni Aling Nena, ang katabing tindera ko.

"Aba, Aling Nena! At least, ako may satsat! Kayo nga, kahit buong araw nakaupo, parang wala nang buhay ang mukha!"

"Sus! Bastos na bata!"

"Thank you po! Mana lang sa kapaligiran!"

Napahalakhak ang ilang mamimili. Si Aling Nena naman ay napailing na lang habang inaayos ang kanyang paninda.

Ganyan talaga ang buhay ko. Kung hindi ako nagtatrabaho, nakikipagbardagulan ako. Kung hindi ako nakikipagbardagulan, nag-iisip ako kung paano pagkakasyahin ang kinikita ko.

Maaga akong namulat sa hirap. Ulila na ako at nakatira sa bahay ng tiyahin kong para bang araw-araw ay may bayad ang bawat paghinga ko sa ilalim ng bubong niya.

Kaya naman, mula umaga hanggang tanghali, dito ako sa palengke nagtitinda ng isda. Pagsapit naman ng hapon, iba na ang trabaho ko.

Maglalako ako ng TALABA sa mga kalsada.

Oo, tama ang narinig ninyo. Talaba!

Fresh na talaba, masarap na talaba, talabang siguradong mapapapikit ka sa sarap!

Hindi ko alam kung bakit wala pang nakakaisip na gawing sikat na slogan iyon. Kung may mga lalaking puwedeng magbenta ng kung anu-anong produkto sa telebisyon, bakit hindi puwedeng ako?

Malay mo, balang araw, maging CEO ako ng pinakamalaking kumpanya ng talaba sa buong Pilipinas!

Pangarap lang? Hindi! May vision ako, mga besh!

"Pitra, alas-dose na! Kumain ka muna!" tawag ni Aling Nena.

"Sandali lang po! May dalawang kilo pa akong kailangang maibenta!"

"Eh, paano kung mahilo ka na naman diyan?"

"Eh, di libre na ang isda ko sa mga makakakita sa akin!"

"Lintik ka talagang bata ka!"

Natawa ako habang inaayos ang mga natitirang isda sa palanggana.

Pero bago pa ako makapagsigaw ulit, biglang nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa.

Isang mensahe mula sa tiyahin ko.

Tita: Pitra, huwag kang uuwi nang walang dalang pera. May mga bayarin dito. Huwag mong kalimutang nakikitira ka lang sa bahay ko.

Napabuntong-hininga ako.

Ayan na naman tayo.

Ni hindi man lang nagtanong kung kumain na ba ako o kung buhay pa ba ako. Pera agad ang bungad.

Napatingin ako sa maruruming kuko ko, sa mga kamay na halos araw-araw ay amoy isda, at sa damit kong ilang beses nang nalabhan hanggang sa halos mawalan na ng kulay.

Minsan, nakakapagod din pala.

Pero saglit lang ang lungkot ko dahil may isang mamimiling lumapit sa puwesto ko.

"Miss, magkano ang talaba?"

Agad akong ngumiti.

"Depende po, sir! Gusto n'yo ba ng maliit, katamtaman, o malaki?"

Napakunot-noo ang lalaki.

"Talaba ang tinatanong ko."

"Alam ko po! Kaya nga nagtatanong ako kung anong size ang gusto n'yo!"

Umiling siya, tila hindi makapaniwala sa akin.

"Malaki."

Napangisi ako.

"Good choice, sir! Mas sulit talaga kapag malaki!"

Hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang ngiti siyang pinipigilan habang nakatingin sa akin.

Ano ba? May dumi ba sa mukha ko?

O baka naman nabighani na siya sa aking natural na kagandahan?

Aba, sa wakas! May himala rin pala!

Pero nang ilabas niya ang wallet niya, saka ko napansin ang mamahaling relo sa kanyang pulsuhan at ang kotse na nakaparada sa kabilang kalsada.

Mukhang mayaman.

At mukhang hindi marunong tumawad.

Napangiti ako nang mas malawak.

Lord, salamat po! Ito na ba ang sagot sa mga panalangin kong makatagpo ng lalaking may pera?

Hindi ko pa alam na ang simpleng pagbebenta ko ng talaba sa araw na iyon ang magiging simula ng pinakamagulong kabanata ng buhay ko.

Dahil ang lalaking nasa harapan ko ay hindi ordinaryong mamimili.

