chapter 5

JANELLE 

Tulala ako habang naglalakad pakiramdam ko ang bigat ng buong katawan ko lalo na ang isip ko. Sa totoo lang parang ayoko pumasok pero mas lalo lang akong hindi mapapakali kung hindi ko makakausap ng maayos si Steven.

“Janelle!” 

Napalingon ako si Cassy, huminto ako sa paglakad ko at hinintay ko siya pilit akong ngumiti sa kanya.

“Sa library muna tayo.” Aya niya at napatango nalang ako.

Tahimik akong naglalakad kasama siya panay ang kuwento niya pero wala akong naintindihan. Pagdating sa loob naupo lang ako na parang robot.

“Janelle.” 

Napatingin ako sa kanya  "Bakit?” Walang buhay kong sagot.

"May exam tayo bukas."

Tumango ako. "Alam ko." Sagot ko lang na parang walang buhay.

"Sigurado ka bang nagre-review ka?"

Napatingin ako sa notebook ko na nilabas ko dahil ang nakasulat doon puro pangalan lang ni Steven na nasa ibaba.

"Nag-review ako huwag kang mag-alala.” Pilit ang ngiting sagot ko at napabuntong hininga ako.

"Ilang araw ka ng ganito."

"Wala lang." Mabilis kong sago sa kanya na kinatigil niya kaya naman napayuko ako.

"Janelle." Mahina niyang tawag sa akin.

Napabuntong-hininga ulit ako. "Okay lang ako Cassy,” saglit ko lang siya tiningnan.

Hindi na siya nagsalita pero alam kong hindi siya naniniwala dahil kahit naman ako hindi naniniwala sa sinabi ko. 

Dinukot ko ang cellphone ko at message ko siya pero walang reply, nag-sent pa ako ulit pero wala pa rin. Bigla akong tumayo at dire-diretso akong lumabas ng library dinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Cassy.

Kung saan-saan ko siya hinanap sa gym, sa cafeteria sa tambayan nila maski sa banyo wala siya. Hinihingal na ako sa takbo lakad hanggang sa mapahinto ako, nasa parking ako at aalis na sana ako ng may makita akong dumating na motor.

Kilala ko ang motor na yun ngunit ang hindi matanggap ng mata ko lalo na ang puso ko na may babaeng nakayakap sa kanya. Walang iba kung hindi si Steven, huminto ang motor parang pati puso ko huminto rin habang nakatayo at hinihintay ko pang makita sila ng malinaw.

Pagtanggal ng helmet ni Steven ay may kung anong kirot ako agad na naramdman, mas lalo pa ng siya mismo ang nagtanggal ng helmet doon sa babae. Hindi ko na tiningnan yung babae dahil sapat na ang nakita ng mata ko, hindi ako umalis sa kinatatayuan ko dahil hinihintay kong makita niya ako.

Hanggang sa naglakad na sila at paakyat dito, nakita ko na nagulat siya ng makita ako pero mabilis siyang nakabawi. Sumenyas sa babae na mauna na at ako naman hinihintay kong makalapit siya at magpapaliwanag sa akin.

Huminto siya sa tapat ko at yung mata ko nag-uumpisa ng mag-init.

“Janelle.” 

Yun lang ang binanggit niya at doon na bumagsak ang luha ko kasabay ng paggalaw ng balikat ko.

“B-Bago mo siya?” Mahina kong tanong at akala ko tatanggi siya pero tumango siya. 

Pakiramdam ko pinagtutusok ng ilang libong karayom ang dibdib ko ang sakit, parang nahihirapan akong makahinga.

“So, tulad nila ganun lang pala ako?” Tanong ko habang patuloy ang luha ko. 

“Janelle, puwede ba alam mo naman kung anong klase akong lalaki. Dapat alam mo yun hindi ba matalino ka?” 

Mapait na natawa ako sa sinabi niya dahil ang kapal lang ng mukha niyang sabihin yon sa akin.

“Tama ka matalino ako at nakalimutan kong matalino ako dahil sa’yo Steven! Alam mo bang pakiramdam ko ako na ang pinakabobo ngayon dahil naniniwala ako sa gagong katulad mo!’ 

Malakas kong sabi at sinabayan ko ng talikod, malalaki ang hakbang ko at may nasagi ako pagtingin ko si Cassy. Bigla akong yumakap sa kanya at doon mas lalong bumuhos ang luha kasabay ng paggalaw ng balikat ko.

“Umiyak ka lang.’ 

Himas ni Cassy sa likod ko hawak-hawak ko ang dibdib ko dahil para na akong hindi makahinga sa sobrang sakit na nararamdaman ko.

____

Hindi ko na alam kung paano ako nakauwi matapos kong i-iyak lahat diretso akong pumasok sa kwarto at isinara ang p***o. Umupo ako sa gilid ng kama.

Tahimik at wala ng luha parang naubos na bigla pero yung kirot sa puso ko naroon pa rin, napahawak ako sa dibdib ko at napapailing. Humiga ako at pinilit kong matulog na baka sakali paggising ko wala na yung sakit.

___

Kinabukasan, pumasok pa rin ako hindi dahil kaya ko kung hindii dahil ayokong tuluyang masira pero kahit anong pilit ko hindi ako makapag-focus.

Nasa klase ako ngayo may discussion tungkol sa subject namin pero ang naririnig ko lang sa isip ko ay ang mga sinabi ni Steven at walang alinlangan niyang pag-amin na may iba na siya.

"Ms. Janelle?"

