chapter 4

STEVEN 

Hinintay ko lang makatulog si Janelle at tumayo na ako habang tulog siya ay kinunan ko siya ng picture. Napatitig ako sa maganda niyang mukha, dapat selfie kasama ang babae iyon ang ginagawa ko pero si Janelle lang kinunan ko ng litrato.

Nagbihis na ako at kinuha ang susi ng motor ko at ang cellphone ko, maraming missed calls mula kina Tristan at Jacob.

Nakalabas na ako ng condo at diretso ako sa elevator dito ko tinawagan si Tristan.

“Dude balita? Tang*ina anong oras na mukhang sinulit mo aa,” 

"Tapos na kita tayo sa tambayan.” Sabi ko na tipid na ngumiti.

“Kung ganun congrats kailangan nating i-celebrate ‘yan.”

Pinatay ko na ang cellphone ko saktong bumukas ang elevator, dumiretso ako sa parking naroon ang motor kong gamit diretso ako sa tambayan namin.

Pagdating ko sa tambayan namin na binili ni Jacob, magkakasunod kaming dumating at masasaya agad sila may mga dalang alak at pagkain.

__

“Ibig sabihin tapos na?” Baling sa akin ni Tristan.

Pinakita ko ang picture ni Janelle na natatakpan lang ng kumot ang hubad nitong katawan. Binalik nila ang cellphone sa akin at hindi ko ‘yun binura na dati kong ginagawa kapag tapos.

“Akala ko baka seryoso ka na talaga kay Janelle, isipin mo isang buwan kang nanligaw hanep ka dude!” Napapailing si Jacob.

“Ang tanong sulit naman ba ang isang buwan?” 

Napangisi ako ng maalala ang nangyari sa amin at kung paano sinubo ni Janelle ang alaga ko at talaga namang sarap na sarap ako parang damang-dama ko pa rin ang loob ng bibig niya.

“Sulit naman hindi na masama.” Napapangiti kong sagot at natawa silang dalawa.

“Kung ganun cheers!” 

Sabay-sabay naming tinaas ang beer na hawak namin.

“Oo nga pala kilala mo ba si Lisa? Ang ganda rin no’n Dude. Try mo nga yung babae na ‘yun may bago na kasi kaming dinidiskartehan.” 

Napatingin ako kay Jacob at nilabas niya ang cellphone niya pinakita sa akin yung picture na sinasabi niya.

“Three days.” Mayabang kong sabi at nagkatinginan silang dalawa.

“Yan yung Steven na kilala namin days lang napasagot na at naikama na.”

Napapangiti lahg ako sa sinabi ni Tristan, kilala kaming tatlo bilang certified playboy at walang nakakaligtas sa amin basta type namin. Once na matikman na namin ay inaayawan depende nalang kung wala pang mahanap na iba maaaring tumagal ang relasyon pero bihira lang mangyari ‘yon.

___

JANELLE 

Bigla akong napabangon at lumibot ang mata ko sa paligid tahimik at wala na akong katabi, kumilos ako para tumayo pero ang sakit. Parang namamaga ang ibaba ko, pero pinilit kong tumayo at hinanap ang mga damit ko.

“Steven?” Tawag ko pero walang sumasagot, inayos ko ang itsura ko at kinuha ang bag ko na naroon sa sofa.

Napaisip ako bigla dahil wala si Steven, inisip ko na baka may importante siyang ginawa kaya hindi na nagawang magpaalam. Nag-chat pa ako sa kanya pero wala pang reply akong natanggap hanggang sa makauwi ako sa bahay ng tiyahin ko.

Humingi ako ng pasensiya sa tiyahin ko kasi ginabi na natapos at hindi na ako pinauwi ng kaklase ko. Pagsisinungaling ko sa tiya ko at wala naman siyang naging hinala pa at parang walang nangyari.

___

Kinabukasan excited akong pumasok para makita si Steven, pero hindi ko siya nakita at kahit sa mga lugar kung saan kami madalas magkita wala siya, inisip ko baka absent siya dahil kahit sa klase namin wala siya pati na ang dalawang kaibigan niya.

“Janelle, nauna ka na palang umuwi kagabi?”

Napalingon ako kay Cassy, kakarating lang niya at wala pa si professor.

“Ha? Oo, nalasing na kasi ako at isa pa hinatid kasi ako ni Steven kaya hindi na ako nakapagpaalam sa’yo sorry.” Sabi ko.

“Ha? Okay lang noh, pero talaga hinatid ka? Ang sweet pala ni Steven, mapapa-sana all nalang talaga.” 

Bahagya akong napangiti hindi lang alam ni Cassy higit pa roon ang ginawa namin at hanggang ngayon parang lutang pa rin ako at damang-dama ko pa ang mga haplos at kung paano ako angkinin ni Steven at pagpapak niya sa perlas ko. Lihim na napapangiti ako sa isapan ko.

