Chapter 2

CHAPTER 2

Hindi ko alam kung bakit parang mas lalo siyang natuwa sa mga sagot ko. Samantalang ang mga babaeng nakapaligid sa amin ay halos magliyab sa inggit.

"Can I have your number?" bigla niyang tanong.

Napahinto ang kamay kong nag-aayos ng paninda.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kanya.

Ang mga babae naman ay sabay-sabay na napasinghap.

Ay, susmaryosep!

Heto na ba ang pinakahihintay kong pagkakataon?

May lalaking kusang humihingi ng numero ko!

Pero sandali lang.

Baka naman gusto niyang umorder ng talaba nang maramihan?

"Sure!" masigla kong sagot.

Agad kong kinuha ang isang pirasong papel at isinulat ang aking numero.

Pagkatapos, iniabot ko iyon sa kanya kasama ang isang malapad na ngiti.

"Kapag tumawag kayo, sabihin n'yo lang kung ilang kilo ang gusto n'yo. Nagde-deliver din ako!"

Napatitig siya sa papel.

"Delivery?"

"Opo. Pero may delivery f*e kapag malayo. Hindi po ako charity."

Napailing siya habang natatawa.

"You really are something, aren't you?"

"Of course! Fresh na talaba, fresh na personalidad!"

Bago pa siya makasagot, biglang may tumawag sa kanya mula sa mamahaling sasakyang nakaparada sa gilid.

"Sir Asher! We have to go. Your meeting starts in thirty minutes!"

Tumango siya at muling ibinalik sa akin ang tingin.

"See you around, Miss Talaba."

"Hoy! Precious ang pangalan ko! Pitra kung close tayo!"

"Then I'll call you Pitra."

"Libre naman ang pangalan ko, Sir. Hindi kasama sa bayad ang copyright!"

Napangiti siya bago tuluyang tumalikod.

Habang papalayo siya, hindi ko maiwasang mapatingin sa mga babaeng kanina pa halos malaglag ang mga panga sa sobrang kilig.

"Mga ate, tapos na ang palabas! Wala nang second screening! Bumili na lang kayo ng talaba para may maiuwi kayong pakinabang!"

Nagsimula silang magbulungan habang sinusundan ng tingin ang sasakyan ni Asher.

Ako naman ay nagbilang ng kinita ko.

Isang libong piso!

Limang daang bayad sa talaba, limang daang tip!

Napahawak ako sa dibdib.

"Lord, kung ganito pala kaguwapo ang mga customer na nagbibigay ng tip, handa na po akong mag-overtime araw-araw!"

Ngunit bago pa ako makapagdiwang nang tuluyan, muling nag-vibrate ang cellphone ko.

Si Tita na naman.

Tita: Huwag kang uuwi nang walang dalang pera. At bumili ka ng karne para sa hapunan. May bisita tayo mamaya.

Napakunot ang noo ko.

Karne?

Bisita?

At sino na naman ang pakakainin ko?

Napabuntong-hininga ako habang pinupulot ang mga gamit ko.

Bahala na nga.

Basta ang alam ko, mamayang hapon ay kailangan ko pang maglako ng talaba sa kabilang kalsada.

Hindi ko alam na sa mismong araw na iyon, may isang bilyonaryong hindi na makakalimot sa pangalan ko.

At ang mas nakakainis? Mukhang hindi lang talaba ang gusto niyang balikan.

"No, Pitra! No!" mariin kong sabi sa sarili habang naglalakad sa gilid ng kalsada, bitbit ang aking balde na puno ng talaba.

"Siguradong playboy 'yon! Mag-asawa ka na lang ng pangit, huwag pogi!"

Tumango-tango pa ako na para bang may kausap akong konsehal sa barangay. Kaso, ilang segundo lang ay napangiwi ako.

"Pero teka lang..."

Huminto ako sa paglalakad at napatingin sa kawalan.

"Ano kayang hitsura ng anak namin kung ang maging asawa ko ay pangit?"

Napahawak ako sa baba at seryosong pinag-isipan ang bagay na iyon.

"Susmaryosep! Baka magmukhang bagong pisang sisiw na nalaglag sa kanal!"

Napangiwi ako sa sarili kong imahinasyon.

"Eh, kung gwapo naman ang mapangasawa ko, baka naman magmana sa akin ang anak namin. Ay, patay! Kawawa rin pala!"

Napahawak ako sa pisngi.

"Lord, sorry po! Alam kong ginawa N'yo akong maganda sa paningin N'yo, pero sana naman huwag N'yo akong bigyan ng anak na kamukha ko. Kahit ilong lang ng magiging asawa ko, puwede na!"

Muli akong naglakad habang napapailing sa sarili.

Sa totoo lang, hindi ko naman talaga iniisip ang pag-aasawa. Marami pa akong kailangang gawin. Kailangan kong makaipon, makabili ng sarili kong bahay, at higit sa lahat, makaalis sa poder ng tiyahin kong parang may personal na galit sa bawat pisong kinikita ko.

Pero hindi naman masamang mangarap, 'di ba?

Malay ko ba kung bukas o sa makalawa ay makatagpo ako ng lalaking mamahalin ako nang totoo.

Ang problema, saan ako makakahanap ng ganoong lalaki?

Sa palengke?