Napaangat ako ng mukha. “Yes, Professor?” Wala sa sariling tanong ko.

"What is the answer?"

Natigilan ako at hindi ko alam ang isasagot ko dahil hindi ko naman alam ang tanong, napatingin ako sa notebook ko walang nakasulat.

"Sorry, Professor." Yukong hingi ko ng paumanhin.

"Please pay attention."

Tumango ako. "Yes, Professor. Sorry again,”

Pinilit kong basahin ang nasa board pero parang ang labo ang mga letra, pinunasan ko ang mata ko at hindi ko namalayang may luha na pala. Pigil na pigil ko ang sarili ko maging emosyonal, nakit ko naman may tissue at paglingon ko si Cassy.

“Thanks.” Mahina kong sabi.

May quiz kami at mas lalo akong nanghina dahil ang baba ng score at lahat sila mga nagtaka lalo si Gareld na sanay na laging nasa pangalawa niya ako.

“Bawi ka nalang sa exam.” Hawak sa akin ni Cassy.

“Akala kasi niya seryoso na si Steven sa kanya.”

“May bago na ulit si Steve at ang ganda.” 

“Umaasa ka kasi masiyado piling niya naman.” 

“Manahimik nga kayo!” Sita ni Cassy sa mga kaklase namin na pinagsasalitaan ako.

Pero wala na akong pakialam doon dahil wala na nasalo ko na lahat ng sakit wala na akong pakialam sasabihin nila. Dahil alam kong naging bobo ako ngayon.

“Huwag mo silang pansinin at huwag kang paapekto sa kanila.” 

Tiningnan ko lang si Cassy, parang wala ng gustong lumabas sa bibig ko naubos na rin ang mga salitang gusto kong ilabas.

At lumipas ang ilang linggo na halos hindi ko na makita si Steven, dahil mama niya ang mayari ng school kaya naman kahit hindi siya pumasok walang problema. Ngunit ako malaki ang nawala sa akin bumaba lahat ng grades ko at dahil yun sa hanggang ngayon iniisip ko pa rin yung sakit.

___

Hindi ako pumasok dahil ang bigat ng pakiramdam hindi rin ako makapag-focus ng maayos. Nakahiga lang ako sa maliit kong kama ng mapatingin ako sa maliit kong lamesa naroon yung stuffed toy at natigilan ako ng makita ang napkin ko.

Bigla akong napatayo at napaisip kung kailan ang huling regla ko, sandali kailan ba? Agad kong sinilip sa calendar sa cellphone ko at napaawang ang bibig ko dahil isang buwan na mahigit akong hindi nagkakaroon.

Bu-buntis kaya ako?

___

Bago ako pumasok ay dumaan muna ako sa isang pharmacy malapit lang dito sa school, kabado pa ako dahil baka may makakita sa akin. Nakahing lang ako ng makalabas na ako, panay pa ang lingon ko sa likuran ko.

Pagdating sa loob ng campus ay nagtungo ako agad sa rest room at sakto namang walang tao, mabilis kong sinara ang p***o dito sa ikalawang cubicle. Huminga ako ng malalim bago ginawa ang test, nag maipatak ko ang urine ko ay ang lakas ng tibok nang puso ko.

O-one line…. T-two line…

Napakapit ako sa bibig ko dahil sa resulta buntis nga ako pero naroon ang kaba at takot dahil paano na? Bakit nagbuntis ako agad hindi naman na nasundan ang nangyari sa amin.

Ang tagal kong nakaupo at nag-iisip magulo ang utak ko pero isa lang nasa isip ko kailangang malaman ni Steven dahil siya ang ama.

Nagmamadali akong nagtungo kung saan ang tambayan nila at sakto bukas ang p***o, nagulat pa si Steven ng makita niya ako.

“Steven… ma-may kailangan kang malaman.” Sabi ko at nagsalubong ang kilay niya, matagal na rin kaming hindi nagkikita dahil iniiwasan niya ako.

“May pupuntahan ako ano bang sasabihin mo?” Tanong niya na hindi man lang ako tinitingnan at naglakad na siya.

“B-buntis ako.” Sa wakas na sabi ko at napahinto siya sa paglakad.

“Buntis ka? Huwag mo akong lokohin Janelle.” 

Nakaramdam ako ng galit sa sagot niya at naglakad ako papunta sa tapat niya. 

“Buntis ako, sa tingin mo gagawa ako ng kalokohan?” Sabi ko at napatingin siya sa akin.

“Wala akong panahon sa biro mo mamaya may makarinig sa sinabi mo lalo na si Lisa.”

Napatawa ako sa sinabi niya at talagang pinamumukha niya sa akin ang bago niya.

“Alam mo na ikaw ang nakauna sa akin kaya walang ibang ama itong pinagbubuntis ko kung hindi ikaw!” Malakas kong salita at wala na akong pakialam.

“Fvck! Ako lang ba ang nakatalik mo? Anong malay ko may iba pa? Ang tagal na yung huli natin kaya huwag mo ipilit sa akin ‘yan. Isa pa huwag mo ikakalat dito yan sisirain mo ang pangalan ko pati na ang magulang ko.” 

Natigilan ako at hindi ako makapaniwala dahil sa mga sinabi at nanginig ang buong katawan ko sa galit sa kanya.

Gago ka talaga! Ikaw ang pinakawalang kuwentang lalaki na nakilala ko, sinaktan mo na ako tinanggihan mo pa ang anak natin. Tatandaan ko yang ginawa mo sa akin at hinding-hindi ka kikilalanin ng anak natin dahil sa akin lang siya.