At ang mas malala?

Hindi ko pa alam na balang araw, ang lalaking iyon ang magiging dahilan kung bakit gugustuhin kong magretiro nang maaga sa paglalako ng talaba.

O baka naman hindi. Depende kung magkano ang ibabayad niya!

Hindi ko na namalayan na dumami na pala ang mga tao sa paligid ko. Este, hindi pala basta mga tao—mga babae!

At ang mga bruha, este, mga ate, parang mga kandilang natutunaw sa sobrang kilig habang nakatingin sa lalaking kaharap ko.

May isa pang halos mapatalon sa tuwa habang kinikilig na tinatakpan ang bibig. Ang isa naman, panay ang kuha ng litrato gamit ang cellphone. Para silang mga nakakita ng artista na biglang bumaba mula sa langit.

Napataas tuloy ang kilay ko habang salit-salitang tinitingnan ang mga mukha nila.

Ano ba'ng meron sa lalaking ito? May pakpak ba siya? May gintong sungay? O baka naman may libreng pera siyang ipinamimigay?

Napatingin ako sa lalaking bumibili ng talaba sa harapan ko. Gwapo naman, hindi ko maikakaila. Matangkad, matikas ang pangangatawan, maayos ang buhok, at mukhang hindi pa nakakaranas maglaba ng sariling brief sa buong buhay niya.

Pero para sa akin, mukha lang naman siyang lalaking may kakayahang bumili ng buong palengke.

Big deal ba iyon?

"Hoy, mga chulalat! Para kayong mga butiking naputulan ng buntot kung makakilig! Ano ba'ng nakita ninyo sa lalaking 'yan? May libreng load ba siya? O may pa-raffle ng isang kilong bigas?" pang-aasar kong tanong.

Agad na napalingon sa akin ang mga babae.

"Excuse me! Alam mo ba kung sino 'yan?" singhal ng isang babaeng nakasuot ng pink na damit.

"Oo naman. Mamimili ng talaba."

Nagtawanan ang ilang tao sa paligid.

"Ang tanga mo! Si Asher Montenegro Santiago 'yan!"

Napakurap ako.

Asher Montenegro Santiago?

Parang pangalan ng kontrabida sa teleseryeng may limang mansion at sampung kabit.

"So?" inosente kong tanong. "May discount ba kapag may pangalan siyang ganyan kahaba?"

Lalong lumakas ang tawanan ng mga tao.

Napatingin naman sa akin ang lalaking tinatawag nilang Asher. Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya, tila naaaliw sa pinagsasasabi ko.

"Miss, hindi mo ba talaga ako kilala?" tanong niya.

Umiling ako habang abala sa pagsasalin ng talaba sa supot.

"Dapat ba?"

"I'm Asher Montenegro Santiago."

"Congratulations!"

Natigilan siya.

Maging ang mga babaeng nasa paligid ay tila nawalan ng hangin sa dibdib.

Ako naman, abalang-abala sa pagtimbang ng kanyang binili.

"May premyo po ba kapag nakilala ko kayo, Sir Asher? Kung wala, bayad na lang po. Marami pa akong talabang kailangang ibenta."

Ipinatong ko sa timbangan ang supot at ngumiti nang matamis.

"Limang daan po lahat."

Tumingin siya sa supot, pagkatapos ay sa akin.

"Five hundred?"

"Opo. Bakit? Mahal po ba? Kung gusto n'yo, puwede ko namang bawasan."

Bahagyang umangat ang kilay niya.

"How much?"

"Yung talaba? Hindi ko babawasan. Yung ngiti ko, puwede kong dagdagan. Baka sakaling magbigay kayo ng tip."

Natawa ang lalaking nasa likuran niya.

Si Asher naman ay tuluyan nang napangiti. Inilabas niya ang kanyang wallet at kumuha ng isang libong piso.

"Keep the change."

Napanganga ako.

Hala! Langit!

Mayaman nga talaga!

Mabilis kong inabot ang pera at isinilid sa aking maliit na lalagyan.

"Maraming salamat, Sir! Balik po kayo! Kapag nagustuhan n'yo ang talaba ko, may promo akong sampung kilo, libre ang pambobola!"

"Is that so?" nakangiting tanong niya.

"Opo! Pero sa mga gwapo lang. Kapag pangit, bayad pati pambobola!" Muli siyang natawa.