Baka mamaya, imbes na singsing ang iregalo sa akin, kaliskis ng bangus!

Sa simbahan?

Baka naman pari ang mapili ko!

Sa dating app?

Naku! Baka imbes na prinsipe ang makilala ko, magnanakaw ng litrato!

"Ay, Pitra! Tama na nga ang kakaisip mo!" saway ko sa sarili. "Magtrabaho ka na lang. Mas sigurado pang kikita ka kaysa umasa sa pag-ibig!"

Pagdating ko sa kabilang kanto, nagsimula na akong sumigaw.

"TALABA! TALABA! BILI NA KAYO! FRESH NA FRESH! MAS MASARAP PA SA EX N'YONG HINDI MARUNONG MAG-SORRY!"

May ilang napalingon sa akin. Ang iba ay natawa, habang ang isang lalaki ay napahinto sa pag-inom ng soft drink.

"Magkano, miss?" tanong niya.

"Depende po sa laki ng kukunin ninyo!"

"Eh, magkano ang pinakamalaki?"

Napangisi ako.

"Sir, kung talaba ang tinatanong n'yo, may presyo. Pero kung ibang bagay, huwag po rito. Maraming bata!"

Nabulunan ang lalaki sa iniinom niya.

Napahalakhak naman ako habang nagpatuloy sa paglalako.

Ganoon talaga ako. Mahirap na nga ang buhay, hindi pa puwedeng maging malungkot buong araw. Kung wala akong pera, kahit papaano, may humor naman ako.

Nang makarating ako sa tapat ng isang malaking gusali, saglit akong huminto upang magpahinga.

Napatingala ako sa matatayog na pader na salamin at sa mga mamahaling sasakyang sunod-sunod na pumapasok sa entrance.

"Grabe! Parang dito nagtatrabaho ang mga taong hindi kailangang tumingin sa presyo bago umorder ng pagkain."

Napatingin ako sa baon kong tinapay.

"Samantalang ako, kapag nadagdagan ng limang piso ang presyo ng sardinas, parang gusto ko nang mag-file ng reklamo sa Malacañang."

Napailing ako at muling inayos ang aking balde.

Saka ko naisip ang lalaking nakilala ko kanina.

Si Asher Montenegro Santiago.

Gwapo. Mayaman. At mukhang may sariling oxygen ang bawat babaeng nakapaligid sa kanya.

"Pero hindi, Pitra! Huwag kang magpapadala!" bulong ko sa sarili. "Baka mamaya, may asawa na pala 'yon. Tapos ikaw pa ang maging kontrabida sa buhay ng iba!"

Napatango ako.

Tama!

Hindi ko kailangan ng lalaking maraming babae. Gusto ko ng lalaking tapat, responsable, at marunong maghugas ng pinggan.

Bonus na lang kung mayaman.

Double bonus kung mayaman at gwapo.

Triple bonus kung ako lang ang babae sa buhay niya.

"Ay, Lord! Ang taas naman pala ng standards ko!" napasigaw ako.

Bigla akong napatingin sa paligid nang mapansing may ilang taong nakatingin sa akin.

Ngumiti ako nang pilit.

"Sorry po. May kausap lang akong future husband ko!"

Mabilis silang nag-iwas ng tingin.

Napailing ako.

Hay, Pitra! Kung may bayad lang ang bawat kahibangang pumapasok sa utak mo, baka mas mayaman ka pa sa mga taong nasa gusaling ito.

Hindi ko alam na sa loob ng gusaling iyon ay may isang lalaking kasalukuyang nakatitig sa CCTV monitor ng security room.

Isang lalaking nakasuot ng mamahaling suit, may hawak na cellphone, at may ngiting hindi maipaliwanag.

Si Asher Montenegro Santiago.

"Find out everything about her," malamig niyang utos sa kanyang assistant.

"Everything, sir?"

Tumango si Asher habang muling tinitingnan ang babaeng naglalako ng talaba sa labas.

"Her name, where she lives, and what she does."

"May I ask why, sir?"

Bahagyang ngumiti ang bilyonaryo.

"Because I'm curious."

Ngunit ang hindi niya sinabi ay ang totoo.

Sa loob ng maraming taon, ngayon lamang siya nakatagpo ng babaeng hindi nagpatihulog sa kanyang kaguwapuhan.

At hindi niya gusto ang pakiramdam na iyon.

Dahil si Asher Montenegro Santiago ay sanay na siya ang hinahabol.

Hindi ang siya ang naghahabol.

Samantala, ako naman ay abalang nagbibilang ng mga natitirang talaba sa aking balde.

"Isa, dalawa, tatlo..."

Bigla akong napahinto at napatingin sa langit.

"Lord, kung mayaman po talaga si Asher, kahit isang beses lang po sana akong makapag-dinner sa restaurant na walang plastik na upuan!"

Pagkatapos ay napangisi ako.

"Pero kung puwede, Lord, sa restaurant na may aircon. Ayoko pong kumain habang pinagpapawisan ang kaluluwa ko!"

At dahil wala akong ideya sa binabalak ng isang bilyonaryo, nagpatuloy lang ako sa aking buhay.

Hindi ko alam na sa susunod naming pagkikita, hindi na talaba ang magiging problema ko. Kundi ang mismong lalaking pilit kong iniiwasan.