Dumating na ang prof namin kaya natahimik na kami at ako naman ganado ako dahil parang ang fresh ng utak ko.

Natapos ang maghapon medyo malungkot dahil hindi ko nakita si Steven, sinilip ko ang messenger ko hindi pa rin niya na seen at offline siya. Nakaramdam ako ng pag-aalala kaya inisip ko na sana okay lang siya.

Paguwi ko sa bahay ay agad kong ginawa ang hindi ko natapos kanina pero hindi mawala sa isip ko si Steven. Dahil wala pa rin siyang reply sa message ko hanggang sa makatulugan ko nalang pag-iisip.

___

Pagpasok ko ay excited ako ulit na makita si Steven dahil baka pumasok na siya, kung saan-saan nagpalinga-linga ang mata ko baka sakali na makita ko siya.

Ngunit nakarating na ako sa cafeteria walang Steven si Cassy ang nakita ko doon, naupo ako sa tabi niya at bumati siya sa akin pero wala akong tugon dahil lumilipad ang utak ko.

"Janelle."

Napalingon ako sa kanya at nakita ko ang mukha ni Cassy may bakas ng pag-aalala.

"Okay ka lang ba?"

"Ha? O-oo naman.” Sagot ko pero nagsisinungaling ako dahil hindi ako okay, dati ang bilis mag-reply ni Steven ngayon dalawang araw na wala pa rin.

"Sigurado ka ba? Baka naman may sakit ka?” 

“Hindi ayos lang talaga ako anong oras na kasi ako nakatulog kagabi baka kaya lutang ako.” Pilit ang ngiting sagot ko.

"Si Steven ba?"

Napayuko ako at umiwas agad ng tingin. "Bakit mo naman nasabi si Steven?” Tanong ko na hindi siya tinitingnan.

"Napapansin ko lang iba ka kasi simula pa kahapon, sabihin mo nga nag-away ba kayo kahapon?”

Nanlaki naman ang mata ko. “Nag-away? Hindi, hindi kami nag-away baka may sakit siguro siya o may ginagawa kaya hindi siya pumapasok.” Sabi ko

“Hindi kita pipilitin na magsabi Janelle, pero kapag need mo ng kausap nandito lang ako.” 

Napatingin ako sa kanya gusto kong sabihin na ano ka ba? Wala yun baka lang… pero bakit ganito ang nararamdaman ko?

Nagtungo na kami ni Cassy sa klase namin at kung kahapon fresh ang utak ko pero ngayon ang gulo. Walang pumapasok sa isip ko kung hindi si  Steven, natapos nalang ang klase namin na lutang ang utak ko.

Paglabas namin ng room nagpaalam ako kay Cassy na mag-cr lang gusto niya akong samahan sabi ko huwag na. Naisip ko baka naroon si Steven sa tambayan nila dahil iyon lang ang puwede niyang ring puntahan.

Pagdating ko sa pintuan huminga pa ako ng malalim balak ko sanang kumatok ng matigilan ako dahil may narinig akong tawanan at may boses ng babae akong narinig. 

Napaangat ang balikat ko ng biglang bumukas yon at pareho pa kaming nagulat ni Steven ng makita namin ang isa’t isa.

“S-Steven.” Sa wakas ay nasambit ko, napansin ko na umiwas siya ng tingin at namulsa.

“What are you doing here?” Mahina niyang tanong.

Natigilan naman ako bakit niya ako tinatanong ng ganun at bakit ganun nalang siya tumingin sa akin parang may ginawa akong kasalanan.

“Ha? Ka-kahapon pa kasi kita nakikita at kanina… na-nandito ka pala.” Sabi ko na para bang hirap na hirap akong magsalita. Janelle bakit ka nauutal? Ee boyfriend mo yan natural na hanapin mo siya.

Narinig ko ang pagbuntong hininga niya na bagay na pinagtataka ko.

“Dude sino ba ‘yang kausap mo?” 

Nadinig kong tanong ng kaibigan niya bahagya lang siyang lumingon at muling tumingin sa akin.

“May ginagawa ako sa susunod na tayo mag-usap.” Walang ganang sabi niya at sinara ang p***o naglakad siya at nilagpasan ako.

“Steven.” Tawga ko at huminto siyang maglakad. “May problema ba? Okay lang naman gusto lang kitang makita.” Sabi ko na piilit na ngumingiti.

Akala ko magsasalita siya pero nagpatuloy siyang maglakad, pinigilan ko naman ang luha ko dahil nag-init na yung sulok ng dalawang mata ko.

Calm down Janelle, baka bad mood lang siya pigilan mo ang luha mo.